Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Με Υποκρισία τιμούν την Επανάσταση της Νάουσας


Την Κυριακή 26 Απριλίου 2009 τιμάται επισήμως η επανάσταση των Μακεδόνων κατά των Οθωμανών κατακτητών, που έγινε το 1822, με επίκεντρο το Βέρμιο.

Έμεινε γνωστή ως Επανάσταση της Νάουσας, καθώς επίκεντρο αυτής ήταν η Νάουσα, η οποία και τελικά καταστράφηκε από τους κατακτητές στα μέσα Απριλίου.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Δήμου Νάουσας,

«Με ιδιαίτερη επισημότητα θα εορταστεί η 187η Επέτειος του Ολοκαυτώματος της Νάουσας με την παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια και του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια.» Την κυβέρνηση θα εκπροσωπήσει ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης κ. Σταύρος Καλαφάτης.


Ποιους θα τιμήσουν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις;


Η επανάσταση είναι πολύ γνωστή και προβεβλημένη. Ελάχιστα γνωστή παραμένει όμως η σύνθεση των επαναστατικών δυνάμεων και η ταυτότητα των χωριών που καταστράφηκαν μαζί με τη Νάουσα. Παρόλο που έχουμε αναφερθεί σ’ αυτούς, θα το ξανακάνουμε τιμής ένεκεν με αφορμή τον εορτασμό της επετείου.


Τα γύρω από τη Νάουσα χωριά, που επίσης καταστράφηκαν, αλλά δυστυχώς ελάχιστα μνημονεύονται, είναι τα: Γκόρνο Γκραμαντίκοβο (Άνω Γραμματικό), Ντόλνο Γκραμαντίκοβο (Κάτω Γραμματικό), Όσλιανι (Αγία Φωτεινή), που ανήκουν στο Ν. Πέλλας, Κουτσούφλιανι (Άγιος Παύλος), Ντραζίλοβο (Μεταμόρφωση), Φέτιτσα (Πολλά Νερά), Ράμνιτσα (δεν ξανακατοικήθηκε), Γκόρνο Σέλο (Άνω Βέρμιο), Ντόλνο Σέλο (Κάτω Βέρμιο – το Σέλο έγινε Σέλι και με αυτό το όνομα είναι γνωστό το χιονοδρομικό κέντρο της Βέροιας), Χοροπάν (Στενήμαχος), Μαρούσα – Ντόλιανι (Κουμαριά), Ιαβόρνιτσα (Τρίλοφον-Νέα Κούκλενα), Σούβα Λιβάντα (Ξιρολίβαδον), Τσόρνοβο (Φυτία), Ντόμπρα (Καλή Παναγιά), Κούμανιτς (Κομνήνιο), Ντόλνα Λούζιτσα (Τριπόταμος), Γκόρνα Λούζιτσα (Άνω Τριπόταμος), Τόπλιανι (Γεωργιανοί), Τσαρκόβιανη (Άγιος Ιωάννης-Μικρή Σάντα), Καρατάσι (Μαυροδένδρι). Δηλαδή σχεδόν όλα τα χωριά μεταξύ Βέροιας και Έδεσσας.


Τα ονόματα σε παρένθεση είναι αυτά που επέβαλε το κράτος των Αθηνών το 1926. Η ίδια η πόλη λεγόταν Νιάουστα ή Νέγκουστα ή Νέγκους, ενώ και τα τοπωνύμια μέσα και γύρω από την πόλη δεν ήταν ελληνικά, όπως Αράπιτσα, Μπάταν, Στουπάνοι κλπ. Η περιοχή όπου είναι ο αρχαιολογικός χώρος της Σχολής του Αριστοτέλη, ακόμα και σήμερα ονομάζεται Ισβόρια (ίσβορ στα μακεδονικά είναι η πηγή). Οι κάτοικοι είχαν ως μητρική γλώσσα τη μακεδονική και τη βλάχικη και αρκετοί από αυτούς γνώριζαν και την ελληνική.


Αλλά και τα χωριά του κάμπου της Νάουσας, για τα οποία δεν υπάρχουν πληροφορίες που να λένε ότι καταστράφηκαν, δεν είχαν ελληνικά ονόματα, ούτε ήταν ελληνόφωνα. Τσαρμαρίνοβο (Μαρίνα), Γιανάκοβο (Γιαννακοχώρι), Γκολίσανι (Λευκάδια), Κοπάνοβο (Κοπανός), Ντόλνο Κοπάνοβο (Χαρίεσα), Μινόστιτσα (Μονόσπιτα), Γιάντσιστα (Άγιος Γεώργιος), Βέστιτσα (Αγγελοχώρι) κλπ. Οι κάτοικοι και αυτών των χωριών μέχρι το 1912 μιλούσαν αποκλειστικά τη μακεδονική.


Το ίδιο συνέβαινε και με τα ορεινά χωριά της Βέροιας, όπως και νότια αυτής. Η Βεργίνα λεγόταν Κούτλες, το Αιγίνιο νοτιότερα λεγόταν Λιμπάνοβο κλπ. Ελληνικά μιλούσαν τα χωριά νοτιοανατολικά της Βέροιας, γύρω από το Γιδά (Αλεξάνδρεια), και γι’ αυτό η περιοχή ονομαζόταν Ρουμλούκι.

