Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πολιτικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009
Ρατσιστικά και αντιρατσιστικά κόμματα ζητούν τη ψήφο μας
Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου οι πολίτες καλούνται να ψηφίσουν κάποιο από τα κόμματα, με βάση τις πολιτικές του θέσεις και τα προγράμματά του.
Βασικό χαρακτηριστικό αυτών των εκλογών είναι ότι οι πολίτες έχουν γίνει πλέον πολύ δύσπιστοι ως προς τη συνέπεια των παραδοσιακών κομμάτων σε σχέση με αυτά που διακηρύττουν.
Δεν περιμένουν καμία ουσιαστική μεταβολή στον τρόπο διακυβέρνησης από την πιθανολογούμενη αλλαγή κυβέρνησης.
Είναι ολοφάνερο, ότι εκείνη η μερίδα των ψηφοφόρων που μετακινείται ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας και παίζει το παιχνίδι της εναλλαγής, θα ξαναπαίξει για άλλη μια φορά τον ίδιο ρόλο.
Αυτή η συντηρητική μερίδα που συντηρεί αυτό το παιχνίδι της εναλλαγής των δύο κομμάτων στην εξουσία αυτής της χώρας τα 35 τελευταία χρόνια, το κάνει γιατί ξέρει ότι δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές.
Θέλει ισχυρές κυβερνήσεις, όπως και τα εξωθεσμικά κέντρα εξουσίας, και γι΄ αυτό επενδύει στο κόμμα της εκάστοτε αξιωματικής αντιπολίτευσης, για το οποίο ο κόσμος έχει ξεχάσει σε μεγάλο βαθμό, ότι όταν ήταν στην εξουσία υπήρχε η ίδια διαφθορά, το ρουσφέτι, η αναποτελεσματικότητα του κράτους, η πολιτική και πνευματική παρακμή κλπ.
Σ’ αυτό βοηθάει και η αδυναμία της Αριστεράς να παρουσιάσει πειστική εναλλακτική πρόταση.
Τα ελεγχόμενα ΜΜΕ ήδη έχουν προετοιμάσει τους ψηφοφόρους να παίξουν σ’ αυτό το στημένο παιχνίδι.
Το ενδιαφέρον στοιχείο σ’ αυτές τις εκλογές είναι σε ποιο βαθμό θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι και σε ποια κατεύθυνση θα στραφεί η αντίδρασή τους.
Για τους Μακεδόνες, που είναι θύματα ρατσιστικής πολιτικής, αλλά και τους δημοκρατικούς πολίτες με δημοκρατικές και αντιρατσιστικές ευαισθησίες, ασφαλώς θα παίξει ρόλο και η πολιτική του κάθε κόμματος σε θέματα ρατσιστικών διακρίσεων και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ εφάρμοσαν καθαρά ρατσιστική πολιτική απέναντι στους Μακεδόνες.
Δεν επέτρεπαν τον επαναπατρισμό των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων, την ίδια περίοδο που εγκαθιστούσαν εκατοντάδες χιλιάδες οικονομικούς μετανάστες από την Ασία, τους οποίους καταχρηστικά ονόμασαν «παλλινοστούντες», κυρίως στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Συνέχισαν την πολιτική της εθνοκάθαρσης και της αλλοίωσης της σύνθεσης του πληθυσμού.
Δεν επέτρεπαν ακόμα και την απλή επίσκεψη στη γενέτειρά τους στους Μακεδόνες πολιτικούς πρόσφυγες και σε πολλούς οικονομικούς μετανάστες.
Πρόσφατα ο υπεύθυνος του ΠΑΣΟΚ για εξωτερικά θέματα, Ανδρέας Λοβέρδος, σε συνέντευξή του υποσχέθηκε να τακτοποιηθεί το θέμα της επιστροφής των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
Για το θέμα των περιουσιών τους, όμως, είπε ότι δεν θα τακτοποιηθούν με τον ίδιο τρόπο που τακτοποιήθηκαν οι υπόλοιποι πολιτικοί πρόσφυγες (επιστροφή ακινήτων ή αποζημιώσεις, παραχώρηση οικοπέδων, μέτρα στέγασης, διορισμοί στο δημόσιο κλπ), αλλά θα αναγκαστούν να προσφύγουν στα δικαστήρια.
Με δεδομένο ότι σχεδόν όλοι δεν είχαν τίτλους κυριότητας, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν ελπίδες δικαίωσης.
Εξ άλλου το ΠΑΣΟΚ λίγο πριν εγκαταλείψει την εξουσία το 2003 ψήφισε τον νόμο 3147/03 (ΦΕΚ 135/5-6-03) βάσει του οποίου παραχωρούσε έναντι μικρού τιμήματος τα οικόπεδα και τα κτήματα των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων σ’ εκείνους που τα κατείχαν ή δωρεάν στους «παλλινοστούντες». Η κυβέρνηση της Ν.Δ εφάρμοσε στην πράξη εκείνον το νόμο.
Η υπόσχεση για επαναπατρισμό (χωρίς αποκατάσταση), εκτός από κοροϊδία, αποτελεί μια αισχρή πολιτική απάτη.
Τα επόμενα 2-3 χρόνια η Δημοκρατία της Μακεδονίας, αν όχι πλήρες μέλος, θα είναι συνδεδεμένο μέλος της Ε.Ε. και κατά συνέπεια θα είναι ελεύθερη και η διακίνηση και εγκατάσταση των πολιτών της σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα.
Ήδη έχει αποφασιστεί η κατάργηση της βίζας από την αρχή του νέου έτους. Επομένως η υπόσχεση του αρμοδίου εξωτερικών υποθέσεων του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι μόνο κοροϊδία προς τους Μακεδόνες, αλλά και υποτίμηση της νοημοσύνης τους.
Ανάλογη απάτη διέπραξε ο Α.Λοβέρδος, όταν είπε ότι το 2003 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε την πρόθεση να καταργήσει τις λεγόμενες «κόκκινες κάρτες», οι οποίες για τους Μακεδόνες οικονομικούς μετανάστες σήμαιναν στέρηση εισόδου στην Ελλάδα και άρα στέρηση του δικαιώματος απλής επίσκεψης στη γενέτειρά τους.
Η υπογραφή της Συνθήκης Σέγκεν κατάργησε τους ελέγχους στις πύλες εισόδου από τις ευρωπαϊκές χώρες. Έτσι οι Μακεδόνες μετανάστες μπορούσαν απλώς να κάνουν μια στάση σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα και από εκεί να μπούνε ανενόχλητοι στην Ελλάδα.
Οι «κόκκινες κάρτες» είναι δημιούργημα του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Καταργήθηκαν από τις νέες συνθήκες και όχι λόγω της πολιτικής βούλησης αυτών των κομμάτων. Το ίδιο θα συμβεί και με τον επαναπατρισμό των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων.
Βασικό χαρακτηριστικό του ΠΑΣΟΚ ήταν ανέκαθεν η διαπαιδαγώγηση των στελεχών του στην τέχνη της πολιτικής απάτης. «Παλιά μου τέχνη», «θα».
Στη Νέα Δημοκρατία αυτή την απάτη την κάνουν κατ’ ιδίαν οι πολιτευτές και τα κατώτερα στελέχη. Δεν το κάνουν δημοσίως τα ανώτερα στελέχη, γιατί φοβούνται ότι θα έχουν διαρροές ψήφων προς το ρατσιστικό κόμμα του ΛΑΟΣ.
Το ΠΑΣΟΚ στα αριστερά του έχει κόμματα, τα οποία τουλάχιστον δεν είναι αντίθετα στον επαναπατρισμό των Μακεδόνων πολιτικών προσφύγων, και έτσι δεν φοβάται διαρροές προς αυτά λόγω αυτού του ζητήματος.
Το ΚΚΕ, που ξεκίνησε από τη θέση «της ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας», πέρασε στη θέση της «υπεράσπισης της εθνικής ισοτιμίας των Μακεδόνων», τους χρησιμοποίησε ως «εφεδρεία» κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο και παρόλο που είναι υπεύθυνο για τον ξεριζωμό χιλιάδων Μακεδόνων από τις εστίες τους, σήμερα πρωτοστατεί μαζί με τα καθεστωτικά κόμματα στον αγώνα αφανισμού του μακεδονικού έθνους.
Εκφράζει την πιο ακραία μορφή υποκρισίας και ασυνέπειας προς τους Μακεδόνες.
Οι δυνάμεις που συγκροτούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Οικολόγους Πράσινους έχουν σαφώς μεγαλύτερη ευαισθησία σε θέματα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αντιπαλεύουν το ρατσισμό, αλλά οι ηγεσίες τους, παρόλο που γνωρίζουν την αλήθεια για το Μακεδονικό, είναι άτολμες.
Κανείς βέβαια δεν πρέπει να αγνοήσει το γεγονός ότι εκφράζουν ένα χώρο γόνιμου πολιτικού προβληματισμού και ότι οι αγώνες τους είναι ανιδιοτελής.
Θα πρέπει να επισημάνουμε τις άδικες επιθέσεις που δέχθηκαν κατά τις
ευρωεκλογές μερικά στελέχη τους για τις τολμηρές τους θέσεις στο Μακεδονικό, την αντιρατσιστική τους δράση και την υπεράσπιση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εκείνοι που τολμούν να λένε τα πράγματα με το όνομά τους και να συγκρούονται με την επίσημη ρατσιστική και αντιμακεδονική πολιτική στη χώρα μας, είναι τα εξωκοινοβουλευτικά αριστερά κόμματα.
Αν και κινδυνεύουμε να αδικήσουμε, λόγω άγνοιας, κάποιο από αυτά, οφείλουμε να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στον αριστερό σχηματισμό ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., ο οποίος δεν αρκείται στο να παίρνει καθαρές δημόσιες θέσεις για το Μακεδονικό, αλλά υπερασπίζεται έμπρακτα τα θύματα του ρατσισμού.
Όταν το 1992 μια δεκάδα Μακεδόνες πήγαν ως υπεράσπιση στην δίκη δύο συντρόφων τους στην Αθήνα και δέχονταν υβριστικές επιθέσεις και απειλές από ρατσιστές νεοφασίστες, εμφανίστηκε μια ομάδα μελών κάποιων κομμάτων που απαρτίζουν το σημερινό ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., η οποία και λειτούργησε ως ομάδα προστασίας.
