Η 7η παρατήρησή στην ανάρτηση «Ιστορία της αρχιεπισκοπής Οχρίδας», προκάλεσε άμεση αντίδραση στο αντίπαλο μπλογκ. «H απάτη για τη Σλαβική καταγωγή του Ιουστινιανού».
Ο «Ιστορικός του Ελληνικού Έθνους», λοιπόν, ένας από τους κυριότερους δημιουργούς του ελληνικού μύθου, Κ. Παπαρρηγόπουλος, δημιούργησε αυτή την απάτη και παρουσίασε τον Ιουστινιανό ως Ουπράβδα, (δηλαδή Σλάβο), εμφανίζεται ως ανακριβής.
Τα έγγραφα της Μονής του Αγίου Όρους στα οποία στηρίχθηκε η άποψη αυτή, πιθανόν να είναι ανακριβή. Πιθανόν να ονόμαζαν το Ιουστινιανό, Ουπράβδα (Δίκαιο) οι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, κάτι που μπέρδεψε τους συγγραφείς των εγγράφων και παραπλάνησε τον Παπαρρηγόπουλο.
Πιθανόν, όμως, και να είχε σλαβική καταγωγή. Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια μαζικά από τις αρχές του 6ου αιώνα, αλλά μικρή παρουσία τους αναφέρεται πολύ νωρίτερα.
Ο αυτοκράτορας Τραϊανός (98-117 μ.Χ.) αναφέρει ότι όταν κυρίευσε τη Δακία (σημερινή Ρουμανία), μεταξύ των κατοίκων της υπήρχαν και Σλάβοι. Εκείνοι οι Σλάβοι έγιναν πλέον Ρωμαίοι.
Ο χρονικογράφος Ιωάννης από την Έφεσο, Σύρος στην καταγωγή και φίλος του Ιουστινιανού, λέει ότι εκατό χιλιάδες Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο. Το ίδιο αναφέρει και ο Ευάγριος ο Σχολαστικός, επίσης Σύρος στην καταγωγή.
Και οι δύο έχουν ελληνικά ονόματα και έγραφαν στα ελληνικά. Το ίδιο έκαναν και όλοι οι μορφωμένοι αλλοεθνείς του Βυζαντίου, που τελικά έγιναν Ρωμιοί και είναι οι πρόγονοι των Νεοελλήνων. Αναφορές για τέτοια μαζική εγκατάσταση Σλάβων στη Μακεδονία δεν υπάρχουν.
Εδώ και χρόνια έχει καταργηθεί ως αναξιόπιστος ιστορικός ο Γιάννης Κορδάτος και το έργο του δεν κυκλοφορεί πλέον. Παραθέτω ένα κομμάτι από το βιβλίο του ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (τόμος Γ΄, σελ.16), για να γίνει κατανοητός ο λόγος της κατάργησης αυτής, όπου γράφει:
«Έτσι κατά τον 5ο αιώνα [π.Χ.], από το ανακάτεμα αυτό [Ιλλυριούς, Φρύγες, Παίονες, Μολοσσούς κλπ] σχηματίστηκε η μακεδονική φυλή που είχε δική της γλώσσα (3) και ξεχώριζε από τους άλλους λαούς της Βαλκανικής….
Οι Έλληνες όμως αν και οι Μακεδόνες βασιλιάδες καθώς και οι αυλικοί και οι ευγενείς μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Ηρακλείδες, τους χαρακτήριζαν β α ρ β α ρ ο υ ς και α λ λ ό φ υ λ ο υ ς.
Στο χαρακτηρισμό αυτόν είναι ομόφωνη η αρχαία ελληνική παράδοση. Όχι μόνο ο Δημοσθένης αλλά και ο Θουκυδίδης και όλοι σχεδόν οι Έλληνες συγγραφείς αποκαλούν τους Μακεδόνες Βαρβάρους.
(3) Η αρχαία μακεδονική γλώσσα ήταν φυσικό να πλουτιστεί με λέξεις φρυγικές, ιλλυρικές, παιονικές, θεσσαλικές και αργότερα με ελληνικές.»