Ακόμα και αυτοί, εκείνη την εποχή δεν είχαν ελληνική συνείδηση αλλά ρωμαίικη (Ρουμ-μιλιέτ – Ρωμιοί). Το γιατί δεν συμμετείχαν στην επανάσταση οφείλεται κυρίως στον ρόλο που έπαιζαν τα όργανα του Πατριαρχείου, τα οποία συνιστούσαν «δουλικήν υπακοήν εις τους κρατούντας».


Μετά την καταστροφή της Νάουσας, την εξόντωση πολλών επαναστατών, τον εξανδραποδισμό οικογενειών, την ηρωϊκή πτώση στους καταρράκτες της Αράπιτσας, οι Οθωμανοί έκαναν κάτι που συνήθιζαν σε τέτοιες περιπτώσεις, προκειμένου να διασπάσουν την ενότητα των επαναστατημένων περιοχών. Εγκατέστησαν στην πόλη, εκτός από μερικές τουρκικές οικογένειες, και αρκετές οικογένειες ελληνόφωνων και μακεδονόφωνων, πιστών στο Πατριαρχείο και τον Σουλτάνο. Σ’ αυτές παραχώρησαν ως τσιφλίκια τα αγροκτήματα, τους μύλους, τα νεροπρίονα και τα μπατάνια που αφαίρεσαν από τους ντόπιους, τα οποία αργότερα εξελήχθηκαν σε ηλεκτρογεννήτριες και βιομηχανίες. Είναι εκείνη η κατηγορία των Ρωμιών τους οποίους ο Αδαμάντιος Κοραής ονόμαζε Τουρκοπρίγκιπες. Επιπλέον υποχρέωσαν τους περισσότερους κατοίκους των γύρω επαναστατημένων και καταστραμμένων χωριών να εγκατασταθούν στην πόλη και να μεταβληθούν σε κολίγους.

Οι Μακεδόνες εκείνοι κολίγοι δημιούργησαν το έθιμο «Γενίτσαροι και Μπούλες». Με σατιρικό τρόπο έκαναν κριτική στους γενίτσαρους Ρωμιούς που εγκατέστησαν στον τόπο τους οι Οθωμανοί. Υπ’ όψη ότι το έθιμο ήταν υπό διωγμό από τους δεσποτάδες.

Εκείνοι οι γενίτσαροι, την εποχή του Ίλιντεν, θα αποτελέσουν τους συνεργάτες των κατακτητών και στη συνέχεια τους Γκρεκομάνους συνεργάτες των λεγόμενων μακεδονομάχων.

Έναν από εκείνους, τον Ντόνε Μίγγα (έτσι τον αναφέρει η έκθεση του ελληνικού προξενείου Θες/νίκης και το όνομά του σαφώς δεν είναι ελληνικό), τον κρέμασαν οι Μακεδόνες επαναστάτες μαζί με τον Άγρα.


Ηγέτες της επανάστασης ήταν ο Τάσος Καρατάσος και ο Αγγελής Γάτσος, ενώ επιτελικό ρόλο έπαιξε ο προύχοντας Ζαφειράκης.

Ο αρχιστράτηγος Καρατάσος κατάγεται από τη Ντόμπρα, που στα μακεδονικά σημαίνει καλή και το 1926 μετονομάστηκε σε Καλή Παναγιά. Πήρε το όνομά της από το μοναστήρι της Ντόμπρα Μπογκρόντιτσα, που βρίσκεται περί τα πέντε χιλιόμετρα βόρεια της Βέροιας. Το Μπογκρόντιτσα (Θεοτόκος) καταργήθηκε, ενώ το Ντόμπρα πήρε την ελληνοποιημένη παραφθορά Δοβρά. Έτσι προέκυψε η Μονή Δοβρά και ο Δήμος Δοβρά στον κάμπο της Νάουσας με έδρα τη Γιάντσιστα (Άγιος Γεώργιος).

Ο υπαρχηγός, Αγγελής Γάτσος, κατάγεται από το Σαρακίνοβο (Σαρακινοί Αλμωπίας – Ν.Πέλλας). Το όνομά του ήταν Άγγελ ή Γκέλε Γκάτσοβ και στο χωριό του, όπως και σε όλα τα χωριά του Ν. Πέλλας από όπου είχε δημιουργήσει το σώμα του, κανένα δεν είχε ως μητρική του γλώσσα τα ελληνικά πριν το 1912.

Την επανάσταση του Βερμίου την ονόμασαν ελληνική πολύ αργότερα οι παραχαράκτες της ιστορίας.


Μετά την καταστολή της εξέγερσης οι Καρατάσος και Γάτσος συγκρότησαν σώμα τριακοσίων περίπου μαχητών και πήγαν στη Ρούμελη και το Μoριά, όπου αγωνίστηκαν μέχρι το τέλος της επανάστασης.

Ελληνόφωνος οπλαρχηγός, όπως και σώμα ελληνοφώνων από τη Μακεδονία, που να πήγε να βοηθήσει τους επαναστατημένους Γραικούς, δεν αναφέρεται απολύτως πουθενά.


Σε όλη την νεοελληνική βιβλιογραφία, τις εγκυκλοπαίδειες, τα δημοσιεύματα, τις επετειακές εκδηλώσεις κλπ. οι Καρατάσος, Γάτσος και οι μαχητές των σωμάτων τους αποκαλούνται σκέτα Μακεδόνες, χωρίς απολύτως κανέναν άλλο προσδιορισμό. Πουθενά δεν τους λένε «Σλάβους», «Βούλγαρους», «Βουλγαρόφωνους», «Βουλγαρομακεδόνες», «Σλαβόφωνους», «Σκοπιανούς» ή οτιδήποτε άλλο. «Σλαβόφωνους» τους λένε οι σύγχρονοι θιασώτες του «ελληνισμού», όταν θέλουν να υποστηρίξουν ότι οι «σλαβόφωνοι» Μακεδόνες είχαν ελληνική συνείδηση. Για να γίνουν πειστικοί αναφέρουν ως παράδειγμα τους Καρατάσο και Γάτσο.