Κατά την περίοδο του εθνικιστικού παροξυσμού το 1992 εξέδωσαν το βιβλίο «Η κρίση στα Βαλκάνια, το Μακεδονικό και η εργατική τάξη», με θέσεις και αλήθειες για το Μακεδονικό και το διακινούσαν στους δρόμους και τις πλατείες της Αθήνας.
Δύο διακινητές και οι υπεύθυνοι της έκδοσης (ΟΣΕ – Εργατική Αλληλεγγύη) συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν στη δικαιοσύνη κατηγορούμενοι για «διασπορά ψευδών ειδήσεων», «πρόκληση των πολιτών σε αμοιβαία διχόνοια» και «έκθεση της χώρας σε κίνδυνο διατάραξης των φιλικών σχέσεων με ξένα κράτη».
Παρά την εισήγηση του εισαγγελέα που ζητούσε καταδίκη, οι πέντε κατηγορούμενοι αθωώθηκαν.
Ήταν οι πρώτη αθώωση αγωνιστών που παραπέμφθηκαν με τέτοιες κατηγορίες, κάτι που ενθάρρυνε όλους τους αγωνιστές, μεταξύ των οποίων και εμάς.
Δεν πρέπει να επιβραβεύονται τέτοιες πολιτικές και τέτοιες δραστηριότητες από εμάς τους Μακεδόνες και τους σκεπτόμενους δημοκρατικούς πολίτες?
Κάτι τέτοιο δεν θα ενθαρρύνει και άλλους να μιμηθούν?
Και τελικά, γιατί πρέπει να ρίχνουμε τις δικές μας πέτρες στα δικά μας κεφάλια?
Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009
Κοροϊδεύουν τους πολίτες για το θέμα του ονόματος της Δημ.Μακεδονίας
Νέος κύκλος επαφών για το θέμα της εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης στο θέμα της ονομασίας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας αρχίζει από τη Δευτέρα 22 Ιουνίου.
Ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς, θα συναντηθεί στην Γενεύη με τους εκπροσώπους των δυο κρατών πρέσβεις Αδαμάντιο Βασιλάκη και Ζόραν Γιόλεβσκι, και το τριήμερο 6-8 Ιουλίου θα επισκεφθεί τα Σκόπια και την Αθήνα.
Η τελευταία συνάντηση του Νίμιτς με τους εκπροσώπους των δύο κρατών έγινε το Φεβρουάριο στη Νέα Υόρκη.
Στη συνέχεια διακόπηκαν λόγω προεδρικών εκλογών στη Δ. Μακεδονίας που ενίσχυσαν το κυβερνών κόμμα με την εκλογή του υποψηφίου του, Γκιόργκι Ιβάνοβ.
Η διακοπή συνεχίστηκε και λόγω των ευρωεκλογών στην Ελλάδα κατά τις οποίες αποδυναμώθηκε το κυβερνών κόμμα.
Κοντά σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε τη δημιουργία νέου κόμματος στη Δ.Μακεδονίας από το στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, Λιούμπε Μπόσκοβσκι, με την επωνυμία «Ενωμένοι για τη Μακεδονία».
Ο Μπόσκοβσκι ήταν υπουργός εσωτερικών κατά τη διάρκεια των αιματηρών επεισοδίων που προκάλεσαν κυρίως οι Αλβανοί ουτσεκάδες από το Κόσοβο το 2001. Κατηγορήθηκε για εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά τα επεισόδια και οδηγήθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο όμως τον αθώωσε. Αυτό τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή ανάμεσα στους Μακεδόνες.
Κινείται στον εθνοπατριωτικό χώρο και αυτό αναμένεται να κάνει το κυβερνών κόμμα ανυποχώρητο στις θέσεις του. Πιθανότατα θα παίξει έναν ρόλο ανάλογο με το ΛΑΟΣ της Ελλάδας και αυτό δεν βοηθάει την «εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης».
Παρόλα αυτά ο πρόεδρος της χώρας Γκιόργκι Ιβάνοβ δήλωσε την υποστήρηξή του για «Την επίτευξη ενός λογικού συμβιβασμού στις συνομιλίες για το θέμα της ονομασίας, ο οποίος δεν θα θίξει την μακεδονική εθνική ταυτότητα και δεν θα πληγώσει την υπερηφάνεια του πληθυσμού».
Στην Ελλάδα η αποδυνάμωση του κυβερνώντος κόμματος και η ενίσχυση του ΛΑΟΣ, επίσης δεν βοηθάει στη «εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης».
Από την άλλη μεριά το ΠΑΣΟΚ, ενισχυμένο από τις εκλογές και εν όψει αναμενόμενων πρόωρων εκλογών, αναμένεται να συνεχίσει την ανεύθυνη εθνοπατριωτική του πολιτική.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γ.Παπανδρέου κατά την επίσκεψή του στη Βεργίνα. μια εβδομάδα πριν τις ευρωεκλογές, δήλωσε ότι «το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση θα αναλάβει πρωτοβουλίες για το θέμα αυτό στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης» και ότι «το ΠΑΣΟΚ έχει χαράξει μια κόκκινη γραμμή στο ζήτημα των Σκοπίων, η οποία έχει γίνει εθνική γραμμή».
Αυτή η «κόκκινη γραμμή» που έχει γίνει και «εθνική γραμμή», αφού συμμετέχει σ’ αυτήν ακόμα και το ΚΚΕ, που κάποτε, όχι μόνο αναγνώριζε το μακεδονικό έθνος, αλλά είχε ταχθεί υπέρ μιας «Ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας», δεν αφήνει περιθώρια για εξεύρεση λύσης στην αντιδικία σε αυτή τη φάση.
«Κόκκινη γραμμή» έχει δικαίωμα ο καθένας να τραβήξει, αλλά μόνο στο οικόπεδό του.
Οι κυβερνώντες την Ελλάδα, αφού κατά το παρελθόν άλλαξαν τα ονόματα πόλεων, χωριών, βουνών, ποταμών και ανθρώπων στο τμήμα της Μακεδονίας που προσάρτησαν κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, χωρίς να ρωτήσουν τους γηγενείς κατοίκους που βρήκαν σ΄αυτήν, επιδιώκουν εδώ και αρκετά χρόνια να αλλάξουν και το όνομα της Δημοκρατίας που στήθηκε από τους Μακεδόνες στο βόρειο τμήμα της Μακεδονίας.
Χρειάστηκε να περάσουν δεκα επτά χρόνια για να συνειδητοποιήσουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, ότι αυτό είναι παράλογο και ότι σε αυτόν τον παραλογισμό τους δεν ήταν να έχουν κάποια στήριξη από τη διεθνή κοινότητα.
Έτσι αναγκάστηκαν πρόσφατα δια στόματος της ΥΠΕΞ, Ντ.Μπακογιάννη, ότι η Ελλάδα κατέχει μόνο το 51% της Μακεδονίας και ότι Μακεδονία λεγόταν και η περιοχή όπου στήθηκε η Δημοκρατία Μακεδονίας.
Έτσι συμφώνησαν στη θέση της «σύνθετης ονομασίας». Αλλά όμως, η ονομασία «Δημοκρατία Μακεδονίας» ήδη είναι σύνθετη και σαφώς προσδιορίζει το συγκεκριμένο κράτος, στα συγκεκριμένα όρια και όχι όλη τη Μακεδονία. Αλλιώς δεν θα είχε γίνει δεκτό σαν μέλος του ΟΗΕ.
Ο Νίμιτς φέρεται να προτείνει την ονομασία
«Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας»,
κάτι που μάλλον θα αναγκαστεί να δεχθεί και η Ελλάδα για να μη φανεί αδιάλλακτη.
Έτσι για δεκα επτά χρόνια κορόϊδευαν τον ελληνικό λαό, για να του πούνε στο τέλος ότι άλλο είναι Γιάννης κι άλλο Γιαννάκης.
Το μόνο που κατάφεραν είναι να καλλιεργήσουν ανθελλαδικά αισθήματα στους πολίτες της Δημ.Μακεδονίας, να ανοίξουν συζήτηση σε διεθνές επίπεδο για το Μακεδονικό, αποκαλύπτοντας έτσι την εθνοκάθαρση και τα εγκλήματα που διέπραξε η Ελλάδα στο τμήμα της Μακεδονίας που κατέλαβε το 1912 και να εισπράξει την κατακραυγή της διεθνούς κοινότητας.
Αυτή η «κόκκινη εθνική γραμμή», φαίνεται να περιλαμβάνει άλλη μια ανοησία.
Το όνομα, λένε, θα είναι μόνο γεωγραφικός προσδιορισμός και όχι εθνικός.
Δηλαδή οι μέχρι σήμερα οι Μακεδόνες, πρέπει να αλλάξουν εθνικό αυτοπροσδιορισμό και να πάψουν να αποκαλούν τη γλώσσα τους μακεδονική.
Αυτό δεν πρόκειται να το δεχθούν ποτέ οι Μακεδόνες.
Ενώ υπάρχει μια πολύ μικρή μειοψηφία, που θα συμφωνούσε με συμβιβαστική σύνθετη ονομασία του κράτους, για το θέμα της εθνικής ταυτότητας δεν υπάρχει ούτε τέτοια μειοψηφία.
________________________________________________________
Οι διεθνείς οργανισμοί που ασκούν κάποιες πιέσεις προς τη Δημ.Μακεδονίας για το θέμα της ονομασίας του κράτους, δεν κάνουν κάτι παρόμοιο για το θέμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων.
Απλώς προτρέπουν να αποφεύγονται κάποιες ενέργειες που προκαλούν την άλλη πλευρά, όπως η μετονομασία του αεροδρομίου σε «Μέγας Αλέξανδρος».
Η διεθνής κοινότητα έχει καθιερώσει κάποιους διεθνείς θεσμούς και Συμφωνίες, που προστατεύουν το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, και βέβαια δεν πρόκειται να αυτοαναιρεθεί προκειμένου να ικανοποιήσει μια παράλογη και αντιδημοκρατική απαίτηση της Ελλάδας.
Αυτό το ξέρουν οι ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων, μεταξύ των οποίων και ο Καρατζαφέρης, και κατά συνέπεια δεν ελπίζουν σε κάτι τέτοιο.
Ελπίζουν βέβαια στην άνευ πολιτικών δεσμεύσεων χειραγώγηση των μαζών.