Στον τόμο Β΄σελ. 172 γράφει: «Οι αρχαίοι ιστορικοί δε θεωρούσαν την Ήπειρο (4) ελληνική περιοχή, γι’ αυτό τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας από Ανατολικά έφταναν ίσαμε τον Όλυμπο και στα Δυτικά στον Αμβρακικό κόλπο.» …
«(4) Το τοπωνύμιο Ήπειρος δεν είναι ελληνικό, αλλά προελληνικό».
Ο Γιάννης Κορδάτος δεν απορρίφθηκε μόνο από τους αστούς ως κομμουνιστής, αλλά και από το ίδιο το ΚΚΕ. Ο Παπαρρηγόπουλος είχε απορριφθεί από τους κομμουνιστές και τώρα απορρίπτεται εν μέρει και από τους αστούς.
Ο Ιουστινιανός γεννήθηκε σε χωριό των Σκοπίων. Στην καταγωγή αναφέρεται ως Ιλλυριός. Μπορεί να ήταν όντως ιλλυρικής καταγωγής, αλλά το πιθανότερο είναι να χαρακτηρίστηκε Ιλλυριός, λόγω του γεγονότος ότι εκείνη την εποχή η Μακεδονία και γενικά τα Δυτικά Βαλκάνια ανήκαν στο Ιλλυρικό Θέμα.
Η Οχρίδα αναφέρεται από τους Βυζαντινούς και ως Ιουστινιανή Πρώτη (Justiniana Prima). Αυτό δείχνει ότι ή την ίδρυσε ο Ιουστινιανός ή την ανακαίνισε. Στο αντίθετο άκρο της Μακεδονίας ίδρυσε άλλη μια πόλη, την Κιουστεντίλ, η οποία έμεινε γνωστή και με το όνομα Ιουστινιανή Δευτέρα. Σήμερα βρίσκεται στη βουλγαρική επικράτεια (Μακεδονία του Πιρίν), 22 χιλιόμετρα από τα ανατολικά σύνορα της Δημ. Μακεδονίας με τη Βουλγαρία.
Το όνομα της πόλης των Σκοπίων δεν είναι σλαβικό, καθώς έτσι ονομαζόταν και κατά την αρχαιότητα (Σκούπι). Έτσι, λοιπόν, Οχρίδα, Σκόπια και Κιουστεντίλ δεν είναι σλαβικές πόλεις και υπήρχαν κατά τον 6ο αιώνα, οπότε εμφανίζεται μαζική εγκατάσταση Σλάβων σε όλη τη Βαλκανική χερσόνησο.
Ο δρυμός που αρχίζει από τη λίμνη της Οχρίδας και εκτείνεται προς βορρά κατά μήκος των Αλβανικών συνόρων, ονομάζεται και σήμερα όπως κατά την αρχαιότητα Μέλας Δρυμός (Τσ΄ρνι Ντριμ – Црни Дрим).
Ο δρυμός, η λίμνη και το Εθνικό Πάρκο μεταξύ Ντέμπαρ και Γκόστιβαρ ονομάζεται Μαύροβο (Маврово - μαύρος=μέλας), και σίγουρα δεν είναι σλαβικό. Η οροσειρά που εκτείνεται κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Δημ.Μακεδονίας και Αλβανίας (από το ύψος του Ντέμπαρ και άνω) και Κοσόβου, ονоμάζεται Σαρ (παχύ –σ- Шар планина). Αυτό είτε είναι παραφθορά του αρχαίου ονόματος Σκάρδος ή το Σκάρδος είναι ελληνοποιημένη προφορά του αρχαίου ονόματος.
Αυτό ήταν κάτι σύνηθες κατά την αρχαιότητα. Οι Έλληνες προσάρμοζαν στη γλώσσα τους ξένα ονόματα, με αποτέλεσμα Θρακικά, Ιλλυρικά, Περσικά κλπ. ονόματα να μας φαίνονται σήμερα ελληνικά. Ο Σκάρδος αναφέρεται από τους αρχαίους ως τо βόρειο σύνορо της Μακεδονίας.
Το όνομα της χώρας παρέμεινε Μακεδονία (Μακεντόνια). Αντιθέτως τα ονόματα άλλων χωρών όπου εγκαταστάθηκαν μαζικά άλλοι πληθυσμοί, πήραν το όνομα των νέων κατοίκων. Τα ονόματα Μοισία, Δακία, Ιλλυρία, Πελοπόννησος, Ελλάς κλπ. εγκαταλήφθηκαν και τη θέση τους πήραν τα Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία, Αλβανία, Γρεκία, Μορέας, Ρούμελη κλπ.