Ένα άλλο χοντρό ψέμα που λένε γι’ αυτούς, είναι ότι πολέμησαν για την Ελλάδα. Αποκρύπτουν συνειδητά, ότι εκείνη την εποχή κράτος Ελλάδα δεν υπήρχε, ότι ο αγώνας εκείνος ήταν πανβαλκανικός και όλοι οι βαλκάνιοι επαναστάτες αλληλοβοηθιούνταν. Κατά την επανάσταση του 1821 στην Ελλάδα συμμετείχαν και Βούλγαροι, Σέρβοι (με τον Χατζηχρήστο), Βλάχοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι κ.α.

Ο Τ.Καρατάσος μαζί με τον Βλάχο Γιωργάκη Ολύμπιο λίγα χρόνια νωρίτερα είχαν συμμετάσχει με μακεδονικό σώμα στην εξέγερση της Σερβίας. Μακεδονικό σώμα με επικεφαλής το Γιωργάκη Ολύμπιο και το Μακεντόνσκι είχε συμμετάσχει στην εξέγερση στη Μολδοβλαχία. Εκεί σκοτώθηκε ο Ολύμπιος και οι Βλάχοι της περιοχής συμμετείχαν στην εξέγερση της Νάουσας υπό την ηγεσία του Καρατάσου.


Πως τίμησε η Ελλάδα τους Επαναστάτες της Νάουσας;


Κατ’ αρχήν δεν ανταπέδωσε ποτέ στους Μακεδόνες την υποχρέωση που είχε απέναντί τους.

Ο γιός του Τάσου Καρατάσου, Δημήτριος, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που φυλακίστηκαν μαζί με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα. Αποφυλακίστηκαν μόνο χάρη στην λαϊκή πίεση.

Μετά τη δημιουργία ελεύθερου ελληνικού κράτους, προσπάθησε να ευαισθητοποιήσει τους παράγοντες των Αθηνών ώστε να βοηθήσουν στην απελευθέρωση της Μακεδονίας, αλλά δεν βρήκε καμία ανταπόκριση.

Το 1854 δημιούργησε δικό του σώμα και αποβιβάστηκε στη Χαλκιδική, όπου προσπάθησε να ξεσηκώσει σε επανάσταση τους Μακεδόνες. Δεν τον βοήθησαν, όμως, ούτε η κυβέρνηση των Αθηνών ούτε οι μοναχοί του Αγίου Όρους και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εκείνη την προσπάθεια.

Απογοητευμένος καταφεύγει στη Δύση, όπου προσπαθεί να εξασφαλίσει υποστήριξη. Για τον ίδιο λόγο πηγαίνει στη Σερβία, στην επανάσταση της οποίας είχε συμμετάσχει με μακεδονικό σώμα ο πατέρας του, όπου προσπαθεί να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Σέρβων. Εκεί αρρώστησε και πέθανε πικραμένος από τη συμπεριφορά του ελληνικού κράτους.


Λίγα χρόνια αργότερα οι Μακεδόνες έκαναν άλλη μια επανάσταση. Είναι η γνωστή ως Επανάσταση του Ηλιντεν, το καλοκαίρι του 1903. Η σύνθεση των επαναστατικών σωμάτων είναι ακριβώς η ίδια με εκείνην της εξέγερσης του Βερμίου. Λίγο μεγαλύτερη φαίνεται να είναι η συμμετοχή των Βλάχων. Βλάχος ήταν ο οπλαρχηγός των Κορεστίων Καστοριάς, Μήτρος Βλάχος (Μήτρε Βλάβοτ), ο αρχιστράτηγος των επαναστατών του Κρουσόβου, Πήτου Γκούλη, ο Γκιόργκι Μουτσιτάνο, το σώμα του οποίου σε συνεργασία με το σώμα του Ζλατάν από την Γκολέσανη (Λευκάδια) Νάουσας, αιχμαλώτισαν, δίκασαν, καταδίκασαν και κρέμασαν τον Αγρα. Μαζί, όμως, με τους Μακεδόνες, των οποίων η γλώσσα είναι συγγενής με τη βουλγαρική, χαρακτηρίστηκαν Βούλγαροι και οι Βλάχοι, καθώς η επανάστασή τους χαρακτηρίστηκε βουλγαρική, γιατί έτσι εξυπηρετείται η προπαγάνδα των παραχαρακτών της ιστορίας.

Κατά την επανάσταση του Ίλιντεν υπήρχε επίσης ένας οπλαρχηγός (βοεβόδας) με το όνομα Καρατάσος, που κατάγονταν από το Όστροβο (Άρνισσα), ο οποίος ήταν αρχηγός των Κομιτών της περιοχής και δολοφονήθηκε από τον λοχία Κ. Γαρέφη.


Είναι γνωστό ότι οι παράγοντες του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης, αντί να βοηθήσουν τους υπόδουλους «αδελφούς χριστιανούς», υπονόμευσαν τον αγώνα τους.