Ότι κάνουν, το κάνουν για να ικανοποιήσουν τα εθνοπατριωτικά αισθήματα των ψηφοφόρων, τα οποία οικοδόμησαν οι ίδιες σε ψευδείς και αναχρονιστικές βάσεις. Οι ψευδαισθήσεις που καλλιέργησαν στους πολίτες της Ελλάδας, δεν υπάρχει περίπτωση να δικαιωθούν και αργά ή γρήγορα -και κυρίως αναπόφευκτα- θα διαψευσθούν.
Το θέμα λοιπόν, δεν είναι το τελικό αποτέλεσμα, αλλά το τι στάση θα κρατήσουν οι ηγεσίες των κοινοβουλευτικών κομμάτων.
Θα συνεχίσουν να κοροϊδεύουν ανεύθυνα το λαό ή θα αναλάβουν τις ευθύνες τους και του πουν την πικρή αλήθεια;
Αν δεν τολμήσουν να κρατήσουν υπεύθυνη στάση και συνεχίσουν να δημιουργούν τέτοιες αυταπάτες στο λαό, το μόνο που θα προσφέρουν στη χώρα είναι ζημία.
Τη ζημία βέβαια συνήθως την πληρώνει ο λαός.
.
Δευτέρα 25 Μαΐου 2009
Ιστορική αυτοκριτική για τις μειονότητες
Έτσι χαρακτήριζαν πολλές τουρκικές εφημερίδες του περασμένου σαββατοκύριακου τα όσα είπε προχθές ο Τούρκος πρωθυπουργός, Ταγίπ Ερντογάν, μιλώντας στο τοπικό συνέδριο του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης στο Ντούζτζε.
Είπε, μεταξύ άλλων:
«Επί χρόνια, στη χώρα αυτή έγιναν κάποια πράγματα. Εκδιώχθηκαν όσοι είχαν διαφορετική εθνική ταυτότητα. Μήπως βγήκαμε κερδισμένοι; Θα πρέπει να το σκεφτούμε. Αλλά κανείς δεν κάθισε να σκεφτεί με ψυχραιμία. Αυτό, στην πραγματικότητα ήταν αποτέλεσμα φασιστοειδούς αντίληψης. Στο λάθος αυτό, ορισμένες φορές υποπέσαμε και εμείς, αλλά όταν σκέφτεται κανείς με ψυχραιμία, αντιλαμβάνεται και λέει, τι λάθη κάναμε».
«Ιστορική αυτοκριτική για τις μειονότητες» χαρακτήρισαν τα λόγια του Ερντογάν και οι εφημερίδες «Χουριέτ» και «Ραντικάλ», ενώ η «Βατάν» είχε και ένα δημοσίευμα για τους διωγμούς που έχουν υποστεί οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης.
Σ΄αυτό, αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι η κρατική τηλεόραση της Τουρκίας, από τις αρχές του έτους, μεταδίδει προγράμματα και στην κουρδική γλώσσα και ότι αναγνωρίζει την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, θα διαπιστώσουμε μια μεγάλη αλλαγή στην επίσημη στάση της Τουρκίας απέναντι στις μειονότητες.
Στην Ελλάδα αυτή η «ιστορική αυτοκριτική», όχι μόνο δεν γίνεται, αλλά συνεχίζεται η «φασιστοειδής αντίληψη» και συμπεριφορά απέναντι στις εθνικές, γλωσσικές, θρησκευτικές κλπ. ομάδες. Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι αυτές οι «φασιστοειδής αντιλήψεις» χαρακτηρίζουν την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και των υπηκόων.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρώπης σε ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, και έχει τις περισσότερες καταδίκες. Σαφώς πιο πίσω από την Τουρκία.
Πανελλήνιο Αντάμωμα Βλάχων
Είδαμε στις τηλεοπτικές ειδήσεις του Σαββατοκύριακου ρεπορτάζ σχετικά με το Πανελλήνιο Αντάμωμα Βλάχων, που πραγματοποιήθηκε το τριήμερο 22-24 Μαϊου στο Αργυροπούλι Τυρνάβου και τη Λάρισα.
Μας έδειξαν, μαζί με το εντυπωσιακό θέαμα των βλάχικων χορών, κάποιους Βλάχους που δήλωναν, ότι «με τις εκδηλώσεις αυτές κρατάμε ζωντανές τις παραδόσεις μας, τις ρίζες μας και την ταυτότητά μας».
Τώρα πως γίνεται να λες ότι κρατάς τις ρίζες σου και την ταυτότητά σου, όταν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις δεν γεμίζεις εκείνο το φανταστικό περιβάλλον και με βλάχικα τραγούδια (και όχι ελληνοποιημένα) και με τη χρήση της βλάχικης γλώσσας;
Τα βλάχικα τραγούδια και η γλώσσα δεν είναι μέρος της βλάχικης παράδοσης; Η γλώσσα είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό της ταυτότητας ενός λαού.
Οι ρεπόρτερ δήλωναν ότι «οι Βλάχοι με αυτές τις εκδηλώσεις διατρανώνουν την ελληνικότητα των Βλάχων».
Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.
Οι Βλάχοι στην Ελλάδα δεν είναι ελεύθεροι να καλλιεργήσουν την πραγματική τους ταυτότητα. Αντιπροσωπεύουν το λατινόφωνο τμήμα του νεοελληνικού κράτους.
Ο νεολογισμός «ελληνικότητα των Βλάχων», δηλαδή των λατινόγλωσσων της Ελλάδας, αντιπροσωπεύει ότι θα σήμαινε η έννοια «τουρκικότητα των Ελλήνων» για τους εκ Τουρκίας πρόσφυγες. Και μην ψάχνετε επουσιώδεις διαφορές. Στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύουν την «λατινικότητα των Ελλήνων».
Το ίδιο διάστημα συνέβη ένα γεγονός που φαίνεται να έχει σχέση με αυτές τις εκδηλώσεις. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ),
«Στις 2 Μαϊου 2009, στην Κρυσταλλοπηγή Φλώρινας, στα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας, απαγορεύτηκε η είσοδος στην Ελλάδα στον 86άχρονο Γάλλο υπήκοο Jean (Iancu) Perifan. Του απαγόρευσαν την είσοδο στη χώρα, χορηγώντας του ένα σημείωμα γραμμένο στα ελληνικά και τα αλβανικά (τις οποίες γλώσσες δεν γνωρίζει), το οποίο εξηγούσε ότι ο λόγος για τον οποίο του απαγορεύτηκε η είσοδος ήταν επειδή ήταν ένα «άτομο επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια».
Ο Iancu Periffan έχει γεννηθεί στη Ρουμανία και είναι ο πρόεδρος της Ένωσης των Γάλλων Αρουμάνων (Βλάχων) (http://www.armanami.org/sutsati.php#F). Έχει γράψει και έχει συνηγορήσει υπέρ των δικαιωμάτων των Βλάχων στην Ελλάδα και στις Βαλκανικές χώρες, χωρίς ποτέ να προωθεί τη βία, και έχει επισκεφτεί την Ελλάδα στο παρελθόν για να συμμετάσχει σε σεμινάρια για τους Έλληνες Βλάχους. Ο Perifan έχει συνηγορήσει μέσω δημοσίων δηλώσεων, άρθρων, και πιέσεων (lobbying) στο Στρασβούργο, και μέσω της δουλειάς αρκετών ΜΚΟ για τους Βλάχους, συμπεριλαμβανομένης και της ένωσης της οποίας είναι πρόεδρος»
Απαγορεύτηκε (προσωρινά βέβαια) η είσοδος του προέδρου της Ένωσης των Βλάχων της Γαλλίας, για να μη μολύνει τους Βλάχους της Ελλάδας με τον ιό του αυτοσεβασμού και της ελευθερίας.
Η Ομοσπονδία των Βλάχων της Ελλάδας είναι η μόνη που δεν είναι μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Βλάχων και δεν μετέχει στις εκδηλώσεις της. Αυτή την ελευθερία την έχουν μόνο οι εκτός Ελλάδας Βλάχοι.
Η Ελλάδα προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τις καταπιεσμένες εθνότητες που ζουν στην επικράτειά της μέσα σε ένα γκέτο ανελευθερίας και παραπληροφόρησης.
Οι συνθήκες βέβαια δεν ευνοούν τη συνέχιση αυτής της ρατσιστικής πολιτικής και είναι θέμα χρόνου που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας θα αναγκαστεί, κατά το πρότυπο του Τούρκου πρωθυπουργού, να κάνει την «ιστορική αυτοκριτική για τις μειονότητες» και να καταγγείλει τις «φασιστοειδείς αντιλήψεις».
Οι καταπιεσμένες εθνότητες βέβαια της Ελλάδας δεν πρέπει να τα περιμένουν όλα έτοιμα απ΄έξω, αλλά πρέπει να αγωνιστούν για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά τους.
Τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά κατακτιέται.
Οι ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου είναι μια καλή ευκαιρία να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους και τα αιτήματά τους, ψηφίζοντας το κόμμα του Ουράνιου Τόξου, που εκφράζει σε κομματικό επίπεδο αυτόν τον αγώνα.
Η ψήφος στο Ουράνιο Τόξο είναι και για τον κάθε πολίτη μια μορφή «ιστορικής αυτοκριτικής» και καταδίκης των «φασιστοειδών αντιλήψεων» που καταδυναστεύουν τις μειοψηφούσες εθνότητες της Ελλάδας. Είναι ψήφος συμπαράστασης στους καταπιεσμένους.
Τρίτη 21 Απριλίου 2009
Ψευδείς ειδήσεις = ψευδής συν-είδηση
«Οι σλαβόφωνοι της Μακεδονίας είχαν ελληνική συνείδηση»!!!
Αυτή την άποψη επαναλαμβάνουν κατά κόρον οι θιασώτες της «ελληνικότητας» της Μακεδονίας, ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα που η ελλαδική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε έκπληκτη ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός που δεν έχει ως μητρική γλώσσα την ελληνική αλλά τη μακεδονική
Ο όρος «συνείδηση», που στην Ελλάδα χρησιμοποιείται για τον ορισμό του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, είναι σύνθετη λέξη αποτελούμενη από το επίρρημα «συν» και το ουσιαστικό «είδηση». Η συνείδηση, ετυμολογικά, είναι το σύνολο των «ειδήσεων». Ως προς την «εθνική συνείδηση» είναι το σύνολο των πληροφοριών που έχει για την καταγωγή του, την ιστορία του, τον πολιτισμό του, τον τόπο όπου ζει. Οι «ειδήσεις» αυτές μπορεί να είναι αληθινές, μπορεί και όχι.