Το γεγονός ότι στη Μακεδονία δεν επικράτησε άλλο όνομα, είναι μια ένδειξη ότι οι προ του 6ου αιώνα πληθυσμοί δεν εξαφανίστηκαν και δεν έγιναν μειοψηφία. Τα σλαβικά στοιχεία της μακεδονικής γλώσσας οφείλονται σε κοινονικοπολιτικούς παράγοντες, βασικότεροι από τους οποίους είναι η χρησιμοποίηση της κυριλλικής γραφής και γλώσσας από την Φιλοσοφική Σχολή Οχρίδας και στην συνέχεια από την αρχιεπισκοπή Οχρίδας στην επικράτεια των οποίων ανήκε η Μακεδονία για πολλούς αιώνες.
Οι απόγονοι, λοιπόν, του λαού από τον οποίο προέρχεται η δυναστεία των Ιουστινιανών, παρέμειναν στη Μακεδονία. Τα μέλη της οικογένειας του Ιουστινιανού, που κατάγονται από την περιοχή των Σκοπίων, είτε είναι σλαβικής είτε ιλλυρικής καταγωγής, με τους σημερινούς εν Ελλάδι όρους, πρέπει να αποκαλούνται Σκοπιανοί. Και μάλιστα όχι «σκοπιανοί» με την έννοια του πολίτη του κράτους της Δημ. Μακεδονίας, αλλά με την πραγματική έννοια της καταγωγής.
Άρα, όσοι λένε του «σκοπιανούς» Σλάβους, είναι σαν να υποστηρίζουν ότι ο Ιουστινιανός ήταν Σλάβος.
Όσοι λένε εμάς τους Μακεδόνες ακτιβιστές «Σκοπιανούς», παρόλο που είμαστε πολύ μακριά από την πόλη των Σκοπίων, είναι σαν να μας λένε απογόνους των Ιουστινιανών.
Διαλέγετε και παίρνετε.
Ο «Ιστορικός του Ελληνικού Έθνους», λοιπόν, ένας από τους κυριότερους δημιουργούς του ελληνικού μύθου, Κ. Παπαρρηγόπουλος, δημιούργησε αυτή την απάτη και παρουσίασε τον Ιουστινιανό ως Ουπράβδα, (δηλαδή Σλάβο), εμφανίζεται ως ανακριβής.
Τα έγγραφα της Μονής του Αγίου Όρους στα οποία στηρίχθηκε η άποψη αυτή, πιθανόν να είναι ανακριβή. Πιθανόν να ονόμαζαν το Ιουστινιανό, Ουπράβδα (Δίκαιο) οι Σλάβοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, κάτι που μπέρδεψε τους συγγραφείς των εγγράφων και παραπλάνησε τον Παπαρρηγόπουλο.
Πιθανόν, όμως, και να είχε σλαβική καταγωγή. Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στα Βαλκάνια μαζικά από τις αρχές του 6ου αιώνα, αλλά μικρή παρουσία τους αναφέρεται πολύ νωρίτερα.
Ο αυτοκράτορας Τραϊανός (98-117 μ.Χ.) αναφέρει ότι όταν κυρίευσε τη Δακία (σημερινή Ρουμανία), μεταξύ των κατοίκων της υπήρχαν και Σλάβοι. Εκείνοι οι Σλάβοι έγιναν πλέον Ρωμαίοι.
Ο χρονικογράφος Ιωάννης από την Έφεσο, Σύρος στην καταγωγή και φίλος του Ιουστινιανού, λέει ότι εκατό χιλιάδες Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στην Πελοπόννησο. Το ίδιο αναφέρει και ο Ευάγριος ο Σχολαστικός, επίσης Σύρος στην καταγωγή.
Και οι δύο έχουν ελληνικά ονόματα και έγραφαν στα ελληνικά. Το ίδιο έκαναν και όλοι οι μορφωμένοι αλλοεθνείς του Βυζαντίου, που τελικά έγιναν Ρωμιοί και είναι οι πρόγονοι των Νεοελλήνων. Αναφορές για τέτοια μαζική εγκατάσταση Σλάβων στη Μακεδονία δεν υπάρχουν.