Η Ελλάδα, αντί να ξεπληρώσει το χρέος της απέναντι στους Μακεδόνες του Καρατάσου και του Γάτσου και να βοηθήσει με τη σειρά της τον απελευθερωτικό αγώνα τους, τον υπονόμευσε με κάθε μέσον.

Στέλνει (1904-1908) παραστρατιωτικές ομάδες μισθοφόρων καθοδηγούμενες από αξιωματικούς του τακτικού της στρατού, οι οποίες τρομοκρατούν, εκβιάζουν, δολοφονούν, καταστρέφουν τους απογόνους εκείνων που έκαναν την επανάσταση της Νάουσας.

Στην περιοχή Ημαθίας, Πέλλας, όπου ήταν το επίκεντρο της επανάστασης του Βερμίου, ο Αντιμακεδονικός Αγώνας καθοδηγείται από τον υπολοχαγό Μαζαράκη και τον ανθυπολοχαγό Άγαπηνό (Άγρα).


Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους έκανε, ότι έκανε το Οθωμανικό καθεστώς στη Νάουσα. Κατάστρεψε ακριβώς εκείνες τις πόλεις (π.χ. Ολοκαύτωμα του Κιλκίς, 1913) και τα χωριά που είχαν επιδείξει επαναστατική δραστηριότητα. Εξόντωσε και εξόρισε τους αντιστασιακούς Μακεδόνες. Στη συνέχεια εφάρμοσε την ίδια πολιτική με τους Οθωμανούς στην περίπτωση της Νάουσας και εγκατέστησε στις μακεδονικές περιοχές, μεταξύ των οποίων και στη Νάουσα, δικούς της εποίκους. Δεν επέτρεψε τον επαναπατρισμό ή την απλή επίσκεψη ακόμα και αυτών, που μετά την επανάσταση του Ήλιντεν αναγκάστηκαν να γίνουν οικονομικοί μετανάστες σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία κλπ. Απενατίας οι Οθωμανοί, παρόλο που είχαν χάσει από εκείνους εκατοντάδες στρατιώτες, τους είχαν δώσει αμνηστία.


Οι Μακεδόνες που έμειναν τελικά στην επικράτειά της Ελλάδας, τράβηξαν όσα δεν τράβηξαν στα 500 χρόνια οθωμανικής κατοχής. Η Ελλάδα σε κάθε ευκαιρία ξερίζωνε Μακεδόνες από τις εστίες τους και εγκαθιστούσε νέους εποίκους στις περιοχές τους. Αφαίρεσε περιουσίες και ξεπερνώντας ακόμα και τους «βάρβαρους» Οθωμανούς κατακτητές, τους απαγόρευσε ακόμα και τη μητρική τους γλώσσα, άλλαξε τα ονόματά τους, όπως και τα ονόματα των χωριών τους.


Σήμερα οι Μακεδόνες (οι Ντόπιοι, όπως μας αποκαλούν) ζουν σε καθεστώς πολιτικής τρομοκρατίας. Όποιος Μακεδόνας τολμήσει να μιλήσει και να ζητήσει αποκατάσταση της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων του, γίνεται στόχος συκοφαντίας και λασπολογίας. Ευτυχώς οι διεθνείς οργανισμοί στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα και οι Συνθήκες τις οποίες έχει υπογράψει, δεν της επιτρέπουν να συνεχίσει τις διώξεις του παρελθόντος. Δεν επιτρέπει, όμως, την επιστροφή ή ακόμα και την απλή επίσκεψη στην πατρίδα τους σε πολλούς Μακεδόνες, ανάμεσα στους οποίους είναι και πολλοί απόγονοι των επαναστατών του Βερμίου.


Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η Ελλάδα τίμησε στην πραγματικότητα τους επαναστάτες του Βερμίου και τα θύματα του ολοκαυτώματος της Νάουσας και των γύρω χωριών.

Ας σταματήσουν, λοιπόν, να λιβανίζουν στα μέρη μας τον «ελληνισμό» τους και την «ορθοδοξία» τους, γιατί αυτά πέρασαν από ‘δώ ως αχαριστία, ασέβεια, ρατσισμός, βαρβαρότητα, … Με χειρότερο δηλαδή τρόπο απ΄ότι πέρασε ο οθωμανισμός και ο ισλαμισμός.

Οι εντυπωσιακές τελετές που ετοιμάζονται για να τιμηθεί η πραγματικά μεγάλη αυτή επέτειος, είναι η αποθέωση της υποκρισίας. Οι λόγοι που εκφωνούνται κάθε χρόνο, αντιπροσωπεύουν την πλέον ακραία μορφή παραχάραξης της ιστορίας. Η γιορτή είναι στημένη από τους απογόνους εκείνων που δεν είχαν καμία σχέση, ούτε με την επανάσταση, ούτε με το ολοκαύτωμα και πολλοί από αυτούς ούτε καν με τον τόπο.

Θα συμμετάσχουν βέβαια και πολλοί Μακεδόνες της περιοχής, οι οποίοι όμως δεν είναι ελεύθεροι να εκφραστούν και να μάθουν την πραγματική τους ιστορία.


Εμείς συμμετέχουμε, αλλά δεν επιβραβεύουμε τους υποκριτές και τους ασεβείς παραχαράκτες.

Χειροκροτούμε τους σατιρικούς γενίτσαρους του αυθεντικού και βαθύτατα πολιτικοποιημένου μακεδονικού παραδοσιακού εθίμου, αλλά όχι τους πραγματικούς γενίτσαρους που το καπηλεύονται.