Στη δική μας περίπτωση οι «ειδήσεις» αυτές αφορούν κυρίως την έννοια «ελληνικότητα».
Ο λαός των Ελλήνων της αρχαιότητας, μετά την κατάλυση της πολιτικής του αυτονομίας, διασκορπίστηκε, συγχωνεύτηκε με άλλους λαούς και έπαψε να υπάρχει ως ξεχωριστός λαός. Οι όροι «Έλληνας» και «ελληνικό» από την εποχή του Χριστού και εντεύθεν είχαν μόνο πολιτιστικό χαρακτήρα. Έλληνες αποκαλούνταν από τους Χριστιανούς οι οπαδοί των αρχαίων θρησκειών. Η ελληνική γλώσσα έγινε διεθνής γλώσσα και επίσημη της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, των κρατών που δημιουργήθηκαν στη συνέχεια στην Ανατολική Μεσόγειο και τέλος στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο). Ως διεθνής γλώσσα (Κοινή) έγινε η γλώσσα του Χριστιανισμού, ο οποίος έγινε και φορέας διατήρησης και διάδοσής της. Τα Ευαγγέλια, οι Επιστολές των Αποστόλων κλπ. γράφηκαν από Εβραίους στην Κοινή (ελληνική). Οι Εβραίοι εκείνοι δηλαδή ήταν πολιτισμικά (γλωσσικά) Έλληνες. Όσοι μιλούσαν δηλαδή Ελληνικά, δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνες στην καταγωγή. Οι Αμερικάνοι, για παράδειγμα, ή οι Αυστραλοί δεν είναι αγγλικής καταγωγής, παρόλο που σχεδόν όλοι έχουν ως μητρική γλώσσα τα Αγγλικά.
Η ιδέα περί καταγωγής των ελληνόφωνων Ρωμιών από τους αρχαίους Έλληνες άρχισε να καλλιεργείται, κυρίως από τη δυτικοευρωπαϊκή διανόηση, κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Ειδικά μετά τα Ορλωφικά, οπότε Ρώσοι αξιωματικοί ξεσήκωσαν σε εξέγερση τους Ρωμιούς της Πελοποννήσου, που εκείνη την εποχή είχε το σλάβικο όνομα Μορέας και πάμπολλα σλαβικά τοπωνύμια. Δεν ήθελαν ούτε το όνομα Ρωμιός, γιατί παρέπεμπε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κάτι που θα έκαμνε τους Ρωμιούς ευάλωτους στο σύγχρονο κράτος της Ρώμης. Εκείνη την εποχή άρχισε η αντικατάσταση του όρου «Ρωμιοσύνη» με τον όρο «Ελληνισμός».
Το ιδεολόγημα εκείνο το υιοθέτησε η διανόηση των υπόδουλων Ρωμιών, η οποία φυσικά ήταν ελληνόφωνη. Επί Βυζαντίου το ρόλο του Υπουργείου Παιδείας τον έπαιζε το Πατριαρχείο, το οποίο είχε ως επίσημη γλώσσα την ελληνική. Όποιος υπήκοος ήθελε να μορφωθεί, ασχέτως εθνικής καταγωγής, φοιτούσε σε ελληνικό (Πατριαρχικό) σχολείο. Τα Λατινικά και τα Κυριλλικά ήταν εξωστρακισμένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ρήγας Βελεστινλής, ο οποίος αν και ήταν βλάχικης καταγωγής και καταγράφει τους Βλάχους σαν ξεχωριστό έθνος, φοίτησε αναγκαστικά σε ελληνικό σχολείο και ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές του ιδεολογήματος περί καταγωγής από τους αρχαίους Έλληνες. Μερικές δεκαετίες αργότερα, στα πλαίσια του εξελληνισμού της Ελλάδας, θα αλλάξουν το όνομα της γενέτειράς του από Βελεστίνο (σλάβικο) σε Φεραί και το επώνυμό του σε Φεραίος.
Με αυτή την ψευδή «είδηση» βομβαρδίζουν τους υπηκόους της Ελλάδας ασταμάτητα μέχρι σήμερα και σφυρηλατούν «ελληνικές συν-ειδήσεις». Μπορεί να είναι ψευδής η «είδηση», αλλά είναι εξόχως ευχάριστη και βολική.
Η μισή Μακεδονία περιήλθε στο Βασίλειο της Ελλάδας κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913. Οι μη ελληνόφωνοι Μακεδόνες ήταν περίπου διπλάσιοι από τους ελληνόφωνους (τετραπλάσιοι στο σύνολο της Μακεδονίας). Τη γλώσσα τους την έλεγαν Μακεδονική όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και το επίσημο κράτος (βλέπε απογραφή 1920, συμβολαιογραφικές πράξεις, συγγραφείς, όπως ο Τσιούλκας, «μακεδονομάχοι», όπως ο Μελάς, ο Μαζαράκης κ.α.).
Επειδή η γλώσσα είναι βασικό στοιχείο προσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας, για τον προσδιορισμό των Μακεδόνων αποφεύγεται ο όρος «ελληνική εθνική καταγωγή» και προτιμάται ο όρος «ελληνική συνείδηση».
Μέχρι το 1913 οι Μακεδόνες είχαν πληροφόρηση (ειδήσεις) άμεση. Ήξεραν ότι οι αγώνες τους και οι θυσίες τους αποσκοπούσαν στη δημιουργία αυτόνομου μακεδονικού κράτους. Ακόμα και όσοι από αυτούς ήταν Γκρεκομάνοι, Βουλγαρομάνοι ή Σερβομάνοι για αυτό το σκοπό αγωνίστηκαν κατά την επανάσταση του 1903. Καμία παράταξη δεν αποκαλούσε τη Μακεδονία Βόρεια Ελλάδα, Νότια Σερβία ή Δυτική Βουλγαρία. Το ίδιο συνέβαινε και με τους ελληνόφωνους, οι οποίοι ούτε κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ούτε νωρίτερα είχαν συγκροτήσει κάποιο πολιτικό κίνημα ένωσης με την Ελλάδα. Αποκαλούσαν τον τόπο τους Μακεδονία και ουδέποτε Βόρεια Ελλάδα. Εξάλλου οι σχέσεις τους με τις άλλες χριστιανικές κοινότητες που δεν ήταν ελληνόφωνες ήταν άριστες. Αυτό δείχνει μια μορφή μακεδονικής εθνικής συνείδησης, ανάλογης με αυτή που έχουν οι Αμερικάνοι. Έχουν συνείδηση ότι ανήκουν στο Αμερικάνικο έθνος, αν και ξέρουν οι περισσότεροι ότι έχουν διαφορετική εθνική καταγωγή. Οι Βλάχοι που συμμετείχαν στην επανάσταση του Ήλιντεν το 1903, αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για τη δημιουργία Μακεδονικού κράτους. Αυτό δείχνει ότι είχαν μακεδονική συνείδηση.
Οι τέσσερις αξιωματικοί (Παύλος Μελάς, Αλ. Κοντούλης, Αν. Παπούλας, Γ. Κολοκοτρώνης) που έστειλε το ελλαδικό κράτος το 1904 για να διερευνήσουν την κατάσταση στη Μακεδονία, στην έκθεσή τους μιλάνε για Μακεδόνες και Μακεδονική συνείδηση. Γράφουν συγκεκριμένα για τον Γιάγκοβ, βοεβόδα από τη Ζαγορίτσανι (Βασιλειάδα) Καστοριάς: «Κατά τας ομιλίας του ταύτας εφρόντιζε δια τρόπου καταλλήλου να εμφυτεύσει εις τους Έλληνας (εννοιεί Πατριαρχικούς) Μακεδόνας Μακεδονικήν συνείδησιν ανεξέρτητον πάσης άλλης φυλής, τόσον δε διπλωματικώς διεξήγαγε το έργον αυτού ο Γιάγκωφ, ώστε ηδυνήθη μετά τέχνης να χαράξη εις τους Μακεδόνας τας γενικάς περί αυτονομίας ιδέας…» (Η έκθεση περιλαμβάνεται ως 57ο Παράρτημα στο βιβλίο: Ίωνος Δραγούμη, Τα Τετράδια του Ίλιντεν, Αθήνα 2000, εκδόσεις Πετσίβα).
Μετά το 1913 απαγορεύεται στους Μακεδόνες να διακινούν αυθεντικές «ειδήσεις» σχετικές με την ταυτότητά τους, την ιστορία τους, τον τόπο τους. Εξαπολύεται εκστρατεία βίαιης αλλοίωσης της μακεδονικής ταυτότητας. Καταδιώκεται η μακεδονική γλώσσα, αλλάζουν τα τοπωνύμια, απαγορεύεται η διακίνηση ιστορικών ειδήσεων. Οι όροι Μακεδόνες και Μακεδονική γλώσσα αντικαθίστανται από τους άχρωμους και ακίνδυνους όρους Ντόπιοι και Ντόπια διάλεκτος ή ιδίωμα.
Έγινε δηλαδή κάτι ανάλογο με αυτό που κάνουμε στα κομπιούτερ. Τα σβήνουμε όλα, καθαρίζουμε τον δίσκο, και αρχίζουμε να τον φορτώνουμε από την αρχή με νέα δεδομένα. Σ’ αυτό τον δίσκο (ξεπλυμένο εγκέφαλο) οι πληροφορίες (ειδήσεις) έπρεπε να είναι συμβατές με την «ελληνικότητα».
Οι Μακεδόνες λίγα περιθώρια άρνησης και αντίστασης είχαν. Στον εγκέφαλό τους εγκατέστησαν κάποια προγράμματα που αυτομάτως πληροφορούσαν το σύστημα: «Κίνδυνος! Δεδομένα μη συμβατά με την ελληνικότατα. Όσοι τα εισήγαγαν εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, δάρθηκαν, ποτίστηκαν ρετσινόλαδο, πλήρωσαν πρόστιμα, δεν μπορούν να πάρουν δουλειά του δημοσίου, είχαν προβλήματα με τις κρατικές υπηρεσίες κλπ.». Αυτό έγινε μέρος της «συν-είδησής» τους.
Αυτά είναι γνωστά πράγματα και δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει κανείς. Η «συν-είδηση», λοιπόν που επιβλήθηκε στους Μακεδόνες, αφενός είναι πλαστή, αφετέρου δε τους επιβλήθηκε δια του καταναγκασμού.
Σήμερα, λόγω των διεθνών Συνθηκών που έχει υπογράψει και η Ελλάδα, δεν μπορεί να συνεχίσει την ίδια συμπεριφορά απέναντι στους Μακεδόνες. Για να συντηρήσει, όμως, την ψευδή «συν-είδηση» τους βομβαρδίζει με ψευδείς ειδήσεις. Σ’ αυτές προσθέτει και την είδηση, ότι όσοι Μακεδόνες απεγκλωβίστηκαν από το πλέγμα της ψευδούς αντιμακεδονικής προπαγάνδας, είναι αυτομάτως πράκτορες ξένων δυνάμεων, πληρωμένοι ανθέλληνες, εγκάθετοι των Σκοπίων κλπ.
Την αντιμακεδονική συν-είδηση της κοινής γνώμης την ενισχύει με την είδηση ότι η αναγνώριση Μακεδονικής ταυτότητας και η αποκατάσταση των αδικιών εγκυμονεί κινδύνους για την ακεραιότητα της χώρας. Η αλήθεια είναι πως οι διεθνείς συνθήκες για τα Θεμελιώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα δημιουργήθηκαν για να τα προστατεύσουν, χωρίς να διαταραχθεί η σταθερότητα και ακεραιότητα των χωρών.
Αυτή την άποψη επαναλαμβάνουν κατά κόρον οι θιασώτες της «ελληνικότητας» της Μακεδονίας, ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα που η ελλαδική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε έκπληκτη ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός που δεν έχει ως μητρική γλώσσα την ελληνική αλλά τη μακεδονική
Ο όρος «συνείδηση», που στην Ελλάδα χρησιμοποιείται για τον ορισμό του εθνικού αυτοπροσδιορισμού, είναι σύνθετη λέξη αποτελούμενη από το επίρρημα «συν» και το ουσιαστικό «είδηση». Η συνείδηση, ετυμολογικά, είναι το σύνολο των «ειδήσεων». Ως προς την «εθνική συνείδηση» είναι το σύνολο των πληροφοριών που έχει για την καταγωγή του, την ιστορία του, τον πολιτισμό του, τον τόπο όπου ζει. Οι «ειδήσεις» αυτές μπορεί να είναι αληθινές, μπορεί και όχι.
Στη δική μας περίπτωση οι «ειδήσεις» αυτές αφορούν κυρίως την έννοια «ελληνικότητα».
Ο λαός των Ελλήνων της αρχαιότητας, μετά την κατάλυση της πολιτικής του αυτονομίας, διασκορπίστηκε, συγχωνεύτηκε με άλλους λαούς και έπαψε να υπάρχει ως ξεχωριστός λαός. Οι όροι «Έλληνας» και «ελληνικό» από την εποχή του Χριστού και εντεύθεν είχαν μόνο πολιτιστικό χαρακτήρα. Έλληνες αποκαλούνταν από τους Χριστιανούς οι οπαδοί των αρχαίων θρησκειών. Η ελληνική γλώσσα έγινε διεθνής γλώσσα και επίσημη της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, των κρατών που δημιουργήθηκαν στη συνέχεια στην Ανατολική Μεσόγειο και τέλος στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο). Ως διεθνής γλώσσα (Κοινή) έγινε η γλώσσα του Χριστιανισμού, ο οποίος έγινε και φορέας διατήρησης και διάδοσής της. Τα Ευαγγέλια, οι Επιστολές των Αποστόλων κλπ. γράφηκαν από Εβραίους στην Κοινή (ελληνική). Οι Εβραίοι εκείνοι δηλαδή ήταν πολιτισμικά (γλωσσικά) Έλληνες. Όσοι μιλούσαν δηλαδή Ελληνικά, δεν σημαίνει ότι ήταν Έλληνες στην καταγωγή. Οι Αμερικάνοι, για παράδειγμα, ή οι Αυστραλοί δεν είναι αγγλικής καταγωγής, παρόλο που σχεδόν όλοι έχουν ως μητρική γλώσσα τα Αγγλικά.
Η ιδέα περί καταγωγής των ελληνόφωνων Ρωμιών από τους αρχαίους Έλληνες άρχισε να καλλιεργείται, κυρίως από τη δυτικοευρωπαϊκή διανόηση, κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Ειδικά μετά τα Ορλωφικά, οπότε Ρώσοι αξιωματικοί ξεσήκωσαν σε εξέγερση τους Ρωμιούς της Πελοποννήσου, που εκείνη την εποχή είχε το σλάβικο όνομα Μορέας και πάμπολλα σλαβικά τοπωνύμια. Δεν ήθελαν ούτε το όνομα Ρωμιός, γιατί παρέπεμπε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κάτι που θα έκαμνε τους Ρωμιούς ευάλωτους στο σύγχρονο κράτος της Ρώμης. Εκείνη την εποχή άρχισε η αντικατάσταση του όρου «Ρωμιοσύνη» με τον όρο «Ελληνισμός».
Το ιδεολόγημα εκείνο το υιοθέτησε η διανόηση των υπόδουλων Ρωμιών, η οποία φυσικά ήταν ελληνόφωνη. Επί Βυζαντίου το ρόλο του Υπουργείου Παιδείας τον έπαιζε το Πατριαρχείο, το οποίο είχε ως επίσημη γλώσσα την ελληνική. Όποιος υπήκοος ήθελε να μορφωθεί, ασχέτως εθνικής καταγωγής, φοιτούσε σε ελληνικό (Πατριαρχικό) σχολείο. Τα Λατινικά και τα Κυριλλικά ήταν εξωστρακισμένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Ρήγας Βελεστινλής, ο οποίος αν και ήταν βλάχικης καταγωγής και καταγράφει τους Βλάχους σαν ξεχωριστό έθνος, φοίτησε αναγκαστικά σε ελληνικό σχολείο και ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές του ιδεολογήματος περί καταγωγής από τους αρχαίους Έλληνες. Μερικές δεκαετίες αργότερα, στα πλαίσια του εξελληνισμού της Ελλάδας, θα αλλάξουν το όνομα της γενέτειράς του από Βελεστίνο (σλάβικο) σε Φεραί και το επώνυμό του σε Φεραίος.
Με αυτή την ψευδή «είδηση» βομβαρδίζουν τους υπηκόους της Ελλάδας ασταμάτητα μέχρι σήμερα και σφυρηλατούν «ελληνικές συν-ειδήσεις». Μπορεί να είναι ψευδής η «είδηση», αλλά είναι εξόχως ευχάριστη και βολική.
Η μισή Μακεδονία περιήλθε στο Βασίλειο της Ελλάδας κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913. Οι μη ελληνόφωνοι Μακεδόνες ήταν περίπου διπλάσιοι από τους ελληνόφωνους (τετραπλάσιοι στο σύνολο της Μακεδονίας). Τη γλώσσα τους την έλεγαν Μακεδονική όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και το επίσημο κράτος (βλέπε απογραφή 1920, συμβολαιογραφικές πράξεις, συγγραφείς, όπως ο Τσιούλκας, «μακεδονομάχοι», όπως ο Μελάς, ο Μαζαράκης κ.α.).
Επειδή η γλώσσα είναι βασικό στοιχείο προσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας, για τον προσδιορισμό των Μακεδόνων αποφεύγεται ο όρος «ελληνική εθνική καταγωγή» και προτιμάται ο όρος «ελληνική συνείδηση».
Μέχρι το 1913 οι Μακεδόνες είχαν πληροφόρηση (ειδήσεις) άμεση. Ήξεραν ότι οι αγώνες τους και οι θυσίες τους αποσκοπούσαν στη δημιουργία αυτόνομου μακεδονικού κράτους. Ακόμα και όσοι από αυτούς ήταν Γκρεκομάνοι, Βουλγαρομάνοι ή Σερβομάνοι για αυτό το σκοπό αγωνίστηκαν κατά την επανάσταση του 1903. Καμία παράταξη δεν αποκαλούσε τη Μακεδονία Βόρεια Ελλάδα, Νότια Σερβία ή Δυτική Βουλγαρία. Το ίδιο συνέβαινε και με τους ελληνόφωνους, οι οποίοι ούτε κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ούτε νωρίτερα είχαν συγκροτήσει κάποιο πολιτικό κίνημα ένωσης με την Ελλάδα. Αποκαλούσαν τον τόπο τους Μακεδονία και ουδέποτε Βόρεια Ελλάδα. Εξάλλου οι σχέσεις τους με τις άλλες χριστιανικές κοινότητες που δεν ήταν ελληνόφωνες ήταν άριστες. Αυτό δείχνει μια μορφή μακεδονικής εθνικής συνείδησης, ανάλογης με αυτή που έχουν οι Αμερικάνοι. Έχουν συνείδηση ότι ανήκουν στο Αμερικάνικο έθνος, αν και ξέρουν οι περισσότεροι ότι έχουν διαφορετική εθνική καταγωγή. Οι Βλάχοι που συμμετείχαν στην επανάσταση του Ήλιντεν το 1903, αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για τη δημιουργία Μακεδονικού κράτους. Αυτό δείχνει ότι είχαν μακεδονική συνείδηση.
Οι τέσσερις αξιωματικοί (Παύλος Μελάς, Αλ. Κοντούλης, Αν. Παπούλας, Γ. Κολοκοτρώνης) που έστειλε το ελλαδικό κράτος το 1904 για να διερευνήσουν την κατάσταση στη Μακεδονία, στην έκθεσή τους μιλάνε για Μακεδόνες και Μακεδονική συνείδηση. Γράφουν συγκεκριμένα για τον Γιάγκοβ, βοεβόδα από τη Ζαγορίτσανι (Βασιλειάδα) Καστοριάς: «Κατά τας ομιλίας του ταύτας εφρόντιζε δια τρόπου καταλλήλου να εμφυτεύσει εις τους Έλληνας (εννοιεί Πατριαρχικούς) Μακεδόνας Μακεδονικήν συνείδησιν ανεξέρτητον πάσης άλλης φυλής, τόσον δε διπλωματικώς διεξήγαγε το έργον αυτού ο Γιάγκωφ, ώστε ηδυνήθη μετά τέχνης να χαράξη εις τους Μακεδόνας τας γενικάς περί αυτονομίας ιδέας…» (Η έκθεση περιλαμβάνεται ως 57ο Παράρτημα στο βιβλίο: Ίωνος Δραγούμη, Τα Τετράδια του Ίλιντεν, Αθήνα 2000, εκδόσεις Πετσίβα).
Μετά το 1913 απαγορεύεται στους Μακεδόνες να διακινούν αυθεντικές «ειδήσεις» σχετικές με την ταυτότητά τους, την ιστορία τους, τον τόπο τους. Εξαπολύεται εκστρατεία βίαιης αλλοίωσης της μακεδονικής ταυτότητας. Καταδιώκεται η μακεδονική γλώσσα, αλλάζουν τα τοπωνύμια, απαγορεύεται η διακίνηση ιστορικών ειδήσεων. Οι όροι Μακεδόνες και Μακεδονική γλώσσα αντικαθίστανται από τους άχρωμους και ακίνδυνους όρους Ντόπιοι και Ντόπια διάλεκτος ή ιδίωμα.
Έγινε δηλαδή κάτι ανάλογο με αυτό που κάνουμε στα κομπιούτερ. Τα σβήνουμε όλα, καθαρίζουμε τον δίσκο, και αρχίζουμε να τον φορτώνουμε από την αρχή με νέα δεδομένα. Σ’ αυτό τον δίσκο (ξεπλυμένο εγκέφαλο) οι πληροφορίες (ειδήσεις) έπρεπε να είναι συμβατές με την «ελληνικότητα».
Οι Μακεδόνες λίγα περιθώρια άρνησης και αντίστασης είχαν. Στον εγκέφαλό τους εγκατέστησαν κάποια προγράμματα που αυτομάτως πληροφορούσαν το σύστημα: «Κίνδυνος! Δεδομένα μη συμβατά με την ελληνικότατα. Όσοι τα εισήγαγαν εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, δάρθηκαν, ποτίστηκαν ρετσινόλαδο, πλήρωσαν πρόστιμα, δεν μπορούν να πάρουν δουλειά του δημοσίου, είχαν προβλήματα με τις κρατικές υπηρεσίες κλπ.». Αυτό έγινε μέρος της «συν-είδησής» τους.
Αυτά είναι γνωστά πράγματα και δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει κανείς. Η «συν-είδηση», λοιπόν που επιβλήθηκε στους Μακεδόνες, αφενός είναι πλαστή, αφετέρου δε τους επιβλήθηκε δια του καταναγκασμού.
Σήμερα, λόγω των διεθνών Συνθηκών που έχει υπογράψει και η Ελλάδα, δεν μπορεί να συνεχίσει την ίδια συμπεριφορά απέναντι στους Μακεδόνες. Για να συντηρήσει, όμως, την ψευδή «συν-είδηση» τους βομβαρδίζει με ψευδείς ειδήσεις. Σ’ αυτές προσθέτει και την είδηση, ότι όσοι Μακεδόνες απεγκλωβίστηκαν από το πλέγμα της ψευδούς αντιμακεδονικής προπαγάνδας, είναι αυτομάτως πράκτορες ξένων δυνάμεων, πληρωμένοι ανθέλληνες, εγκάθετοι των Σκοπίων κλπ.
Την αντιμακεδονική συν-είδηση της κοινής γνώμης την ενισχύει με την είδηση ότι η αναγνώριση Μακεδονικής ταυτότητας και η αποκατάσταση των αδικιών εγκυμονεί κινδύνους για την ακεραιότητα της χώρας. Η αλήθεια είναι πως οι διεθνείς συνθήκες για τα Θεμελιώδη Ανθρώπινα Δικαιώματα δημιουργήθηκαν για να τα προστατεύσουν, χωρίς να διαταραχθεί η σταθερότητα και ακεραιότητα των χωρών.
17 σχόλια:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Προσωπικά δεν έχω κανένα ενδιαφέρον για την ονομασία της Μακεδονίας και των πολιτών της, στο βαθμό που οι ίδιοι θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες. Πρέπει βέβαια να επισημάνω ότι οι Σλάβοι που προσπαθούν να αναγάγουν σε πρόγονό τους τον Μεγαλέξανδρο καταδεικνύουν επαρχιώτικο κομπλεξ, μπροστά στο οποίο η πεποίθηση των Ελλήνων για ανάλογη συγγενική σχέση φαίνεται ως ο ορισμός του ορθολογισμού. Το όλο ζήτημα είναι εξ ορισμού γελοίο. Από την άλλη πλευρά βέβαια τα φληναφήματά σου, περί φυλετικής εξαφάνισης των Ελλήνων και επιβίωσής τους μόνο γλωσσικά, όζουν απαίδευτου ρατσισμού. Τελικά, πρέπει να αποφασίσεις πώς ορίζεται η έννοια του έθνους. Ανεξάρτητα από φυλετική καταγωγή, η οποία στην τελική ενδιαφέρει μόνο τους οπαδούς του ναζιστικού ή όποιου άλλου φυλετισμού, είναι πρόδηλη η πολιτισμική σχέση των νυν κατοίκων της νότιας βαλκανικής με τους Αρχαίους Έλληνες. Αντίθετα η γλωσσική και εν γένει πολιτισμική σχέση των Σλάβων της Βόρειας Μακεδονίας με τους Μακεδόνες της αρχαιότητας είναι από αμφίβολη έως προδήλως ανύπαρκτη.
Στο διαταύτα: Δεν έχω τίποτα με τους Βόρειους γείτονες, είναι όμως εμφανές ότι ζουν κάτω από τον αστερισμό ενός σαφώς πιο μαζικού και πρωτόγονου εθνικισμού, ακόμη και σε σχέση με τους Ελληναράδες. Ως εκ τούτου συνιστούν σίγουρα κίνδυνο για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Η αντιμετώπισή του όμως δεν πρέπει να συνδέεται με ζουράρειες κορώνες περί ονομάτων και άλλων φαιδροτήτων.
Alla den mas eipes afta ta legomena Makedonika den einai Voulgarika? Kai pote katevikan oi Slavoi stin Makedonia? Afta ta peri diniourgias Makedonikou kratous einai mpourdes.
Emeis oi Makedones eimastai Ellines, eseis oi Voulgaroi pou katikisate stin Makedonia an thelete na legeste Makedones, arhiste me to na milate Ellinika prota.
Καρατάσο
Πολύ ενδιαφέροντα αυτά που διαβάζουμε στο μπλογκ.
Αλλά δεν ξέρεις ότι εμείς οι Μακεδόνες προσβαλόμαστε όταν μας αποκαλούν Βουλγάρους; Γιατί βάζεις τέτοια προσβλητικά σχόλια;
Γ.Κ.
Ηταν λάθος μου που δημοσίευσα το σχόλιο του Zanglos. Ας γίνει γνωστό σε όλους, ότι αντίθετες τεκμηριωμένες η σοβαρές γνώμες θα δημοσιεύονται, αλλά όχι προσβλητικές.
Ανώνυμε 3:22
Ενοχλήθηκες που αμφισβητείται η καταγωγή των σημερινών Ελλήνων από τους αρχαίους Έλληνες. Σε ενοχλεί όμως η αποψη των σύγχρονων Μακεδόνων της Δημ.Μακεδονίας περί καταγωγής από τους αρχαίους Μακεδόνες.
Εδώ υπάρχον δύο μέτρα και δύο σταθμά. Επειδή είμαι Μακεδόνας από αυτούς που εσείς αποκαλείται Σλάβους, έχω να σου πω τα εξείς.
Οι πρόγονοί μας αγνούσαν τον όρο Σλάβοι, όπως και τον όρο σλαβόφωνοι. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς άμεσα, κάνωντας μια επιτόπια έρευνα στις περιοχές όπου ομιλείται η μακεδονική. Οι πρόγονοί μας βέβαια αυταποκαλούνταν Μακεδόνες (Μακεντόντσι), χωρίς να νιώσουν την ανάγκη να το συνδέσουν με τους αρχαίους Μακεδόνες. Αυτό το ζήταμα μας τέθηκε με την αναζωπύρωση του Μακεδονικού τα τελευταία χρόνια.
Οι κάτοικοι της Σοσιαλισικής Δημ. της Μακεδονίας για 50 περίπου χρόνια διδάσκονταν ότι είναι νότιοι Σλάβοι. Ο όρος αυτός, όμως, παρά τη συνεχή προπαγάνδα δεν πέρασε στη κουλτούρα τους. Δεν μπήκε, για παράδειγμα, στα λαϊκά τους τραγούδια. Έτσι εύκολα εγκαταλήφθηκε. Επειδή όμως τους αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Ελλάδας το δικαίωμα να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες, απάντησαν με το ίδιο νόμισμα.
Αν ο όρος Σλάβος σήμαινε σλάβικη καταγωγή, τότε θα έπρεπε οι Σλάβοι Σέρβοι να τους υποστηρίζουν. Οι Σέρβοι όμως συντάσονται περισσότερο με την Ελλάδα παρά με αυτούς.
Με την ίδια λογική τους τουρκόφωνους πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα μετά το '22 πρέπει να τους λέμε Τούρκους, τους Αρβανίτες Αλβανούς, τους Βλάχους Λατίνους.
Αν η Κοινή ελληνική δεν γινόταν επίσημη γλώσσα της Ανατ. Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκλησίας, ελληνικά θα μιλούσαν στην περιοχή όσοι μιλάνε ελληνικά στη Μασσαλία, τη Νάπολι, τη Σικελία κλπ. Νη ξεχνάμε ότι η Νότια Ιταλά αποκαλούνταν Μεγάλη Ελλάδα λόγω της πληθώρας ελληνικών αποικών.
Στην Ιταλία εγκαταστάθηκαν και Γότθοι, Βάνδαλοι, Νορμανδοί, Λομβαρδοί κ.α. Αυτοί εκλατινήστηκαν και αποτελούν τη σημερινή Ιταλία. Δεν θεωρούνται όμως Λατίνοι στην καταγωγή, ούτε έχουν Λατινική συνείδηση, ούτε διεκδικούν ως δικό τους ότι είναι Λατινικό.
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τους όρους Ελληνας και ελληνικό. Μόνο που εδώ έμαθαν τους ελληνόφωνους να διεκδικούν ότι είναι ελληνικό, και από εδώ ξεκινάει το πρόβλημα.
@ Karatasho
Προφανώς παρανόησες όσα είπα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την αμφισβήτηση της φυλετικής συγγένειας Νέων και αρχαίων Ελλήνων, αφού ορίζω τη σχέση αυτή πολιτισμικά κι όχι φυλετικά. Κατά συνέπεια πιστεύω ότι εξ ορισμού ποντάρατε σε λάθος άλογο υιοθετώντας τη μακεδονική ταυτότητα. Προφανώς η υιοθέτηση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής εθνικής "μυθολογίας" συνέβαλε στην ενσωμάτωση των διαφόρων εθνοτήτων που αναφέρεις στον ελληνικό πολιτικό κορμό. Η εξέλιξη αυτή δεν βγήκε και τόσο άσχημα για όσους την "υπέστησαν". Προφανώς η μοίρα τους στην Ελλάδα ήταν πολύ καλύτερη σε σχέση με τα υπόλοιπα βαλκανικά κράτη.
Όσο για την υπόθεση εργασίας που κάνεις, σχετικά με το τι θα είχε γίνει αν δεν είχε κυριαρχήσει η ελληνιστική κοινη, μου θυμίζει ανάλογη υπόθεση εργασίας: ανα η γιαγιά μου είχε ρουλεμάν, θα ήτανε πατίνι.
Φιλικά
Ο ορος Ελληνες πραγματι καποτε χρησιμοποιουνταν για να δηλωσει τον εθνικο, δηλαδη το μη χριστιανο. Οι ελληνες χριστιανοι χρησιμοποιουσαν τον ορο Ρωμαιοι ή Ρωμιοι, η μη Ελληνες που ηταν μερος της Βυζαντινης αυτοκρατοριας καλουνταν απο τους Ρωμιους ως "Ξενοι" ή "Εξωτικοι" . Μετα τους βιαιους εκχριστιανισμους βλεπουμε οτι ο ορος Ελληνας αποκτα κ παλι την αρχικη του σημασια (11ος αι.). Παραδειγμα η Αννα Κομνηνη οταν γραφει στους συγχρονους της καυχιεται "για τις πολυ υψηλες ελληνικες γνωσεις". Ο ιστορικος Νικητας Χωνιατης (1155-1215) γραφει για τη "μαχη της Πελοππονησου των Λατινων εναντιον των Ελληνων". Ο αυτοκρατορας Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης 1222-1254 σε γραμμα που γραφει στον Πάπα Γρηγοριο τον Δ'γραφει για τη σοφια "που φωτιζει το ελληνικο εθνος" Ο Γεμιστος Πληθων 1355-1452 γραφει οτι "Κωνσταντινος ειναι αρχηγος των Ελληνων". Ο φιλοσοφος Ιωαννης Αργυροπουλος σε γραμμα του στον Ιωαννη Παλαιολογο (προτελευταιο αυτοκρατορα) τον καλει Βασιλεα της Ελλαδος κ επιχειρηματολογει οτι ο επομενος αυτοκρατορας πρεπει να παρει τον τιτλο "Βασιλευς των Ελληνων" Υπαρχουν κ αλλα απειρα παραδειγματα.
Ελληνικη συνειδηση υπηρξε κ μετα τη Βυζαντινη αυτοκρατορια. Παραδειγμα ο Δομηνικος Θεοτοκοπουλος 1541-1614 ευρυτατα γνωστος σαν El Greco ειχε ελληνικη συνειδηση. Ο Ιωαννης Κωττουνιος ιδρυτης του "Κωττουνιου Ελληνομουσείου" (στο οποιο μονο παιδια ελληνων μπορουσαν να φοιτησουν κ το οποιο λειτουργησε μεχρι τα χρονια του Ναπολεοντα) στη Βενετια ειχε επισης ελληνικη συνειδηση, το ιδιο και ο μαθηματικος Γεωργιος Κορεσσιος. Δηλαδη μεσα απο καποια προσωπα καπως πιο γνωστα βλεπουμε οτι τη μεταβυζαντινη εποχη υπηρχε ελληνικη συνειδηση απο το 1500 ως το 1700. Μετα το 1700 ειναι γνωστο αν υπαρχει ή οχι ελληνικη συνειδηση.Επισης υπαρχει πληθωρα γραπτων που δειχνει οτι την επι οθωμανικης αυτοκρατοριας εποχη υπηρχαν ανθρωποι που αυτοπροσδιοριζοταν ως Ελληνες.
Manuel
Ηταν πράγματι θετική εξέληξη η υιοθέτηση της ελληνικής γλώσσας ως επίσημης, αλλά και της ελληνικής μυθολογίας ως εργαλείου που έκανε τους λαούς, γοητευμένους από τη δόξα των αρχαίων Ελλήνων, να γοητεύονται και από τον ελληνικό τρόπο σκέψης. Αυτό βοηθούσε στην απαγκίστρωση των πληθυσμών από το αναχρονιστικό, θεοκρατικό πνεύμα των Βυζαντινών. Ηταν αρνητικό όμως το γεγονός, ότι οι θιασώτες του ελληνικού μύθου, αντί να καλλιεργήσουν τον ορθολογισμό, την αμφισβήτηση και την κριτική σκέψη, που ήταν χαρακτηριστικά του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, μετέτρεψαν τον μύθο σε εργαλείο χειραγώγησης των λαών για την εξυπηρέτηση σοβινιστικών σκοπών. Στην Ελλάδα έφτασε μέσω Ευρώπης, περισσότερο ο "μύθος" παρά το ελληνικό πνεύμα.
Η Ελλάδα μετατράπηκε σε προτεκτοράτο των Δυτικών στα Βαλκάνια και επειδή ήταν το μοναδικό τους, ήταν και το χαϊδεμένο τους. Οι υπήκοοί του όντως ευνοήθηκαν σε σχέση με τους άλλους λαούς των Βαλκανίων. Τώρα που σε καποιο βαθμό προτεκτοράτο των Δυτικών έγιναν και τα άλλα βαλκανικά κράτη, η εύνοια έπαψε να υπάρχει και νά που η δική μας γενιά βρέθηκε αντιμέτωπη με τις συνέπειες της στρεβλής επιβολής της αρχαιοελληνικής κουλτούρας.
Την ορθή επαναφορά του ελληνικού πνεύματος, αλλά και του μύθου, νομίζω επεδίωξαν να επαναφέρουν κάποιοι από αυτούς που αναφέρει ο
Ανώνυμος 11.49
Τέτοιοι ήταν πράγματι ο Πλήθων ο Γεμιστός και ο Ιωάννης Αργυρόπουλος. Αυτοί έβλεπαν την οπισθοδρόμιση, την παρακμή και την αποσύνθεση στην οποία είχε οδηγήσει τη Βυζαντινή κοινωνία το θεοκρατικό κατεστημένο και έβλεπαν ως επιτακτική ανάγκη την υιοθέτηση της αρχαιοελληνικής κουλτούρας ως μέσου ανάκαμψης.
Τις διδασκαλίες και τα συγγράμματα του Πλήθωνα το Πατριαρχείο τα αφόρισε ως αιρετικά και τα καταδίωξε. Η σχολή του Πλήθωνα έκλεισε και ο πιό επιφανής μαθητής του, ο Βησαρίων, αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ιταλία.
Όταν ο φιλόσοφος Ιωάννης Αργυρόπουλος προσπάθησε να πείσει το αυτοκράτορα Ι. Παλαιολόγο να κάνει αυτή την αλλαγή, δεν βρήκε καμία ανταπόκριση, καθότι ήταν πλέον πολύ αργά.
Τα κίνητρα αυτών, όπως και μερικών άλλων διανοουμένων, φαίνεται να ήταν ακαδημαϊκά και πολιτικά. Δεν υπάρχουν πληροφορίες που να λένε ότι είχαν κάποια απήχηση στο λαό.
Οι έννοιες Λατίνος και Έλληνας μετά τον 11ο αιώνα, νομίζω ότι είχαν χαρακτήρα γλωσσικοθρησκευτικό και χρισιμοποιούνταν ακόμη και από τους παράγοντες του Πατριαρχείου. Ο κίνδυνος των Ελλήνων θρησκευτικά και πολιτιστικά είχε εκλείψει για την Ορθοδοξία, καθώς αυτή είχε νικήσει κατά κρατος ότι σήμαινε η έννοια Έλλην. Έτσι τον χρησιμοποιούσε ώς αντίπαλο ενοποιητικό χαρακτηριστικό κατά των Λατίνων.
Οι Λατίνοι αποκαλούσαν Γκρεκούς όλους τους κατοίκους του νοτίου άκρου της Βαλκανικής χερσονήσου. Έτσι το Ελ Γκρέκο, που αποδίδεται στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, δεν σημαίνει και καταγωγή από τους αρχαίους Έλληνες. Πρέπει να έχουμε υπ΄όψη ότι η Κρήτη ήταν Βενετική αποικία από το 1210 έως το 1669, ότι το Δομήνικος είναι λατινικό όνομα και ότι η κατάληξη -πουλος στα επώνυμα είναι επίσης Λατινική.
Εκτός από τους Λατίνους κατήχαν την Κρήτη για εκατόν πενήντα χρόνια περίπου και οι Άραβες. Αυτοί είναι ιδρυτές της σημερινής πόλης του Ηρακλείου, που μέχρι τις αρχές του 19ου είχε το αραβικό όνομα Χάνδαξ.
Είναι καλό πράγμα η διάδοση μιας γλώσσας και μάλιστα μιας γλώσσας με τον πλούτο που έχει η Ελληνική. Είναι κακό πράγμα όμως η επιβολή της δια της βίας και η χρησιμοποίησή της για πολιτικούς σκοπούς.
Καλά τους κούφανες
Επειδή η γλώσσα είναι βασικό στοιχείο προσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας, για τον προσδιορισμό των Μακεδόνων αποφεύγεται ο όρος «ελληνική εθνική καταγωγή» και προτιμάται ο όρος «ελληνική συνείδηση».
Τη (εθνοτική) γερμανική άποψη περί έθνους Karatasho να την πουλάς στους ... Γερμανούς. Δόξα σοι ο Θεός όσων μας οι πρόγονοι μιλούσαν Αρβανίτικα, Βλάχικα, Νοτιοσλάβικα ή Τούρκικα επέλεξαν με ποια πλευρά να συνταχθούν. Μας περίσσεψαν μόνο κάτι απολειφάδια κομιτατζήδων σαν κι εσάς να προσπαθούν να μας πείσουν πως στη πραγματικότητα είμαστε Αλβανοί, Ρουμανόβλαχοι, "Μακεδόνες" ή Τούρκοι...
Μην υπεραπλουστεύεις τα πράγματα. Ο ελληνικός μύθος δεν καλλιεργείται ως ανάταξη του κλασσικού πνεύματος, αλλά ως αντανάκλασή του που διαθλάται μέσα από το πρίσμα της κάθε εποχής. Ως εκ τούτου η διάσταση που προσέλαβε στη σύγχρονη Ελλάδα δεν προσδιορίστηκε από την επιλογή αυτών που τον δημιούργησαν και τον αναπαρήγαγαν, αλλά από την ιστορική αναγκαιότητα.
Οσο αφορά το "προβλημα" ποιος λέγεται κι αν θα έπρεπε να λέγεται Ελληνας ή Μακεδόνας ή οτιδήποτε άλλο είναι ένα ωραίο παιχνιδάκι, πλην όμως καθίσταται επικίνδυνο, αν το πάρουμε στα σοβαρά. Επικίνδυνο λέω, εννοώντας ότι λειτουργεί αποπροσανατολιστικά, διατηρώντας ταυτόχρονα αναμμένη τη φωτιά των βαλκανικών εθνικισμών, σε μια εποχή που η επέλαση της παγκοσμιοποίησης είναι δεδομένη. Είδαμε άλλωστε στην πρώην Γιουγκοσλαβία πώς αξιοποιήθηκε ο σέρβικος κι ο αλβανικός εθνικισμός για να ενσωματωθεί η περιοχή στο μετασοβιετικό ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας.
ΥΓ. Αν μπορείς, γράφε πιο μικρά κείμενα με ηλεκτρονικές παραπομπές για όσους ενδιαφέρονται για την τεκμηρίωση.
Ανώνυμε 8.46
Δημοσίσευσα τον έπαινό σου, ενώ δεν δημοσίευσα άλλους, για να ανακοινώσω, ότι καλοδεχούμενοι είναι οι έπαινοι, αλλά δεν είναι σωστό για λόγους πρακτικούς να δημοσιεύονται όλοι οι έπαινο.
Όσοι θέλουν μπορούν να μας στέλνουν μηνύματα, παρατηρήσεις και κάθε είδους επιστολές μέσω "Σχολίου" σε οποιαδήποτε ανάρτηση, με την υποσημείωση "ΝΑ ΜΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ"
Ανώνυμε 6.28
Αν διαβάσεις προσεκτικά όλα τα γραπτά μου θα διαπιστώσεις ότι οι απόψεις μου περί έθνους είναι παραπλήσιες με αυτές του Ρήγα Βελεστηνλή και της Φιλικής Εταιρίας.
Η αρχική άποψη για το Νεοελληνικό έθνος καταγράφεται στα πρώτα Συντάγματα της Ελλάδας (άρθρο β'). "Όσοιαυτόχθονες κάτοικοι της επικρατείας της Ελλάδος πιστεύουσιν εις Χριστόν εισί Έλληνες..."
Δεν διαλέξαμε πλευρά, αλλά διάλεξαν άλλοι για εμάς. Δημιούργησαν πλευρές στα Βαλκάνια τις οποίες εμείς πρέπει να καταργήσουμε.
Τους Κομιτατζήδες που αναφέρεις, εμείς τους λέμε Κομίτες και έτσι αναφέρονται στα παραδοσιακά μας τραγούδια. Ήταν οι αγωνιστές του απλευθερωτικού αγώνα κατά των Τούρκων κατακτητών. Η λέξη προέρχεται από το ευρωπαϊκό "κομιτετ" που σημαίνει επιτροπή. Ήτα οι άνθρωποι της Επιτροπής.
Manuel
Η κρίση στη Γιουγκοσλαβία δημιουργήθηκε λόγω της έλλειψης ισοτιμίας μεταξύ των εθνοτήτων και της καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κυρίως από τη πλευρά των Σέρβων. Αυτή η περίπτωση πρέπει να γίνει δίδαγμα.
Για να αποφευχθούν παρόμοιες καταστάσεις οι Ευρωπαϊκές χώρες καθιερώσαν κάποιους κανόνες στα πλαίσαι του Συμβουλίου της Ευρώπης και του Ο.Α.Σ.Ε.
- Για να αποφεύγονται προστριβές μεταξύ κρατων, τα κράτη δεσμεύονται να σεβαστούν και να προστατεύσουν τα διακαιώματα των εθνικών, γλωσσικών, θρησκευτικών κ.α. μειονοτήτων, κοινοτήτων και ομάδων που υπάρχουν εντός των συνόρων τους. -
Στη χώρα μας ούτε το κράτος, ούτε η πλειοψηφία των πολιτών σέβεται αυτές τις αρχές.
Δεν μπορεί να μη σέβεσαι αυτές τις αρχές και να μιλάς για ειρηνική συνύπαρξη.
Σίγουρα δεν ζούμε σε ένα κράτος που είναι ο ορισμός του φιλελευθερισμού και της ανεκτικότητας, όμως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα σε σχέση με τη FYROM. Ξέρεις πολύ καλά ότι οι Αλβανόφωνοι του Κουμάνοβου δεν θέλουν και πολύ να το παίξουν Κοσοβάροι ως προς τις αποσχιστικές τους τάσεις. Αυτό γιατί συμβαίνει; Μήπως οι Σλαβομακεδόνες τους βλέπουν ως πολίτες Β κατηγορίας, όπως αντίστοιχα υποστηρίζεις ότι έβλεπαν οι Σέρβοι τους υπόλοιπους Γιουκοσλάβους;
Manuel
Τα πράγματα στη Δημ.Μακεδονίας είναι χειρότερα μόνο στον οικονομικό τομέα.
Στον τομέα ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι σαφώς καλύτερα. Η Αλβανική γλώσσα έχει εισαχθεί σε όλες τις βαθμίδες της δημόσιας εκπαίδευσης. Υπάρχουν εκπομπές στη δημόσια τηλεόραση όχι μόνο στα Αλβανικά, αλλά και στα Βλάχικα, τα Σέρβικα, τα Τούρκικα, τα Τσιγγάνικα. Πράγματα αδιανόητα για την Ελλάδα.
Η σύγκρουση οφειλόταν σε κάποιο βαθμό στην μη ισότιμη αντιμετώπισή τους από την κρατική εξουσία, αλλά και τη δυναμική που πήραν οι ακραίοι Αλβανοί λόγω απόσχισης του Κοσόβου.
Περισσότερα δεν μπορώ να πω, γιατί γνωρίζω το θέμα πολύ επιφανειακά.
Πάντως οι συγγενείς που έχω εκεί, έκαναν παράπονα για τη συμπεριφορά των Κοσσοβάρων. Κατά τη διάρκεια των γεγονότων στο Κόσοβο εκκατοντάδες χιλιάδες Κοσοβάροι κατέφυγαν στη Δ.Μακεδονίας και ένα πολύ μεγάλο μέρος από αυτούς φιλοξενήθηκε για μήνες σε σπίτια Μακεδόνων. Στη συνέχεια, όμως, μια μερίδα από αυτούς συμμετείχε στις επιθέσεις κατά των Μακεδόνων στην περιοχή Κουμανόβου, Τετόβου, παρακινημένη από εξωτερικούς παράγοντες και παρασυρμένη από τη δυναμική των γεγονότων του Κοσόβου. Φυσικά δεν είχαν τη στήριξη των διεθνών οργανισμών, ούτε καν του Αλβανικού κράτους και αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν.
Σε ότι αφορά την εθνότητα και εθνικότητα σου σημειώνω ότι η "εθνοτική κοινότητα" (Ο Smith έχει άλλη ορολογία της εθνοτικής κοινότητας και εθνοτικής κατηγορίας αντίστοιχα ) αφορά πληθυσμούς που μπορούν να θεωρούνται ως πολιτισμικές συνομαδώσεις, αλλά χωρίς σαφή αίσθηση αυτοσυνειδησίας και συλλογικότητα Λείπει ο μύθος της κοινής καταγωγής, οι κοινές ιστορικές μνήμες, η αίσθηση της αλληλεγγύης και η πρόσδεση σε μια σαφώς προσδιορισμένη πατρίδα. Τέτοιες ομάδες χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες μπορούν να απορροφηθούν από άλλες, ισχυρότερες ομάδες.
Εσείς αλλάζεται ταυτότητες σαν τα πουκάμισα με μεγαλύτερο παράδειγμα τον πρώην λαοφιλή πρωθυπουργό της FYROM Γκεοργκιέφσκι.
Έθνος μακεδονικό ιδιαίτερο ούτε υπήρξε ποτέ, αφότου οι αρχαίοι Μακεδόνες, μαζί με τις άλλες ελληνικές φυλές,ενσωματώθηκαν μέσα στον μεγάλο Ελληνισμό των αλεξανδρινών, ρωμαϊκών και βυζαντινών χρόνων, ούτε σήμερα είναι δυνατό να νοηθεί. Η θέληση τής Ιστορίας ήταν να βρεθεί σήμερα το έδαφος τής μεγάλης αρχαίας Μακεδονίας μοιρασμένο σε τρεις λαούς, τούς Έλληνες, Σλαβομακεδόνες και Βουλγάρους, και προσαρτημένο με σειρά διεθνών συνθηκών στα τρία αντίστοιχα βαλκανικά κράτη. Το φαινόμενο της ταυτότητας εξετάζεται τόσο με την ευρεία έννοια της διάκρισης μιας ομάδας ανθρώπων από άλλες με βάση ορισμένα κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά όσο και με τη στενότερη έννοια της «εθνοτικής» ή της «εθνικής» ταυτότητας, που έχουν σημείο αναφοράς τα σύγχρονα έθνη και κράτη. Έτσι το Σλαβομακεδονικό έθνος έγινε διότι εξισορροπούσε κυρίως το σέρβο-βουλγαρικό ανταγωνισμό αλλά και τον γιουγκοσλαβικό αλυτρωτισμό.
Karatasho από ότι βλέπω έχετε πάρει γραμμή να χτυπάτε την Ελληνική ταυτότητα αλλά όμως χρησιμοποιείται λάθος επιχειρήματα. Είστε ανάμεσα στην φονταμενταλισμό και ακραίο εθνικισμό. Θα έλεγα το πρώτο μιας και συμπατριώτες του maknews έκφράζουν καθαρά την δεύτερη θεωρία. Διαβάστε Χοτσμπάουμ και Άντερσον μπας και βελτιωθείτε διότι στραβά αρμενίζεται. Προσωπικά σαν Εθνιστής και τοπικιστής Μακεδόνας θα ήθελα να συνεχίσετε σε αυτό το μοτίβο.