Εδώ και χρόνια έχει καταργηθεί ως αναξιόπιστος ιστορικός ο Γιάννης Κορδάτος και το έργο του δεν κυκλοφορεί πλέον. Παραθέτω ένα κομμάτι από το βιβλίο του ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ (τόμος Γ΄, σελ.16), για να γίνει κατανοητός ο λόγος της κατάργησης αυτής, όπου γράφει:
«Έτσι κατά τον 5ο αιώνα [π.Χ.], από το ανακάτεμα αυτό [Ιλλυριούς, Φρύγες, Παίονες, Μολοσσούς κλπ] σχηματίστηκε η μακεδονική φυλή που είχε δική της γλώσσα (3) και ξεχώριζε από τους άλλους λαούς της Βαλκανικής….
Οι Έλληνες όμως αν και οι Μακεδόνες βασιλιάδες καθώς και οι αυλικοί και οι ευγενείς μιλούσαν την ελληνική γλώσσα και ισχυρίζονταν πως κατάγονταν από τους Ηρακλείδες, τους χαρακτήριζαν β α ρ β α ρ ο υ ς και α λ λ ό φ υ λ ο υ ς.
Στο χαρακτηρισμό αυτόν είναι ομόφωνη η αρχαία ελληνική παράδοση. Όχι μόνο ο Δημοσθένης αλλά και ο Θουκυδίδης και όλοι σχεδόν οι Έλληνες συγγραφείς αποκαλούν τους Μακεδόνες Βαρβάρους.
(3) Η αρχαία μακεδονική γλώσσα ήταν φυσικό να πλουτιστεί με λέξεις φρυγικές, ιλλυρικές, παιονικές, θεσσαλικές και αργότερα με ελληνικές.»
Στον τόμο Β΄σελ. 172 γράφει: «Οι αρχαίοι ιστορικοί δε θεωρούσαν την Ήπειρο (4) ελληνική περιοχή, γι’ αυτό τα βόρεια σύνορα της Ελλάδας από Ανατολικά έφταναν ίσαμε τον Όλυμπο και στα Δυτικά στον Αμβρακικό κόλπο.» …
«(4) Το τοπωνύμιο Ήπειρος δεν είναι ελληνικό, αλλά προελληνικό».
Ο Γιάννης Κορδάτος δεν απορρίφθηκε μόνο από τους αστούς ως κομμουνιστής, αλλά και από το ίδιο το ΚΚΕ. Ο Παπαρρηγόπουλος είχε απορριφθεί από τους κομμουνιστές και τώρα απορρίπτεται εν μέρει και από τους αστούς.
Ο Ιουστινιανός γεννήθηκε σε χωριό των Σκοπίων. Στην καταγωγή αναφέρεται ως Ιλλυριός. Μπορεί να ήταν όντως ιλλυρικής καταγωγής, αλλά το πιθανότερο είναι να χαρακτηρίστηκε Ιλλυριός, λόγω του γεγονότος ότι εκείνη την εποχή η Μακεδονία και γενικά τα Δυτικά Βαλκάνια ανήκαν στο Ιλλυρικό Θέμα.
Η Οχρίδα αναφέρεται από τους Βυζαντινούς και ως Ιουστινιανή Πρώτη (Justiniana Prima). Αυτό δείχνει ότι ή την ίδρυσε ο Ιουστινιανός ή την ανακαίνισε. Στο αντίθετο άκρο της Μακεδονίας ίδρυσε άλλη μια πόλη, την Κιουστεντίλ, η οποία έμεινε γνωστή και με το όνομα Ιουστινιανή Δευτέρα. Σήμερα βρίσκεται στη βουλγαρική επικράτεια (Μακεδονία του Πιρίν), 22 χιλιόμετρα από τα ανατολικά σύνορα της Δημ. Μακεδονίας με τη Βουλγαρία.
Το όνομα της πόλης των Σκοπίων δεν είναι σλαβικό, καθώς έτσι ονομαζόταν και κατά την αρχαιότητα (Σκούπι). Έτσι, λοιπόν, Οχρίδα, Σκόπια και Κιουστεντίλ δεν είναι σλαβικές πόλεις και υπήρχαν κατά τον 6ο αιώνα, οπότε εμφανίζεται μαζική εγκατάσταση Σλάβων σε όλη τη Βαλκανική χερσόνησο.
Ο δρυμός που αρχίζει από τη λίμνη της Οχρίδας και εκτείνεται προς βορρά κατά μήκος των Αλβανικών συνόρων, ονομάζεται και σήμερα όπως κατά την αρχαιότητα Μέλας Δρυμός (Τσ΄ρνι Ντριμ – Црни Дрим).
Ο δρυμός, η λίμνη και το Εθνικό Πάρκο μεταξύ Ντέμπαρ και Γκόστιβαρ ονομάζεται Μαύροβο (Маврово - μαύρος=μέλας), και σίγουρα δεν είναι σλαβικό. Η οροσειρά που εκτείνεται κατά μήκος των συνόρων μεταξύ Δημ.Μακεδονίας και Αλβανίας (από το ύψος του Ντέμπαρ και άνω) και Κοσόβου, ονоμάζεται Σαρ (παχύ –σ- Шар планина). Αυτό είτε είναι παραφθορά του αρχαίου ονόματος Σκάρδος ή το Σκάρδος είναι ελληνοποιημένη προφορά του αρχαίου ονόματος.
Αυτό ήταν κάτι σύνηθες κατά την αρχαιότητα. Οι Έλληνες προσάρμοζαν στη γλώσσα τους ξένα ονόματα, με αποτέλεσμα Θρακικά, Ιλλυρικά, Περσικά κλπ. ονόματα να μας φαίνονται σήμερα ελληνικά. Ο Σκάρδος αναφέρεται από τους αρχαίους ως τо βόρειο σύνορо της Μακεδονίας.
Το όνομα της χώρας παρέμεινε Μακεδονία (Μακεντόνια). Αντιθέτως τα ονόματα άλλων χωρών όπου εγκαταστάθηκαν μαζικά άλλοι πληθυσμοί, πήραν το όνομα των νέων κατοίκων. Τα ονόματα Μοισία, Δακία, Ιλλυρία, Πελοπόννησος, Ελλάς κλπ. εγκαταλήφθηκαν και τη θέση τους πήραν τα Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία, Αλβανία, Γρεκία, Μορέας, Ρούμελη κλπ.
Το γεγονός ότι στη Μακεδονία δεν επικράτησε άλλο όνομα, είναι μια ένδειξη ότι οι προ του 6ου αιώνα πληθυσμοί δεν εξαφανίστηκαν και δεν έγιναν μειοψηφία. Τα σλαβικά στοιχεία της μακεδονικής γλώσσας οφείλονται σε κοινονικοπολιτικούς παράγοντες, βασικότεροι από τους οποίους είναι η χρησιμοποίηση της κυριλλικής γραφής και γλώσσας από την Φιλοσοφική Σχολή Οχρίδας και στην συνέχεια από την αρχιεπισκοπή Οχρίδας στην επικράτεια των οποίων ανήκε η Μακεδονία για πολλούς αιώνες.
Οι απόγονοι, λοιπόν, του λαού από τον οποίο προέρχεται η δυναστεία των Ιουστινιανών, παρέμειναν στη Μακεδονία. Τα μέλη της οικογένειας του Ιουστινιανού, που κατάγονται από την περιοχή των Σκοπίων, είτε είναι σλαβικής είτε ιλλυρικής καταγωγής, με τους σημερινούς εν Ελλάδι όρους, πρέπει να αποκαλούνται Σκοπιανοί. Και μάλιστα όχι «σκοπιανοί» με την έννοια του πολίτη του κράτους της Δημ. Μακεδονίας, αλλά με την πραγματική έννοια της καταγωγής.
Άρα, όσοι λένε του «σκοπιανούς» Σλάβους, είναι σαν να υποστηρίζουν ότι ο Ιουστινιανός ήταν Σλάβος.
Όσοι λένε εμάς τους Μακεδόνες ακτιβιστές «Σκοπιανούς», παρόλο που είμαστε πολύ μακριά από την πόλη των Σκοπίων, είναι σαν να μας λένε απογόνους των Ιουστινιανών.
Διαλέγετε και παίρνετε.