Την ιστορία μας και την ιστορία του τόπου μας την έγραψαν οι νικητές και την έγραψαν όπως ήθελαν. Αλλά η συγκυρία επιτρέπει και σε εμάς τους ηττημένους Μακεδόνες να γράψουμε την πραγματική μας ιστορία.

Το ελάχιστο που έχουμε χρέος να κάνουμε, ως φόρο τιμής για όλους τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων μας, είναι να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και την ποδοπατημένη αξιοπρέπειά μας. Παράλληλα, θα διεκδικήσουμε και τα καταπατημένα δικαιώματά μας.

Η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πικρή για εμάς, αλλά η αλήθεια είναι ακόμα πιο πικρή για τους διώκτες μας.


Πώς πρέπει να τιμηθεί η Επανάσταση και το Ολοκαύτωμα;


- Ο Πρόεδρος του κράτους των Αθηνών και οι άλλοι επίσημοι, αν θέλουν πραγματικά να τιμήσουν τους ήρωες της Επανάστασης του Βερμίου, καθώς και τα θύματα του Ολοκαυτώματος της Νάουσας και των γύρω χωριών, το πρώτο που οφείλουν να κάνουν, είναι να ζητήσουν συγγνώμη για τη συμπεριφορά τους προς τους απογόνους τους.


- Κατά τον επίσημο εορτασμό της επετείου να συμπεριλάβουν και παραδοσιακά τραγούδια των μαχητών που έκαναν την επανάσταση (μακεδονικά και βλάχικα) και να επαναφέρουν τα πραγματικά ονόματα των ηρωiκών χωριών που σήκωσαν το κύριο βάρος της επανάστασης και καταστράφηκαν από τους κατακτητές.


- Να σταματήσουν, επιτέλους, τον ανελέητο διωγμό που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας και συνεχίζουν ασταμάτητα εδώ και εκατό και πλέον χρόνια.


- Να αρχίσουν αμέσως διάλογο με τους Μακεδόνες ακτιβιστές, ώστε να παρθούν μέτρα αποκατάστασης των συνεπειών της ρατσιστικής πολιτικής του ελλαδικού κράτους σε βάρος των ντόπιων της Μακεδονίας.


- Να σταματήσουν την εχθρική πολιτική εναντίον της Δημοκρατίας Μακεδονίας, η οποία εξ άλλου είναι ανόητη. Ακόμα και να δεχθεί αυτή, κάτω από την πίεση της Ελλάδας, κάποιο συμβιβασμό στο θέμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, εμείς οι Μακεδόνες δεν πρόκειται να τον αποδεχθούμε ποτέ. Δεν πρόκειται να κάνουμε ποτέ, με κανέναν και κανενός είδους διάλογο για το όνομά μας.


- Εμείς δεν έχουμε πάρει απολύτως τίποτα από κανέναν και δεν χρωστάμε απολύτως τίποτα σε κανέναν. Απεναντίας, μας έχουν πάρει πάρα πολλά και μας χρωστάνε.


- Όσοι θέλουν να αυτοαποκαλούνται δημοκράτες, οφείλουν να συμπαρασταθούν στον αγώνα μας και το ελάχιστο που οφείλουν να κάνουν, είναι να μας αποκαλούν, όπως αποκαλούν του προγόνους μας μαχητές των σωμάτων του Καρατάσου και του Γάτσου: σκέτα Μακεδόνες.

Η χρήση κάθε άλλης ονομασίας είναι καταπάτηση της αρχής του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού και κατά συνέπεια καταπάτηση της δημοκρατίας.


Υ.Γ. 1. Σήμερα 21-4-2009 είναι επέτειος της επιβολής της Χούντας του 1967, η οποία κατάργησε τη δημοκρατία στην Ελλάδα για επτά χρόνια. Η Χούντα που επιβλήθηκε σ΄εμάς τους Μακεδόνες πριν 97 χρόνια δεν λέει να πέσει ακόμα, γιατί την στηρίζει η πλειοψηφία των πολιτών και των πολιτικών δυνάμεων, που παρ΄ όλα αυτά καταχρηστικά αυτοαποκαλούνται δημοκρατικές.



Υ.Γ. 2. Μπορείτε να ΣΤΕΙΛΕΤΕ την παρούσα ανάρτηση όπου θέλετε, κάνοντας κλικ στο φακελάκι που βρίσκεται παρακάτω, δίπλα στη ένδειξη σχόλια.

11 σχόλια:

  1. Ανώνυμος24/4/09 13:45

    Σαν ντόπιος Ναουσαίος που είμαι θέλω να κάνω μια διόρθωση. Υπάρχουν πληροφορίες που λένε ότι το έθιμο με τους Γενίτσαρους και τις Μπούλες υπήρχε και πριν το 1822. Μέχρι τη δεκαετία του 1920 μεταμφιέζονταν με τουρκικα φορέματα. Οι φουστανέλες κ.λ.π. μπήκαν μετά. Τότε που άλλαξαν και τα ονόματα των χωριών.
    Αυτό που μας ενοχλεί εμάς τους ντόπιους είναι ότι στο Κιόσκι όπου στο ολοκαύτωμα σκοτώθηκαν 1241 Ναουσαίοι, αντί να στήσουν μνημείο για τα θύματα έστησαν μνημείο για τους Πόντιους.
    Η πλάκα που ήταν στον τάφο του Δημητρίου Καρατάσου έχει μεταφερθεί στην Αγία τριάδα και είναι συνέχεια λερωμένη με σπρέι γιατί είναι γραμμένη εκτός από Ελληνικά και με Κυριλλικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμε 13:45
    Δεν έχω ασχοληθεί με το συγκεκριμένο έθιμο της Νάουσας και δεν έχω συγκεκριμένες πληροφορίες.
    Τα σατιρικά έθιμα ήταν πράγματι πολύ διαδεδομένα στη Μακεδονία, όπως και στη Θράκη. Μη ξεχνάμε ότι σ΄αυτές τις περιοχές αναπτύχθηκε το κίνημα των Μπογκομίλων (Βογομίλων) το οποίο καλλιέργησε πολλά σατιρικά έθιμα. Σίγουρα και στη Νάουσα υπήρχε αυτό το έθιμο. Η σάτιρα, βέβαια, ήταν μια μορφή κριτικής προς τα όργανα του καθεστώτος.
    Θεωρώ πιθανό οι αρχές κατα τη δεκαετία του '20 να άλλαξαν το ντύσιμο από τούρκικο σε ελληνικό (αρβανίτικο) για να ελληνοποιήσουν το έθιμο.
    Θεωρώ, όμως, πιθανό να το άλλαξαν και οι ίδιοι οι φορείς του εθίμου, οι Ναουσαίοι. Πριν το '20 σατίριζαν τους τουρκίζοντες (γενίτσαρους), μετά το '20 σατίριζαν τους ελληνίζοντες.
    Αφορά κυρίως εσας τους Ναουσαίους. Ψάξτε το.
    Για το θέμα του μνημείου στο Κιόσκι, μήπως έχετε ευθύνη κι' εσείς?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για την ακρίβεια των παραπάνω στοιχείων κάθε ουδέτερος και αντικειμενικός παρατηρητής θα εξέφραζε τις αμφιβολίες του. Καταρχήν σχετικά με τη σύνθεση του πληθυσμού της πόλης Νάουσας.
    http://www.promacedonia.org/vk/vk_2_02.htm
    Ο Βούλγαρος Κ'ντσεφ, οποίος έχει κάνει την σχετική απογραφή την οποία χρησιμοποιούν κατά κόρον οι Μακεδονιστές, αλλάζοντας απλώς τον όρο "βούλγαρος" και "βουλγαρικός" με τον Όρο "μακεδόνας" και "μακεδονικός", δίνει για τη Νάουσα:
    Βούλγαροι: 1500
    Τούρκοι: 800
    Έλληνες: 3500
    Βλάχοι: 300

    Τα κριτήρια του Κ'ντσεφ είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΛΩΣΣΙΚΑ, και θρησκευτικά (χριαστιανοί, μωαμεθανοί, εβραίοι) ΧΩΡΙΣ διαχωρισμό σε πατριαρχικούς και εξαρχικούς. Σημειοτέον ότι η απογραφή του Κ'ντσεφ δεν δίνει ΟΥΤΕ ΕΝΑ Έλληνα στους νομούς Φλώρινας, Πέλλας, Κιλκίς, μήτε στο Μοναστήρι και τη Γεβγελή. Κι όμως χαρακτηρίζει Έλληνες (με μητρική την Ελληνική) το 60% των κατοίκων της πόλης της Νάουσας, στα τέλη του 19ου αιώνα.
    Άρα κύριοι, αν τα υπόλοιπα "ιστορικά" στοιχεία σας είναι εξίσου αξιόπιστα όπως το χωρίο που αναφέρεται στη γλώσσα των κατοίκων της Νάουσας, τότε είστε αναξιόπιστοι και κατάλληλοι μόνο για "εσωτερική" κατανάλωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Karatasho27/4/09 11:24

    Στέφανε
    Οι απογραφές εκείνης της εποχής (τέλος του 19ου αιώνα) είναι ανακριβείς και ασαφής. Όπως επισημαίνεις, γίνονται με γλωσσικά ή θρησκευτικά κριτήρια. Έτσι ως Βούλγαροι αναφέρονται ένας τεράστιος πληθυσμός από τον Δούναβη μέχρι τη Θεσσαλονίκη.
    Μέχρι την εποχή της επανάστασης του 1821 όλοι οι χριστιανοί των Βαλκανίων αναφέρονται ως Ρωμιοί (Ρουμ μιλιέτ). Μέχρι τότε δεν αναφέρεται πουθενά ούτε το Νεοελληνικό έθνος (Γρακοί).
    Εκείνη την εποχή άρχισε η χειραφέτηση και καταγραφή των βαλκανικών εθνών.
    Οι Βούλγαροι καταγράφονται αφ΄ότου δημιουργήθηκε η Εξαρχία (1872) και συμπαρασύρουν μαζί και άλλες εθνότητες που προσχωρούν σε αυτήν.
    Η χειραφέτηση των Μακεδόνων άρχισε κατά την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα. Αυτή η καθυστέρηση που οφείλεται σε κοινωνικοπολιτικούς παράγοντες, δεν σημαίνει ότι τους στερεί το δικαίωμα να χειραφετηθούν. Τότε καταγράφονται ως Μακεδονοσλάβοι λόγω γλώσσας. Μερικοί ντόπιοι Ναουσαίοι (Μακεδονοσλάβοι)είναι μελαχρινοί και σίγουρα δεν είναι σλαβικής καταγωγής. Αυτό δείχνει ότι η γλώσσα δεν σημαίνει καταγωγή.
    Οι Πομάκοι και οι Ρωμ της Δ.Θράκης δεν καταγράφονται ως ξεχωριστή εθνότητα σε καμιά από εκείνες τις απογραφές, αν και υπήρχαν. Κι όμως σήμερα γινεται προσπάθεια να καταγραφούν.

    Για να διαπιστώσει κάποιος την ακρίβεια ή ανακρίβεια των όσων γράφουμε για τη Νάουσα, δεν έχει παρά να κάνει μια επιτόπια έρευνα για τη μητρική γλώσσα και τα ονόματα των χωριών γύρω από τη Νάουσα πριν το 1926.
    Κανένας δεν αμφισβητεί ότι οι οπλαρχηγοί Καρατάσος και Γάτσος είχαν ως μητρική τους γλώσσα τη μακεδονική.

    Ακόμα και οι στρογγυλοποιημένοι αριθμοί της απογραφής του Κ'ντσεφ φανερώνουν την ανακρίβειά της.
    Στην ανάρτησή μας γράφουμε και εμείς, ότι μετά την καταστροφή της Νάουσας οι Οθωμανοί εγκατέστησαν στην πολή και ελληνόφωνους και μακεδονόφωνους πληθυσμούς πιστούς στο Πατριαρχείο (ελληνόφωνο) και τον Σουλτάνο. Οι περισσότεροι Μακεδόνες επαναστάτες εξανδραποδίστηκαν και ως κολίγοι των ελληνόφωνων τσιφλικάδων, εξελληνίστηκαν.
    Αυτές οι διαδικασίες, όσο δυσάρεστες και να είναι, είναι μέρος της ιστορίας μας και να εξοικοιωθούμε με αυτήν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο Κ'ντσεφ αναφέρει ως ξεχωριστή εθνότητα τους Ρομά (τσιγγανοι). Επίσης αναφέρει ως "Βούλγαρους μουσουλμάνους" όσους μουσουλμάνους μιλούσαν σλάβικά (μακεδονικά ή βουλγαρικά), οπότε αν έκανε απογραφή και στη Θράκη, πιθανότατα έτσι θα ανέφερε και τους Πομάκους.
    Είναι οφθαλμοφανές ότι κάθε άλλο παρά φιλελληνική είναι η απογραφή του Κ'ντσεφ. Για την πόλη του Μοναστηριού (Μπίτολα) για παράδειγμα http://www.promacedonia.org/vk/vk_2_36.htm
    μεταξύ των 37.000 κατοίκων δε βρήκε ούτε έναν Έλληνα, παρόλο που είναι δεδομένο ότι υπήρχαν χιλιάδες Έλληνες τουλάχιστον κατά εθνική συνείδηση, πολλοί εκ των οποίων μιλούσαν την Ελληνική τουλάχιστον ως δεύτερη γλώσσα.
    Έτσι θεωρώ ότι χωρίς αμφιβολία, στα τέλη του 19ου αιώνα, στην πόλη της Νάουσας η πλειονότητα των κατοίκων είχε την Ελληνική ως μητρική γλώσσα.
    Τώρα, αν οι (τουλάχιστον) 3500 Έλληνες της Νάουσας, δεν υπήρχαν το 1822 αλλά τους "φύτεψε" εκεί ο Πατριάρχης μετά την επανάσταση του 1822, δεν ξέρω. Θέλω στοιχεία.
    Όσο για τους "μελαχροινούς" που αναφέρεις... αν ήξερες πόσοι τέτοιοι μελαχρινοί καταγράφονται ως εθνικά Μακεδόνες στη γειτονική μας χώρα, θα άλλαζες μάλλον τα κριτήρια σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος15/5/09 06:36

    Στέφανε
    καταθέτω απσπάσματα του Γερμανού
    ερευνητη και περιηγητή Weigand αλλα και του προαναφερόμενου απο σένα Kantsof
    Ας ξεκινήσουμε απο τον Weigand
    Γράφει λοιπον στo βιβλίο του Ethnografie von Makedonien (1924) :
    "Ο πληθυσμός της παιδιάδας (εννοεί των Γιαννιτσών)
    αποτελείται απο Βούλγαρους(εννοεί τους Μακεδόνες) και Τούρκους και στα Νοτιοδυτικά απο Ελληνες οι οποίοι ασχολούνται επίσης με την γεωργία μιας και προκειται για γκραικοποιημένους Βούλγαρους".

    Παμε τωρα στον Κάντσεφ που εσυ αναφέρεις.
    δίνει λοιπον αυτος την πυκνότητα του μακεδονικού πληθυσμού σε ποσοστα στους παρακάτω Καζάδες.
    Vodena 82% (Edessa)
    Newrokop 80%
    Yanitsa 76%
    Kastoria 68%
    Meleniko 63%
    Florina 63%
    Demir hissar 61% (sidhrokastro)
    Kukush 50% kilkis
    Niausta 97%

    Παμε τώρα στην Βέροια απο τους Wace & Thomson (1914) The nomads of the balkans σελ 211-212
    " Η ιδια η Βέροια, περαν ότι είναι το χειμερινο σπίτι των περισσότερων Βλάχων του Σελι και Ξηρολιβαδίου, εχει ενα μικρο μόνιμο βλάχικο πληθυσμο,ενα γκεττο απο Ισπανοεβραίους, πολλούς τούρκους και αρκετούς βουλγαρους(εννοεί τους Μακεδόνες).
    Εχω και αποσπάσματα για τις πολεις Θεσσαλονίκη
    κοζάνη, Ιωάννινα, και Τρίκαλα.
    επιφυλάσσομαι για άλλη φορά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος17/5/09 21:30

    Δυο άλλες πληροφορίες απο το προαναφερθέν βιβλίο του Weignd
    στη σελ 79 λέει ότι το μόνο ελληνόφωνο χωριό στην περιοχή(που ερευνά) είναι η κουλακια(χαλαστρα)
    Επίσης καπου αλλού σημειώνει τα βουλγαρόφωνα χωριά που ανακάλυψε νοτίως του αλιάκμονα(τότε Μπίστριτσα): Nisel( Νισέλι?), Grisel(?), Milowo(?) και Libanowo(Αιγίνιο).
    Στο τέλος αφού μεταφέρει της πληθυσμιακές στατιστικές του Καντσοφ
    ευχεται στο λαο της Μακεδονίας να πετυχει τους στόχους του οπως χαρακτηριστικά λέει το αξίζουν υστερα απο τοσους αγώνες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος30/9/09 00:44

    Αφού είναι τόσοι πολλοί οι Σλαβομακεδόνες γιατί τότε του κόμμα του ουρανίου τόξου πάιρνει ελάχιστες ψήφους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ανώνυμος26/3/10 18:27

    Τα όσα έχουν γραφεί για την επανάσταση του 1822 στη Νάουσα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρονται γιατί είναι αληθινά. Η Νάουσα,τόσο πριν από το ολοκαύτωμά της, όσο και αργότερα, αν και μικρή σχετικά σε πληθυσμό είχε αναπτύξει κοινωνικό ιστό αστικού κέντρου. Κατ' αρχάς οι μανιφακτούρες, που εξελίχθηκαν σε βιομηχανίες τον 19ο αιώνα και το εμπόριο αποτέλεσαν δύο μεγέθη αστικοποίησης της πόλης. Το γλωσσικό εργαλείο των Ρωμιών αστών (χωρίς εθνοτικό προσδιορισμό) ήταν η ελληνική γλώσσα. Έτσι πράγματι στη Νάουσα υπήρχαν αρκετός πληθυσμός ελληνοφώνων ή ελληνομαθών κατοίκων εξαιτίας του αστικού χαρακτήρα της πόλης και της λειτουργίας ελληνικών σχολείων. Όσοι κάτοικοι σλαβικής γλώσσας κατέβαιναν στην πόλη,εφόσον είχαν την φιλοδοξία της κοινωνικής και οικονομικής ανέλιξης όφειλαν να μάθουν ελληνικά. Οι Τουρπάληδες λ.χ. από το Γκόλνο Γκραμματίκοβο εγκαστάθηκαν στη Νάουσα και ασχολήθηκαν με την κλωστοϋφαντουργία. Μητρική γλώσσα τους η σλαβική μακεδονική.Εντούτοις εξελληνίστηκαν πολιτισμικά μαζί με την αστικοποίησή τους. Κάτοικοι από την Όσλιανη, που κατέβηκαν στη Νάουσα,λ.χ. η οικογένεια Μητσιντούντου (αργότερα γνωστή ως Δούδου) αστικοποιήθηκε, εξελληνίστηκε και μάλιστα ένας από τα άρρενα μέλη της οικογένειας μετανάστευσε στην Αίγυπτο, όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Ο Τρικούπης στην τρίτομη ιστορία του για την ελληνική επανάσταση αφιερώνει τρεις αράδες στον 2ο τόμο και στη Νάουσα. Γράφει λοιπόν πως ήταν πόλη στους πρόποδες του Βερμίου, κατοικούμενη αποκλειστικά από Χριστιανούς, Έλληνες και Βούλγαρους....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμος6/7/11 22:16

    Μακεδονικο Εθνος δεν υπηρξε ποτε .Ουτε γλωσσα μακεδονικη. Αφηστε τα ψεμματα ,δεν βοηθουν.Οι Αρχαιοι Μακεδονες ησαν Ελληνες και μιλουσαν μονο Ελληνικα, αυτο ειναι ιστορικα αποδεδειγμενο.Δειτε και τις επιγραφες στους αρχαιους μακεδονικους ταφους, στα νομισματα κλπ,ησαν ελληνικα.Τα ονοματα των Αρχαιων Μακεδονων ησαν ολα Ελληνικα , δειτε την ετυμολογια τους , απο τι προερχονται ? τι σημαινουν ? Αριστοτελης, Φιλιππος, Αλεξανδρος, Βουκεφαλας, Παρμενιων, Ηφαιστιων , Ολυμπιας ???
    Οι Βλαχοι ειχαν και εχουν παντα Ελληνικη συνειδηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Γιώργος Μακεδών8/9/14 13:18

    ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΕΠΙΓΡΑΦΩΝ

    Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

    Όλες οι επιγραφές, µα απολύτως όλες οι επιγραφές, που έχουν βρεθεί
    στη Μακεδονική γη, και έχουν βρεθεί τουλάχιστον 6.000 επιγραφές, είναι
    ΕΓΓΡΑΦΈΣ µε ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Οι επιγραφές αυτές άρχονται
    χρονολογούμενες από τον έκτο προ Χριστού (6ο π.Χ.) αιώνα.


    ΕΔΕΣΣΑ ΕΓΓΡΑΦΗ….. «ΙΠΠΟΜΑΧΑΣ » 8 ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥ-ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΔΕΣΣΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή