Ilinden Makedonia

Οι Μακεδόνες ως Βούλγαροι ή Έλληνες

2011-04-10T13:59:00.006+03:00

«Το Μακεδονικό και η Βουλγαρία, Πλήρη τα απόρρητα βουλγαρικά έγγραφα 1950 – 1967» ήταν μια κοινή έκδοση της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΕΜΣ) με τα ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ (Εκδ. Οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θες/νίκη 2009). Ήταν η πρώτη επίσημη συνεργασία Ελλάδας – Βουλγαρίας με στόχο τον κοινό αγώνα των δύο εθνικισμών να πείσουν ότι οι Μακεδόνες δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος και ότι είναι ή Έλληνες –όσοι έμειναν στην ελλαδική επικράτεια- ή Βούλγαροι –όσοι έμειναν στη βουλγαρική ή την μακεδονική.

Ο ελλαδικός εθνικισμός ξεπέρασε τον προαιώνιο αντιβουλγαρικό μένος του, γιατί αντίπαλός του στο μακεδονικό δεν είναι πλέον οι Βούλγαροι, αλλά οι ίδιοι οι γηγενείς κάτοικοι της Μακεδονίας. Πρέπει να πείσουν λοιπόν, ότι αυτοί οι αποκαλούμενοι διεθνώς και αυτοαποκαλούμενοι Μακεδόνες είναι ή «εκσλαβισμένοι» Έλληνες ή παραπλανημένοι Βούλγαροι.
Είναι ο κοινός «εχθρός» τους στο Μακεδονικό.

Ο αναπάντεχος σύμμαχος για τους καταπονημένους εθνικιστές προέκυψε από τις εκλογές του Ιουλίου 2009 στη Βουλγαρία. Πρωθυπουργός αναδείχθηκε ο ακροδεξιός Μπόικο Μπορίσοφ, ο οποίος διόρισε ως υπουργό για τους «Βουλγάρους της διασποράς» τον ιστορικό Μπόζινταρ Ντιμιτρόφ.

Μια από τις πρώτες ενέργειες του Ντιμιτρόφ ήταν η συνέντευξη που έδωσε στο «Πρώτο Θέμα» (23-8-2009). Χαροποίησε τους «Έλληνες πατριώτες» δηλώνοντας ότι ο Μεγαλέξανδρος ήταν Έλληνας και ότι «οι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι». Είναι επίσης ο συγγραφέας του βιβλίου «Τα 10 ψέματα του μακεδονισμού» (2006)

Δεν είναι καθόλου τυχαία η τοποθέτηση ενός κρατικοδίαιτου ιστορικού σε αυτή τη θέση. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να παρουσιάσει την ιστορία με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τον βουλγαρικό εθνικισμό.

Επειδή εμείς οι Μακεδόνες είμαστε οι πιθανόν «παραπλανημένοι Βούλγαροι» καλό θα είναι να αναζητήσουμε μέσω της ιστορίας τις «βουλγάρικες ρίζες μας»

Για την καταγωγή των αρχαίων Βουλγάρων δεν υπάρχουν γραπτές βουλγαρικές πηγές. Από τις αναφορές, όμως, που υπάρχουν σε ρωσικές, βυζαντινές, αραβικές κ.α. πηγές προκύπτει ότι οι Βούλγαροι ήταν λαός τουρανικής ή τουρκομογγολικής καταγωγής που ζούσε στην κεντρική Ασία, βορείως της Κασπίας θάλασσας. Κατά πολλούς οφείλει το όνομά του στον ποταμό Βόλγα, ο οποίος στο μέσον του διέσχιζε την περιοχή όπου ζούσαν, ενώ κατ’ άλλους στην τουρανική λέξη Bulga που σημαίνει «ανακατεύω». Η πρωτεύουσά τους ήταν το Μπουλγκάρ.

Περί τον 4ο π.Χ. αιώνα μετακινήθηκαν νοτιοανατολικά, βορείως της Αζοφικής θάλασσας. Το δεύτερο μισό του 7ου μ.Χ. αιώνα πιεζόμενοι από τους Χαζάρους εγκατέλειψαν τα αζοφικά παράλια (Μεγάλη Βουλγαρία) και διασκορπίστηκαν προς διάφορες περιοχές της ανατολικής Ευρώπης. Για το μέγεθος αυτών των φυλών (ορδών) δεν υπάρχουν πληροφορίες, καθώς αφομοιώθηκαν με τους τοπικούς πληθυσμούς, ενσωματώθηκαν σε άλλα κράτη και έπαψαν να υπάρχουν ως Βούλγαροι.

Μία από τις βουλγαρικές ορδές, η οποία και μας απασχολεί, κινήθηκε νοτιοανατολικά και εγκαταστάθηκε το 668 μ.Χ. μεταξύ Δούναβη και της οροσειράς του Αίμου (Μπάλκαν ή Στάρα Πλάνινα), δηλαδή στο βόρειο μισό της σημερινής Βουλγαρίας. Αυτή αφομοιώθηκε μεν πολιτισμικά με τους σλαβόφωνους της περιοχής, αλλά διατηρώντας την πολιτικοστρατιωτική της δομή, κατάφερε σύντομα (το 680-681) να δημιουργήσει αυτόνομο κράτος και να μη χαθεί «εθνικά».

Αναφέρω τους τοπικούς πληθυσμούς ως σλαβόφωνους και όχι Σλάβους, γιατί στην περιοχή εκείνη προϋπήρχαν υπολείμματα αρχαίων Θρακών (Μοισοί, Τριβαλλοί, Βαστάρναι) Δακών, Σκυθών, Σαρματών κλπ. τα οποία προφανώς εκσλαβίστηκαν πριν από τους Βούλγαρους. Δεν μπορεί να επιβίωσε το αρχαιοελληνικό έθνος και να μην επιβίωσε κάτι από αυτά τα έθνη?

Εκείνοι οι αγανακτισμένοι υποτελείς μέχρι τότε του Βυζαντίου, αλλά ανοργάνωτοι πολιτικοστρατιωτικά, συντάχθηκαν με την οργανωμένη βουλγαρική ορδή και το 681 δημιούργησαν το Πρώτο Βουλγαρικό κράτος. Έτσι οι Βούλγαροι, αν και μειοψηφία, έδωσαν το όνομά τους στο νεοϊδρυθέν κράτος.

Οι πρώτοι ηγεμόνες κρατούσαν τον τίτλο του Χαν και τα βουλγαρικά τους ονόματα: Ασπαρούχ, Κρουμ (Κρούμος), Ομουρτάγκ κλπ. Μετά τον πλήρη εκσλαβισμό και εκχριστιανισμό τους ο Χαν έγινε Τσαρ (τσάρος) και τα ονόματά τους σλαβικά και εβραιοχριστιανικά: Μπόρις, Ιβάν, Συμεών κλπ.

Στις αρχές του 9ου αιώνα οι Βούλγαροι εκείνοι ήδη είχαν κάνει ισχυρό κράτος και, εκμεταλλευόμενοι την δυσαρέσκεια των βαλκανικών πληθυσμών, επεκτείνουν την επικράτειά τους σε βάρος του Βυζαντίου. Καταλαμβάνουν περιοχές της Μακεδονίας και Θράκης (Αν.Ρωμυλία). Το καλοκαίρι μάλιστα του 811 ο αυτοκράτορας Νικηφόρος πραγματοποιεί εκστρατεία και καταστρέφει την ορεινή πρωτεύουσα Πλίσκα, αλλά ο Κρούμος τον παγιδεύει στις κλεισούρες του Αίμου, καταστρέφει τον βυζαντινό στρατό και αποκεφαλίζει τον αυτοκράτορα. Ο νέος αυτοκράτορας Μιχαήλ Α’ τον Ιούνιο του 812 κάνει νέα εκστρατεία, αλλά έξω από την Αδριανούπολη ηττάται. Για καλή του τύχη ο Κρούμος πεθαίνει το 814 και ο νέος Χάνος Ομουρταγκ είναι πιο διαλακτικός και συνάπτει συνθήκη ειρήνης με τους Βυζαντινούς.

Σε όλες εκείνες τις συγκρούσεις φάνηκε ότι οι βαλκανικοί πληθυσμοί, και ειδικά οι σλαβόφωνοι, συντάσσονταν περισσότερο με τους Βούλγαρους παρά με τους Βυζαντινούς. Σ΄αυτό βέβαια συντελεί η καταπίεση και η εκμετάλλευση. Εξάλλου οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου εκείνης της εποχής ήταν Σύριοι (Δυναστεία Ισαύρων), Φρύγες (Αμορίου) και Αρμένιοι.

Για να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση, οι Βυζαντινοί μεταφέρουν πληθυσμούς από τη Συρία και την Αρμενία στη Θράκη για να πυκνώσει ο εκεί δικός τους πληθυσμός.
Η μεθοδική μεταφορά πληθυσμών, λοιπόν, που έκανε το κράτος των Αθηνών σε Μακεδονία και Θράκη τις δεκαετίες του ’20 και του ’90, δεν αποτελούσε κάποια πρωτοτυπία, αλλά συνήθη βυζαντινή πρακτική.
Από τους Αρμένιους εκείνους θα προκύψει το 867 η νέα δυναστεία, που λόγω του ότι η Αδριανούπολη τότε ήταν πρωτεύουσα του διοικητικού Θέματος της Μακεδονίας, θα ονομαστεί Μακεδονική.

Εκείνοι που ονομάζουν Μακεδόνες εκείνους τους Αρμένιους αυτοκράτορες, παρόλο που είχαν εγκατασταθεί στο θέμα της Μακεδονίας μόλις πριν λίγες δεκαετίες, αμφισβητούν σήμερα το αυτονόητο δικαίωμα των προαιώνιων γηγενών κατοίκων της Μακεδονίας να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες.

Έχουν και την απαίτηση να υποκύψουμε στον παραλογισμό τους.

Το δεύτερο που θα επιχειρήσουν οι Βυζαντινοί είναι η θρησκευτική ενοποίηση, καθώς ξέρουν ότι η θρησκεία αποτελεί στοιχείο πολιτικής ενοποίησης των πληθυσμών. Με τους σύγχρονους όρους αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά του έθνους. Υπόψη ότι μέχρι τότε στη βαλκανική ενδοχώρα δεν είχε διαδοθεί ο χριστιανισμός. Επειδή η πειοψηφία των κατοίκων της Βαλκανικής δεν μιλούσε την ελληνική, αποφάσισαν να παραβιάσουν το «τρίγλωσσο» της Αγία Γραφής (Εβραϊκά, Ελληνικά, Λατινικά) και να την μεταφράσουν και στη Σλαβική. Για το λόγο αυτό επέλεξαν την διάλεκτο της Μακεδονίας, και συγκεκριμένα της Θεσσαλονίκης, αναθέτοντας αυτό το έργο στους Θεσσαλονικείς Κύριλλο και Μεθόδιο (860). Έτσι αρχίζει η φιλολογική καλλιέργεια της Μακεδονικής γλώσσας. Η χρήση, όμως, εκείνων των μεταφράσεων ήταν επόμενο να συμβάλει στην επιρροή της μακεδονικής πάνω στις άλλες σλαβικές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και στη βουλγαρική.

Η Μακεδονική, λοιπόν, στην πραγματικότητα έχει δώσει και δεν έχει πάρει από την καθαυτού βουλγαρική των Βουλγάρων πριν να έρθουν στα Βαλκάνια.

Η πολιτική συγκυρία, όμως, επιτάχυνε τις εξελίξεις.

Ο ηγεμόνας της Μεγάλης Μοραβίας (στη σημερινή Τσεχία), Ροστισλάβ, έσπασε το 850 κάθε μορφή εξάρτησης από το φραγκικό κράτος. Η δυναμική αντίδραση του ηγεμόνα της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας» των Φράγκων, Λουδοβίκου, δεν άλλαξε την κατάσταση, γιατί στις πολεμικές συγκρούσεις με το Ροστισλάβ οι φράγκοι ηττήθηκαν. Η επέκταση των μοραβών ως τον Τισσό ποταμό τους έφερε πλέον σε γειτονία με τους Βουλγάρους.

Προκειμένου να εξουδετερώσει τον μοραβικό κίνδυνο, ο ηγεμόνας της Βουλγαρίας, Μπόρις, ήλθε σε συνεννοήσεις με τους φράγκους, οι οποίες κατέληξαν τελικά, το 863, σε συμμαχία.

Η συμμαχία των γειτόνων Βουλγάρων με το αντίπαλο φραγκικό κράτος αποτελούσε για τους Μοραβούς ένα θανάσιμο κλοιό. Έτσι ο Ροστισλάβ αναγκάσθηκε να αναζητήσει στη βυζαντινή αυτοκρατορία μια αντίρροπη δύναμη κι ένα στήριγμα. Αποφάσισε λοιπόν να χρησιμοποιήσει τον εκχριστιανισμό των υπηκόων του ως ενοποιητικό στοιχείο κατά το πρότυπο του Βυζαντίου. Ο μοναδικός λόγος που επέλεξε τη βυζαντινή ορθοδοξία ήταν να αναχαιτίσει την επιρροή της καθολικής εκκλησίας στους υπηκόους του, κάτι που ευνοούσε τους Φράγκους. Έστειλε πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη και ζήτησε την αποστολή βυζαντινών επισκόπων για να διδάξουν τη χριστιανική θρησκεία στη γλώσσα του λαού του. Οι βυζαντινοί φυσικά άρπαξαν την ευκαιρία και έστειλαν τους Κύριλλο και Μεθόδιο. Έτσι οι Βούλγαροι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση. Αυτό τους ανάγκασε να επιλέξουν και αυτοί το χριστιανισμό ως ενοποιητικό πολιτικό στοιχείο και τη συμμαχία με το Βυζάντιο. Τον εκχριστιανισμό τους ανέλαβαν οι ιδρυτές της Φιλολογικής Σχολής Οχρίδας Κλήμεντ και Ναούμ. Έτσι οι Βούλγαροι δέχονται μαζί με τον εκχριστιανισμό και γλωσσικές επιρροές της Μακεδονικής, με αποτέλεσμα η γλώσσα τους να απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο από την μητρική τους τη βουλγαρική. Ο ηγεμόνας μάλιστα των Βουλγάρων Μπόρις βαπτίζεται το 867 με ανάδοχο τον ίδιο τον βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ.

Έτσι δημιουργείται ένα κράτος που ονομάζεται βουλγαρικό, αν και οι Βούλγαροι αποτελούσαν μειοψηφία ακόμα και στην περιοχή μεταξύ Αίμου και Δούναβη. Η επίσημη γλώσσα αυτού του βουλγαρικού κράτους φυσικά αποκαλείται Βουλγαρική αν και ελάχιστη σχέση έχει με την καθαυτού βουλγαρική. Είναι η σλαβική διάλεκτος της περιοχής με επιρροές της καθαυτού βουλγαρικής και άλλων προϋπαρχόντων γλωσσικών στοιχείων. Έχει συγγένεια, όμως, με την Μακεδονική, από την οποία και έχει δεχθεί επιρροές και η οποία έχει ως βάση τη σλαβική διάλεκτο της Μακεδονίας με επιρροές της Κοινής Ελληνικής, της Λατινικής και φυσικά και άλλων προϋπαρχόντων γλωσσικών στοιχείων της Μακεδονίας.

Στους μετέπειτα βυζαντινο-βουλγαρικούς ανταγωνισμούς οι Βούλγαροι θα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την συγγένεια της γλώσσας τους με τις άλλες βαλκανικές σλαβικές γλώσσες ως ενοποιητικό στοιχείο των σλαβόφωνων. Οι Βυζαντινοί από τη πλευρά τους θα προσπαθούν να προβάλουν την Κοινή Ελληνική (την Ρωμαίϊκη) ως γλώσσα των ευαγγελίων και του πολιτισμού. Θα προπαγανδίζουν τη βάρβαρη καταγωγή των Βουλγάρων και την κατωτερότητα του πολιτισμού τους. Έτσι η έννοια «Βούλγαρος» θα πάρει τον χαρακτήρα επιθέτου που θα σημαίνει τον αμόρφωτο, τον άξεστο, τον απολίτιστο. Κάτι ανάλογο δηλαδή που συνέβη με την έννοια «γραικύλος», που προέρχεται μεν από το Γραικός (Έλληνας), αλλά για τους Δυτικούς σήμαινε τον αμόρφωτο, τον άξεστο, τον απολίτιστο.

Το ίδιο συνέβη και με την έννοια «γύφτος», που είναι παραφθορά του Αιγύπτιος ή την έννοια «αράπης», που είναι παραφθορά του όρου Άραβας, αλλά την κολλάμε σε όλους τους μελαχρινούς και κυρίως στους μαύρους Αφρικανούς που δεν είναι Άραβες.

Την έννοια «βούλγαρος» οι Βυζαντινοί θα την κολλήσουν και στο Βασίλειο του Σαμουήλ που δημιουργήθηκε με έδρα τις Πρέσπες και την Οχρίδα (976-1018), αν και ο Σαμουήλ ήταν γόνος σλαβόφωνου βυζαντινού αξιωματούχου με Αρμένισσα μητέρα.

Την έννοια «βούλγαρος» θα την κολλήσουν αμέσως και στους Μπογκόμιλους, γιατί ήταν το κοινωνικοπολιτικό κίνημα που απειλούσε την φεουδαρχική εξουσία τους στα Βαλκάνια. Για να το φθείρουν έπρεπε να το παρουσιάσουν ως δημιούργημα που ταιριάζει μόνο στους απολίτιστους («βούλγαρους»). Εξάλλου και τα έθιμά τους τα χαρακτήριζαν χωριάτικα – επαρχιώτικα (παγανιστικά, από то λατινικό «pagan» που σημαίνει χωριάτης-επαρχιώτης).

Αυτό επιρρέασε και τους Δυτικούς αντιμπογκομίλους συμμάχους τους με αποτέλεσμα οι Μπογκόμιλοι να γίνουν γνωστοί στη Δύση, εκτός από τον ελληνικό όρο Cathars (Καθαροί) και ως "Bulgari". Μάλιστα είναι καταγραμμένη «αίρεση» με το όνομα «bulgarorum heresis» και οι οπαδοί της στη νότια Γαλλία είναι γνωστοί ως «bougres» (από το Bulgarus). Έτσι το «bougres» στη Γαλλία έμεινε να αποδίδεται στον διεστραμμένο, τον κατάπτυστο, τον έκφυλο - συνώνυμο του αγγλικού «Bastards» (μπάσταρδο).

Η υποτιμητική χροιά που απέδωσαν στον όρο «βούλγαρος» έχει διασωθεί και στις μέρες μας. Έχει γίνει αιτία να αποκαλούν «Βούλγαρους», οι νότιοι τους οπαδούς και τους παίκτες των ομάδων της Θεσσαλονίκης και ειδικά του ΠΑΟΚ. Αυτός είναι και ο λόγος που παρουσιάζουν την Μακεδονική γλώσσα ως διάλεκτο της Βουλγαρικής. Φυσικά αυτό εξυπηρετεί άριστα τη σοβινιστική πολιτική του σύγχρονου βουλγαρικού κράτους.

Το 1185 θα δημιουργηθεί το «Δεύτερο Βουλγαρικό κράτος» που είναι όμως Βουλγαρο-Βλαχο-Σλαβο-Κουμανο-Ρωαμαίικο κλπ. με επίσημη, όμως γλώσσα την μη βουλγαρική «Βουλγαρική».

Η περίπτωση των Βουλγάρων, που αν και δεν είναι σλάβικης καταγωγής έγιναν σλαβόφωνοι, είναι μια κλασική απόδειξη ότι η γλώσσα ενός λαού δεν σημαίνει και καταγωγή.

Ο τρίτος από τους εταίρους που συμμετείχαν στο μοίρασμα της Μακεδονίας το 1912-13, οι Σέρβοι, μέχρι το 1940 μας αποκαλούσαν Σέρβους και τη Μακεδονική γλώσσα διάλεκτο της Σερβικής. Εξ άλλου οι Μακεδόνες ήταν υπήκοοι του σερβικού κράτους πριν την κατάληψη της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς. Ο αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ’ Καντακουζηνός για να εξασφαλίσει τη συμμαχία του Σέρβου ηγεμόνα Στέφανου Δουσάν, του παραχώρησε τη Μακεδονία (πλην Θεσσαλονίκης), τη Θεσσαλία και τη Δυτική Θράκη (Συμφωνία Σκοπίων 1342). Τρία χρόνια αργότερα ο Δουσάν ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας των Σέρβων και των Ρωμαίων με πρωτεύουσα τα Σκόπια, καθώς το Βυζάντιο έκανε συνθήκη ειρήνης με τους Οθωμανούς.

Όταν οι Σέρβοι ηγεμόνες επικεφαλής πολυεθνικού βαλκανικού στρατού μάχονταν κατά των Οθωμανών για να μη περάσουν τον Έβρο (1371) οι Βυζαντινοί ήταν σύμμαχοι των Οθωμανών.

Όταν μετά από αιώνες άρχισε η χειραφέτηση των Βαλκανικών λαών λόγω Διαφωτισμού και κατάρρευσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κάποιοι δεν αρκέσθηκαν στην απελευθέρωσή τους, αλλά επιδίωξαν και την επιβολή τους πάνω σε άλλους. Για το σκοπό αυτό επικαλέστηκαν ιστορικά δικαιώματα που απέρρεαν από πολυεθνικές γλώσσες, αυτοκρατορίες και βασίλεια. Η ιστορική αλήθεια, όμως, δεν δίνει δικαίωμα σε κανέναν να ιδιοποιείται ούτε την πολυεθνική Κοινή Ελληνική γλώσσα ή το πολυεθνικό Βυζάντιο ή τα πολυεθνικά Βασίλεια «Σέρβων και Ρωμαίων», «Βουλγάρων και Ρωμαίων», ούτε τη συγγένεια της σύγχρονης Βουλγαρικής γλώσσας με τη σύγχρονη Μακεδονική.

Οι ίδιοι οι Μακεδόνες, όπως θα σημειώσει ο Στρατής Μυριβίλης στο έργο του «Ζωή εν τάφω» (Αθήνα 1924, σ.104-5 και 1930, σ.206),

"Δε θέλουν να είναι μήτε 'Μπουλγκάρ', μήτε 'Σρρπ', μήτε 'Γκρρτς'. Μονάχα 'μακεντόν ορτοντόξ"

25η Μαρτίου: Επέτειος της Σφαγής της Ζαγορίτσανης και της Προδοτικής συμπεριφοράς των Γραικών προς τους Μακεδόνες

2011-03-20T12:08:00.006+02:00

Η 25η Μαρτίου είναι ημέρα θλιβερής μνήμης για τους Μακεδόνες.
Είναι η επέτειος ενός από τα πιο στυγερά εγκλήματα των ελλαδικών φασιστικών συμμοριών κατά αμάχων Μακεδόνων.
Είναι η επέτειος της Σφαγής της Ζαγορίτσανης στις 25 Μαρτίου 1905.
Η Ζαγορίτσανη, που το 1926 μετονομάστηκε σε Βασιλειάδα, ήταν ένα κεφαλοχώρι περί τα δέκα χιλιόμετρα ανατολικά της λίμνης της Καστοριάς με πληθυσμό περίπου 3.000 κατοίκους.
Να πως δικαιολογεί και πως περιγράφει τη σφαγή ο τότε μητροπολίτης Καστοριάς
Γερμανός Καραβαγγέλης:

«Ένα βουλγαρικό σώμα μια μέρα πήγε κι έκαψε τη Μονή του Τσιριλόβου της οποίας ο ηγούμενος αρχιμανδρίτης Γρηγόριος ήταν πολύ πατριώτης [???] και παλληκάρι αν και γέρος εβδομήντα πέντε χρονών και σλαβόφωνος και πολλές φορές είχε φιλοξενήσει τον Μελά, τον Βάρδα και όλα τα ελληνικά σώματα που περνούσαν από κει. Ευτυχώς όταν οι Βούλγαροι κάψαν το μοναστήρι αυτός δεν ήταν μέσα κι έτσι κατά τύχη σώθηκε από βέβαιο θάνατο. Ύστερα από λίγες μέρες οι Βούλγαροι κάψαν κι άλλο μοναστήρι, τη Μονή της Σλίβενης και σκότωσαν και τον ηγούμενο που ήταν μέσα. Επειδή στην πυρπόλησι αυτή των μοναστηριών είχαν λάβει μέρος και πολλοί Βούλγαροι χωρικοί από τη Ζαγορίτσανη, ο Βάρδας απεφάσισε να τους τιμωρήση. Η Ζαγορίτσανη ήταν ένα χωριό από εξακόσια πάνω κάτω σπίτια βουλγαρικά και ελληνικά.
Στην εκκλησία, μια Κυριακή λειτουργούσαν οι Βούλγαροι, μια οι Έλληνες. Στο τέλος οι δικοί μας έμειναν μόνον εξήντα σπίτια κι αυτοί άρχισαν να δειλιούν. Ήταν οι χειρότεροι Βούλγαροι της επαρχίας μου. Όταν ο Βάρδας αποφάσισε την τιμωρία τους μου έγραψε και του έστειλα τα ονόματα των δικών μας, για να μη τους πειράξη. Την παραμονή λοιπόν της 25ης Μαρτίου του 1905 κρύφτηκε στο απέναντι του χωριού δάσος με τριακόσιους πάνω κάτω άντρες μεταξύ των οποίων ήταν και ο καπετάν Καούδης, ο καπετάν Μακρής, ο καπετάν Μπούλακας, ένας ληστής Γαύδας με το παιδί του κι άλλοι πολλοί. Πρωί – πρωί μπαίνουν στο χωριό κι αρχίζει το τουφέκι. Όσους αντιστέκονται τους σκοτώνουν και βάζουν φωτιά στα σπίτια. Εκείνη την ημέρα σκοτώθηκαν εβδομήντα εννιά Βούλγαροι και δυστυχώς και μερικοί δικοί μας, σλαβόφωνοι μεν, αλλά πολύτιμοι. Δικοί μας δεν σκοτώθηκαν πολλοί γιατί, εκτός που είχα δώσει εγώ κατάλογο των ονομάτων τους στον Βάρδα, κι οι ίδιοι εφρόντισαν να κρυφτούν, ενώ οι Βούλγαροι χτυπούσαν άγρια. Πάνω όμως στην αναμπουμπούλα δεν ήταν εύκολο να ξεχωρίση κανείς τους Έλληνες από τους Βούλγαρους.
Στο μεταξύ φτάνει στρατός από την Καστοριά και σε λίγο κι άλλος από την Κλεισούρα. Άμα επλησίασε αρκετά ο στρατός εφώναξε στους αντάρτες «τεσλίμ» (παραδοθείτε). Οι δικοί μας όμως, που είχαν πιάσει τα υψώματα, τραβούν μια μπαταριά κι αμέσως φεύγουν οι Τούρκοι. Το ίδιο και με το στρατό της Κλεισούρας. Έτσι οι δικοί μας έμειναν ελεύθεροι και σεργιάνιζαν σκοτώνοντας όλη μέρα στο χωριό. Μόλις το έμαθαν οι πρόξενοι των Μεγάλων Δυνάμεων στο Μοναστήρι έσπευσαν αμέσως στη Ζαγορίτσανη. Εκεί το Βουλγαρικό Κομιτάτο είχε δώσει οδηγίες να λένε ότι όλη την καταστροφή την έφερε εγώ και ότι άκουγαν τον Βάρδα να φωνάζη «Σκοτώνετε Βουλγάρους. Γιατί μας πληρώνει ο Μητροπολίτης;» Οι πρόξενοι συγκινήθηκαν, γιατί ήταν και πολλές γυναίκες σκοτωμένες και γράφουν στους πρέσβεις της Κωνσταντινουπόλεως ότι ο αίτιος όλης αυτής της καταστροφής είναι ο Μητροπολίτης της Καστοριάς και αυτοί κάνουν αμέσως διάβημα στο Σουλτάνο να με σηκώσει από κει….»

Από την περιγραφή του Καραβαγγέλη φαίνεται καθαρά ότι τους κατοίκους ενός καθαρά μακεδονικού χωριού, όταν ανήκουν στην πατριαρχική εκκλησία τους λέει Έλληνες, ενώ όταν προσχωρούν στην «σχισματική» Εξαρχία ή τον καθολικισμό (ενωτικοί - ουνίτες) τους λέει Βούλγαρους.
Για τη συγκεκριμένη περίπτωση ο Ι.Δραγούμης έγραψε στο ημερολόγιό του στις 12 Ιανουαρίου 1904: «Κατ’ ειδήσεις μεταδοθείσας υπό του κ. Αγγελόπουλου, 60 οικογένειαι εκ του χωρίου Κωστενέτσι, 40 οικογένειαι εκ Μπομπίστης και ολόκληρον (!) το χωρίον Ζαγορίτσανη, επέδωκαν αναφοράς προς τον Καϊμακάμην Καστοριάς, δι’ ων ζητούσι ν’ ασπασθώσι τον καθολικισμόν!».

Αυτή την πραγματικότητα απέκρυπταν και συνεχίζουν να αποκρύπτουν από τους υπηκόους τους με συνέπεια αυτοί να αγνοούν την αλήθεια και να συμπεριφέρονται ως άβουλος όχλος και υποχείρια του σοβινισμού τους.
Οι υπήκοοι αυτού του κράτους -και ειδικά το ποίμνιο της εκκλησίας- αγνοούν ακόμα το γεγονός ότι, πριν ανακατευθούν στο Μακεδονικό Ζήτημα τα όργανα του Πατριαρχείου, οι διπλωμάτες της Ελλάδας και τα μισθοφορικά σώματα με επικεφαλής αξιωματικούς και υπαξιωματικούς του ελλαδικού στρατού, απολύτως καμία σύγκρουση μεταξύ πατριαρχικών και εξαρχικών ή ουνιτών Μακεδόνων ή μεταξύ ελληνόφωνων με μη ελληνόφωνους δεν είχε παρατηρηθεί στην Μακεδονία.
Ειδικά ελληνόφωνος κάτοικος ή ελληνόφωνο χωριό της Μακεδονίας ουδέποτε θίχτηκε και εκεί οφείλεται και το γεγονός ότι εκείνοι οι ελληνόφωνοι δεν είχαν καμία συμμετοχή στον αντιμακεδονικό αγώνα 1903-1908. Εκείνοι οι θρησκευτικοί και πολιτικοί απατεώνες, όπως και τα μισθοφορικά τους σώματα, ήρθαν να διχάσουν, να εξαπατήσουν, να τρομοκρατήσουν, να δολοφονήσουν… Να διαιρέσουν τον μακεδονικό λαό για να βασιλεύσουν στον τόπο του.

Αγνοούν ακόμα το γεγονός ότι η Σφαγή της Ζαγορίτσανης την ημέρα της 25ης Μαρτίου αποτελεί και συμβολική υπόμνηση της προδοτικής συμπεριφοράς του νεοελληνικού κράτους απέναντι στους Μακεδόνες.

Το 1822, μετά την καταστολή της εξέγερσης των Μακεδόνων κατά των Οθωμανών κατακτητών, που έμεινε γνωστή ως Επανάσταση του Βερμίου και κατέληξε στην καταστροφή της Νάουσας και των γύρω χωριών, οι Μακεδόνες επαναστάτες πήγαν στη Ρούμελη και το Μωριά και συμμετείχαν μέχρι το τέλος στο αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Υπόψη ότι ούτε ένα από τα χωριά μεταξύ Αλιάκμονα και Πάϊκο που συμμετείχαν στην εξέγερση του 1822 και καταστράφηκαν δεν ήταν ελληνόφωνο, όπως επίσης και οι ηγέτες εκείνης της εξέγερσης και του σώματος που κατέβηκε στην Ελλάδα Καρατάσος και Γάτσος. Ήταν οι αποκαλούμενοι σλαβόφωνοι (σε συνεργασία με τους βλαχόφωνους), τους οποίους άπαντες αποκαλούν Μακεδόνες. (περισσότερα στο άρθρο για την Επανάσταση της Ναόυσας εδώ)
Όταν μερικές δεκαετίες αργότερα (1903) οι ίδιοι εκείνοι Μακεδόνες έκαναν άλλη μια Επανάσταση (Ίλιντεν) για να απελευθερωθούν, οι «αδελφοί» Γραικοί, όχι μόνο δεν ανταπέδωσαν την υποχρέωσή τους, αλλά και υπονόμευσαν με κάθε τρόπο τον αγώνα τους.

Ο ίδιος ο πρόξενος της Ελλάδας στη Μπίτολα Κ. Κυπραίος έγραψε στην έκθεση αρ.554/24-7-1903 προς το Υπ. Εξωτερικών:
«Την παρελθούσαν Παρασκευήν βουλγαρόφωνοι ορθόδοξοι χωρικοί ελθόντες μοι εγνώρισαν εμπιστευτικώς ότι την εικοστήν του μηνός, ημέραν Κυριακήν και εορτήν του Προφήτου Ηλίου, κυρήσσεται αφεύκτως η επανάστασις, και μοι καθόρισαν τα σημεία της συγκεντρώσεως των επαναστατών. Τούτο δεν έλειψα ν’ ανακοινώσω τω Γενικώ Διοικητή…».
Εκμεταλλεύτηκε δηλαδή την εμπιστοσύνη των χωρικών και έγινε πληροφοριοδότης των δυνάμεων κατοχής. Στην έκθεση μάλιστα της 26 Ιουλίου, την οποία συνέταξε ο γραμματέας του προξενείου Ίων Δραγούμης, γράφει:
«Εφ’ όσον δυνάμεθα βοηθούμεν Τουρκικάς Αρχάς προς καταστολήν κινήματος, αλλ’ ουδαμώς πρόσφορος, ουδέ δυνατόν θεωρώ την επί πλέον δι’ ημετέρων πρακτόρων αναχαίτισιν επαναστατών…».

Ο μητροπολίτης Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης στα απομνημονεύματά του αναφέρει την συνεργασία του με τις κατοχικές δυνάμεις. Είναι αυτός που θα δημιουργήσει την πρώτη μισθοφορική συμμορία η οποία τρομοκρατούσε τα μακεδονικά χωριά. Μαζί με τον Δραγούμη θα ενεργήσουν ώστε να έλθουν από την Ελλάδα και άλλοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί με μισθοφορικά σώματα.
Ο Δραγούμης έγραψε στις 28 Αυγούστου 1903 στον γαμπρό του, Παύλο Μελά: «Αλλά πρέπει αφεύκτως να έλθουν δικοί μας και να γίνει εμφύλιος σπαραγμός μεταξύ χριστιανών εις τα επαναστατημένα διαμερίσματα δια να φανή ότι έχομεν οι Έλληνες ζωήν εντός της ζώνης του Αγίου Στεφάνου».
Ο Π.Μελάς περιγράφει χαρακτηριστικά την πρώτη του ενέργεια: Μπαίνει με το σώμα του στη Πρεκοπάνα (περί τα 10 χλμ.βόρεια της Ζαγορίτσανης) και περικυκλώνει την εκκλησία, όπου εκείνη την ώρα γινόταν μια κηδεία. Με την απειλή των όπλων τρομοκρατεί τους χωρικούς και απαιτεί από αυτούς «να ορκισθώσι πίστιν και αφοσίωσιν εις την Ορθοδοξίαν και δεύτερον να κάμωσι τοιαύτην αναφοράν εις τον Καϊμακάμην και εις τον μητροπολίτην. Προς τον τελευταίον [Καραβαγγέλη] δε να μεταβώσιν εντός δέκα το πολύ ημερών και να ζητήσωσι την αποστολήν ιερέως και διδασκάλου Ελλήνων».
Για να πιστέψουν τις απειλές του, φεύγοντας παίρνει αιχμαλώτους τον παπά και τον δάσκαλο του χωριού και τους εκτελεί στο γειτονικό δάσος.
«Δια της πράξεως αυτής, γράφει, υπεβοήθησα τους κατοίκους να επανέλθουν εις την Ορθοδοξίαν και να δηλώσουν εντός δεκαημέρου την επιθυμίαν των ταύτην εις τον μητροπολίτην».

Αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος που δολοφονούσαν, τρομοκρατούσαν και κατέστρεφαν. Οι δικαιολογίες που προβάλουν είναι ίδιες με εκείνες που προέβαλαν οι ναζιστικές δυνάμεις κατά την κατοχή. Όταν έκαναν τις μαζικές σφαγές αμάχων στα Καλάβρυτα, το Δίστομο Βοιωτίας, τον Χορτιάτη, την Κατράνιτσα (Πύργοι Κοζάνης) κλπ. προέβαλαν ως δικαιολογία την αιχμαλωσία ή τον φόνο Ναζιστών από τον ΕΛΑΣ. Εκείνες οι σφαγές και καταστροφές καταδικάστηκαν όχι μόνο από τους Έλληνες, αλλά και από τους ίδιους τους Γερμανούς. Τις μαζικές σφαγές και καταστροφές των εισβολέων Γραικών φασιστών και των συνεργατών των κατακτητών στην Μακεδονία, το αντίστοιχο δηλαδή των Γερμανοτσολιάδων (Γραικοτσολιάδων), Ταγματασφαλιτών κλπ., όχι μόνο δεν τις έχουν καταδικάσει, αλλά και τις επαινούν και τις τιμούν.
Ο φασισμός είναι καταδικαστέος μόνο όταν αφορά τους άλλους και όχι τους Γραικούς.

Η εξόντωση πολλών Μακεδόνων επαναστατών από τους Οθωμανούς, η καταστροφή χωριών και καλλιεργειών, η αναγκαστική μετανάστευση και η παράδοση του μεγαλύτερου μέρους του οπλισμού αποδυνάμωσαν το μακεδονικό απελευθερωτικό κίνημα. Αυτό το χτυπημένο αλύπητα εθνικό κίνημα ήρθαν οι «αδελφοί» Γραικοί να διαλύσουν και αυτό το αίσχος το λένε "Μακεδονικό Αγώνα". Ο μοναδικός λόγος ήταν η αποτροπή του ενδεχομένου δημιουργίας μιας «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες» και τη θέση των Οθωμανών κατακτητών στη Μακεδονία να την πάρουν οι Γραικοί.

Η 25η Μαρτίου είναι για τους Μακεδόνες ημέρα θλιβερής μνήμης της θηριωδίας και της προδοτικής συμπεριφοράς των «αδελφών», «χριστιανών» Γραικών.

Η προστασία των ευρωπαϊκών θεσμών και το ιντερνετ μας δίνουν επιτέλους τη δυνατότητα να προβάλουμε και να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και τη μνήμη των προγόνων μας.

Εμείς οι Μακεδόνες μη περιμένουμε αυτήν την αποκατάσταση από άλλους, οι οποίοι έδειξαν πόσο ουσιαστική σχέση έχουν με τη δημοκρατία, αλλά ας το κάνουμε δικό μας καθήκον

Μακεδονικό Καρναβάλι

2011-03-04T11:45:00.020+02:00

Μπούλα στα μακεδονικά της περιοχής Νάουσας - Βοδενών είναι η πολύ ωραία νύφη, ενώ στα πομάκικα είναι η μεγάλη αδελφή.

Για περισσότερα στο σχετικό θέμα για τους Μπογκομίλους ## και την Επανάσταση της Νάουσας. ##

Ο Γραικομάνος Λ.Πύρζας καταγγέλει το 1906 τους «Μακεδονομάχους»

2011-02-24T17:57:00.005+02:00

Η έννοια Νακεδονομάχος μπήκε σε εισαγωγικά, γιατί αποτελεί άλλη μία από τις πολλές εννοιολογικές στρεβλώσεις της νεοελληνικής ανοησίας. Στην πραγματικότητα μακεδονο-μάχοι ήταν και είναι εκείνοι που μάχονταν και μάχονται κατά των Μακεδόνων. Αντίστοιχες έννοιες, για παράδειγμα, είναι οι Εικονο-μάχοι (εκείνοι που μάχονταν κατά των εικόνων – Εικονομαχία) και οι Ταυρο-μάχοι (εκείνοι που μάχονται κατά των ταύρων). Οι χαρακτηρισμένοι ως Μακεδονομάχοι, κατά τον λεγόμενο «Μακεδονικό Αγώνα», πράγματι μάχονταν κατά των Μακεδόνων.
Μία πολύ χαρακτηριστική και αποκαλυπτική μαρτυρία για τον πραγματικό χαρακτήρα και τη δράση των «Μακεδονομάχων» είναι η επιστολή του Φλωρινιώτη Λάκη Πύρζα προς τον τότε (1906) πρωθυπουργό Γ.Θεοτόκη.
Η μαρτυρία είναι ιδιαίτερης σημασίας γιατί ο Πύρζας ήταν Γκραικομάνος Μακεδόνας από τη Φλώρινα και συνεργάτης των τεσσάρων αξιωματικών που το ελλαδικό κράτος έστειλε την άνοιξη του 1904 στη Μακεδονία για να διερευνήσουν την κατάσταση και συμμμετείχε στο σώμα του Παύλου Μελά και άλλων «Μακεδονομάχων». Κατονομάζει τους «λεγόμενους σλαβόφωνους» σαφώς ως Μακεδόνες και διαμαρτύρεται που οι συνεργάτες του Μακεδονομάχοι τους χαρακτηρίζουν ως «βούλγαρους». Εξ άλλου, οι ίδιοι οι έλληνες αξιωματικοί με τους οποίους συνεργάστηκε, μεταξύ των οποίων και ο Π.Μελάς, αναφέρουν την μητρική γλώσσα των Μακεδόνων ως Μακεδονική.

Στην επιστολή διακρίνεται καθαρά η πραγματική σημασία που είχαν οι όροι Έλληνες – Βούλγαροι και ελληνισμός – βουλγαρισμός. Όταν οι Μακεδόνες ανήκαν στο Πατριαρχείο χαρακτηρίζονταν ως Έλληνες, ενώ όταν προσχωρούσαν στην Εξαρχία χαρακτηρίζονταν ως Βούλγαροι (ελληνόφρονες ή βουλγαρόφρονες κατά τον Λ.Πύρζα). Οι ίδιοι οι Μακεδόνες που αγωνίζονταν για ανεξάρτητη Μακεδονία αυτοαποκαλούνταν σκέτα Μακεδόνες, ενώ τους μεν ελληνόφρονες τους αποκαλούσαν Γραικομάνους, τους δε βουλγαρόφρονες Βουλγαρομάνους. Οι όροι, βέβαια, δεν είχαν τη σημασία της εθνικής καταγωγής, αλλά της θρησκευτικής ένταξης. Αυτή την πραγματικότητα αποκρύπτει το νεοελληνικό κατεστημένο από τους υπηκόους του και εκεί οφείλεται η στρεβλή εικόνα που υπάρχει στην Ελλάδα για τους Μακεδόνες.
Ο Πύρζας αναφέρει ότι οι Μακεδόνες το 1880 ήταν σχεδόν όλοι ελληνόφρονες (Πατριαρχικοί). Το γεγονός ότι στη συνέχεια οι περισσότεροι απομακρύνθηκαν δείχνει ότι δεν θεωρούσαν τους εαυτούς του και εθνικά Έλληνες.
Αντίστοιχα, το γεγονός ότι στη συνέχεια πολλοί από εκείνους προσχώρησαν στην Εξαρχία, δεν σημαίνει ότι θεωρούσαν τους εαυτούς τους και εθνικά Βούλγαρους. Αυτό επιβεβαιώθηκε μετά την ίδρυση αυτόνομου μακεδονικού κράτους το 1945, οπότε όλοι οι Μακεδόνες εκφράστηκαν ελεύθερα και εγκατέλειψαν την Εξαρχία ιδρύοντας δική τους εκκλησία.

Πρέπει να επισημανθεί, επίσης, ότι στην επιστολή του ο Πύρζας αναφέρεται μόνο στα εγκλήματα των «Μακεδονομάχων» κατά των ελληνοφρόνων, χωρίς να αναφέρεται στα πολλαπλάσια εγκλήματα κατά των αυτονομιστών Μακεδόνων και των βουλγαρομάνων.
Σημαντική είναι επίσης και η επισήμανσή του ότι στο ελληνομακεδονικό Κομιτάτο των Αθηνών «ουδείς Μακεδών αποτελεί μέλος του…» και η ωμότητα της δήλωσης κάποιου μέλους του:
« Ημείς δεν έχομεν ανάγκην των Μακεδόνων, αλλά της Μακεδονίας»!!!

Ο Πύρζας πολύ πρόωρα εξέφρασε την απογοήτευσή του από τη συνεργασία του με τους «Μακεδονομάχους» και διαπίστωσε τις προθέσεις τους, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν τις επόμενες δεκαετίες με τον χειρότερο τρόπο εις βάρος όχι μόνο των αυτονομιστών Μακεδόνων, αλλά και των Γραικομάνων.

Η Επιστολή του Γραικομάνου Λάκη Πύρζα προς τον Πρωθυπουργό

Τω Εξοχωτάτω Πρωθυπουργώ Κυρίω Κυρίω Γ.Ν.Θεοτόκη.

Εξοχώτατε,
Ο βαθυσεβάστως υποφαινόμενος, κάτοικος και έμπορος Φλωρίνης της Μακεδονίας, λαμβάνω το θάρρος και τιμή ν’ αναφέρω Υμίν τα εξής:
Διαπνεόμενος εξ ιερού και αγνού έρωτος προς την ιδέαν της Μεγάλης ελληνικής Πατρίδος, περί τας αρχάς του 1904 εγκατέλιπον το εμπόριόν μου εις χείρας του αδελφού μου και ελθών ενταύθα εσχετίσθην με τον αείμνηστον Παύλον Μελάν, μετά τούτου δε και των γνωστών τριών άλλων κ.κ. αξιωματικών τη συνοδεία του μακαρίτου Μακεδόνος οπλαρχηγού Κώτα, εκ Ρούλας, κατά φεβρουάριον του 1904 απήλθομεν εις Μακεδονίαν επί γνωστή Υμίν ειδική αποστολή.
Τον αείμνηστον Καπετάν Ζέζαν [ψευδώνυμο Π.Μελά] απερχόμενον εις Μακεδονίαν επικεφαλής ενόπλου αμυντικού σώματος επίσης ηκολούθησα και διεδέχθην αυτόν πεσόντα ενδόξως εν Σιατίστη εις την αρχηγίαν του σώματος μέχρι της ελεύσεως του οριστικού αυτού διαδόχου, ον επίσης ηκολούθησα, καθώς και άλλους αρχηγούς κατά το εφεξής διάστημα εις τα διαμερίσματα ιδίως Καστοριάς, Πρέσπας και Φλωρίνης.
Εκ της μικράς και ταπεινής μου ταύτης δράσεως έλαβον πείραν απασών των συνθηκών, υπό τας οποίας διεξάγεται η ένοπλος άμυνα, το δημιούργημα τούτο των Υμετέρων Εθνικών σκέψεων, τας οποίας έσχετε μεν, ως θετικότατα γνωρίζω, από του 1901 έτι, αλλά δυστυχώς δεν ηδυνήθητε να πραγματοποιήσητε ένεκα των ανησύχων ημερών του Νοεμβρίου ιδίου έτους.

Αι συνθήκαι αύται, Εξοχώτατε , από γενικής απόψεως κρινόμεναι παρουσιάζουσι ταύτα τα δύο παρήγορα σημεία, πρώτον μεν ότι διεπιστώθη η ύπαρξις υπερόχου δυνάμεως ελληνικής εκεί όπου ούδε ίχνος τοιαύτης ανεγνωρίζετο μέχρι χθες υπό των Βουλγάρων και των παντός γένους και πάσης φυλής προστατών αυτών, δεύτερον δε ότι σοβαρώς ανεχαιτίσθησαν τα αποινεί και εν πάσει ανέσει και ελευθερία διαπραττόμενα όργια του βουλγαρισμού εις βάρος του Μακεδονικού και του καθόλου ελληνισμού. Από μερικής όμως απόψεως κρινόμεναι αύται, παρουσιάζουσι πολλά ελλιπή και έκτροπα σημεία και τοιαύτης μάλιστα φύσεως, ώστε τον βαθήν γνώστην αυτών να εμβάλλουν διαρκώς εις ανησυχίας σοβαράς περί του μέλλοντος, ήγουν περί της αποτελέσματος του έργου της Υμετέρας Εξοχότητος. Τα σημεία ταύτα, γνωστά εις πάντας τους Ελληνο-Μακεδόνας και μάλιστα τους ξενόγλωσους εξ αυτών, εν τω μέσω των οποίων ιδία και αποκλειστικώς, ως γνωστόν, διεξάγεται ο αμυντικός αγών, τείνοντα να ενσπείρωσι την απογοήτευσιν και αποθάρρυνσιν αυτών προς τον αγώνα, κρίνω ιερόν και απαραίτητον καθήκον μου να καταστήσω γνωστά και εις Υμάς, Εξοχώτατε, εις εμπνευσμένον δημιουργον αυτού, ίνα δια της τελείας γνώσεως αυτών προλάβητε τον προφανή κίνδυνον τού να ίδητε το έργον Υμών καταστρεφόμενον εξ αγνοίας των εν Μακεδονία και ενταύθα έτι τεκταινομένων υπό γνωστών θερμοκεφάλων, προνομούχων τε και άγαν φιλοδόξων πατριωτών. Και δη πρωτίστως πάντων, Εξοχώτατε, προσπίπτει εις την αντίληψιν και του αφελέστερου παρατηρητού της καταστάσεως, ότι οι τε ιθύνοντες και ιθυνόμενοι εισέτι δεν κατώρθωσαν να εξοικειωθώσι με το γεγονός ότι οι εν Μακεδονία εις μυριάδας πολλάς ανερχόμενοι, σλαυόφωνοι λεγόμενοι πληθυσμοί, είναι έλληνες απολέσαντες, ουχί εξ ολοκληρου όμως, την ελληνικήν αυτών γλώσσαν ένεκα πολλών και ποικίλων πολιτικών περιπετειών και ουχί βούλγαροι, ως τους αποκαλούσιν αναφανδόν, επίσης δε και με το γεγονός ότι Υμέτερον έργον και μέλημα δέον να είναι ουχί δια του πυρός και του σιδήρου τελεία εξολόθρευσις των βουλγαριζόντων οπαδών της βουλγαρικής Εξαρχίας, οι οποίοι είναι διεσπαρμένοι καθ’ όλην την διαφιλονικουμένην χώραν ανμίξ μετά των υπαρχόντων ξενογλώσσων ελλήνων, μεθ’ ών και συνδέονται δια διαφόρων βαθμών συγγενείας, αλλ’ η βαθμιαία επάνοδος αυτών είς τα πάτρια, ήτις βεβαίως δεν επιτυγχάνεται δια βιαίων και τρομακτικών μέσων, εχόντων την φυσικήν ιδιότητα να εντείνωσι μέχρι θανάτου την αντίστασιν, αλλά δια μέσων συνετών, ηπίων και γεναιοφρόνων, δια συμπεριφοράς ιπποτικής, δια λόγων ενθαρρυντικών και πειστικών, περί της πλάνης των, μέσων αφ’ ενός μεν εχόντων την φυσικήν επίσης ιδιότητα να καταδαμάζωσι, συνέχωσι και εις φίλον μετατρέπωσι και τον αμειλικτώτερον αντίπαλον, πολλώ δε μάλλον τον απλοϊκόν χωρικόν, αφ’ ετέρου δε δυναμένων να ενδείξωσι υπέροχον διαφοράν υπέρ ημών εν τη συγκρίσει της ημετέρας δράσεως προς την των βουλγάρων. Ο κ. Παύλος Καρολίδης εν τω «Κράτει» της 24 Νοεμβρίου π.ε. μεταξύ άλλων έγραφεν ότι οι πληθυσμοί αυτοί και ελληνικοί ειμή ήσαν, απόλυτος εθνική ανάγκη είναι να τους εξελληνίσωμεν. Ημείς δ’ απεναντίας, Εξοχώτατε, δια των μη συνετών έργων τινών επιτετραμμένων την διεξαγωγήν του αγώνος ασυναισθήτως εργαζόμεθα προς όφελος των βουλγάρων και αμιλλώμεθα μάλιστα να επισπεύσωμεν την εκπλήρωσιν των πόθων αυτών. Σειρά γεγονότων πρόκειται εις μαρτυρίαν της τοιαύτης ημών εργασίας και αμίλλης. Και ίνα μή υποτεθή ότι αοριστολογώ, συγκεκριμένως αναφέρω τη Υμετέρα Εξοχότητι τα εξής:

1. Εμέ αυτόν και τον οπλαρχηγόν Παύλον Κύρου, άνευ της συνεργασίας του οποίου τα διαμερίσματα των Κορεστίων (Καστοριάς) και Πρέσπας θα ήσαν εντελώς απρόσιτα εις τα ελληνικά σώματα, ο αρχηγός κ. Γ. Ζήρρας μας απεκάλεσεν βουλγάρους!

2. Τον σύντροφον του αειμνήστου Παύλου Μελά Μήτσον, εκ Στρεμπένου, επλήγωσαν θανασίμως οι Κρήτες, ως βούλγαρον. Και οπόταν απεκαλύφθη νοσημευόμενος εν Στρεμπένω υπό των Τούρκων, δεν είπεν εις αυτούς ότι τον εκτύπησαν έλληνες αλλά βούλγαροι κομιτατζήδες.

3. Ο Στέφανος Γρηγορίου, εκ Μοναστηρίου, και Αθανάσιος τις, εκ Σιατίστης, συκοφαντηθέντες ως βούλγαροι, ως εκ θαύματος διέφυγον τον θάνατον αποδράντες παρα την Σιάτισταν από το σώμα των. Ο πρώτος τούτων πρότινος εφόνευσεν εν μέση αγορά Μοναστηρίου τον φανατικότερον στύλον του Κομιτάτου Μπελαζέλκαν, δεινότατον βούλγαρον.

4. Τον οπλαρχηγόν Κώτζον Δόγγραν, εκ του ελληνόφωνου Βογατσικού, επίσης απεπειράθησαν οι Κρήτες να δολοφονήσουν, διότι αντέστη εις τους ασελγείς αυτών σκοπούς εις τους οποίους εντός αυτής της ιδιαιτέρας του πατρίδος ηθέλησαν να προβούν, αλλά κατώρθωσεν και ούτος να διαφύγη τον θάνατον δι’ αποδράσεως.

5. Τον Χρ. Έξαρχον, θερμόν υποστηρικτήν των σωμάτων και του ελληνισμού εν τη πατρίδι του Βελκαμένη , ομοίως οι Κρήτες απεπειράθησαν να φονεύσωσιν, αλλ’ ευτυχώς απέτυχον.

6. Τον οπλαρχηγόν Αριστείδην Μαργαρίτην, πολύγλωσσον έλληνα εκ Καστοριάς, εφόνευσε γνωστός Κρης αρχηγός δια του παπα-Δράκου (Χρυσοστόμου, ιερέως ανισορόπου), άνευ ουδεμιάς σοβαράς αιτίας, αλλά μόνον διότι, ως αληθώς πονών την πατρίδα του, ελευθέρως ήλεγχε τας αυθαιρεσίας και παρεκτροπάς αυτού και των συμπατριωτών του.

7. Συκοφαντηθέντες ως βούλγαροι – προδόται, εφονεύθησαν ταυτοχρόνως παρά την Μονήν του Αγίου Αθανασίαου της Σέλτσας, μικρόν μετά την έξοδον, υπό του σώματος Πλατάνου, ούτινος μετείχον ως οπλίται, ο εκ Κατρανίτσης (παρά τα Βοδενά) Μανώλης Μπασδέκης, αδελφός του ενταύθα εμπόρου κ. Ιωάννη Μπασδέκη και εξάδελφος του πρώην βουλευτού κ. Ηλία Μπασδέκη, και δύο έτεροι Μακεδόνες.

8. Δύο νέοι, ο Λάκης και έτερος τις, συστημένοι αρμοδίως εκ Κρουσόβου, εκγυμνασθέντες εν Πόρω και προσληφθέντες εις το σώμα του κ. Ζούκη, εγκατελήφθησαν άνευ οβολού εν Βόλω ως βούλγαροι, κατώρθωσαν όμως να επιστρέψωσιν εις Κρούσοβον και εφιλοτιμήθησαν ν΄αποδείξωσι την βουλγαρικότητά των φονεύσαντες εν μέσω Κρουσόβου δύο σχισματιτικούς ιερείς.

9. Συστάσει δύο φιλελλήνων και υποστηρικτών των σωμάτων μπέηδων προσελήφθη εις το σώμα του Γεωργίου Μακρή, Κρητός, ο υπό το όνομα Αράπης, γνωστός υιός ενός μέλους του Εφετείου Μοναστηρίου, επίσης φιλέλληνος και πανισχύρου Τούρκου, ο οποίος Αράπης επ’ αρκετόν χρόνον διετέλεσε μέλος του σώματος και συνεμερίσθη αγογγύστως όλας τας περιπετείας αυτού. Πρότινος μετά συντρόφων του Κρητών ήρχετο ενταύθα, φέρων μεθ΄εαυτού περί τας 4 οθωμ. Λίρας. Ολίγον έξωθεν των συνόρων οι καλοί του σύντροφοι Κρήτες τον εφόνευσαν, ίνα τον ληστεύσωσιν, ο δε δυστυχής πατήρ του εισέτι είδησιν περί του μυσαρού τούτου κακουργήματος δεν έχει, αλλ’ εξακολουθεί να πιστεύη ότι ο υιός του ζη εν Αθήναις.

Τα γεγονότα ταύτα, Εξοχώτατε, είναι μία αμυδρότατη μόνον εικών των όσων διαπράττονται εν Μακεδονία υπό των Κρητών, οι οποίοι αληθής μάστιξ κατήντησαν εν τη ταλαίνη χώρα, αποινεί και υπό τα όματα των συμπατριωτών των αρχηγών φονεύοντες, ληστεύοντες, αρπάζοντες και ατιμάζοντες παρθένους και γυναίκας. Η ιστορία της παρουσίας αυτών εν Μακεδονία είναι πλήρης τοιούτων ατίμων και βαρβάρων έργων. Πολλάκις ομάδες Κρητών, ως κάλλιστα γνωρίζω από έλληνας χωρικούς, αφήρεσαν ημιόνους και ίππους και επώλησαν αυτούς εις το ελληνικόν έδαφος. Τα υπ’ αυτών διαπραττόμενα όργια είναι ανεκδιήγητα, εξ αιτίας δ’ αυτών και μόνον εις την ψυχήν των Μακεδόνων ολοέν αυξάνει η προς τον ελληνικόν αγώνα αποστροφή και απογοήτευσις και πάντα τα χωρία εκείνα, τα οποία εχρησίμευον ως στηρίγματα του αγώνος καο ορμητήρια, εζήτησαν και έχουν ήδη στρατιωτικήν φρουράν, ίνα προφυλάττωνται από της μάστιγος ταύτης, η οποία εκάστοτε και τας Αθήνας και τον Πειραιά, ως γνωστόν τρομοκρατεί και λυμαίνεται. Τα όργια ταύτα καθιστώσιν εντελώς ανωφελή την ωμολογημένην ανδρείαν αυτών, διότι καταστρέφουσι την όλην υπόθεσιν. Ευχής δ’ έργον ήθελε ήσθαι, αν ούτοι απεκλείοντο του αγώνος, του οποίου την αξίαν δια των εκτρόπων αυτών έργων προσπαθούν να μειώσουν και να καταστρέψουν, στιγματίζοντας το ελληνικόν όνομα.

Εάν, Εξοχώτατε, η εν τω Νομώ Μοναστηρίου δράσις των σωμάτων δεν επαρουσίαζεν ως πλείστας εκτρόπους και τα μάλα επιζημίους εθνικώς πράξεις, εάν η δράσις αυτή υπήρχε κατά το πλείστον, τουλάχιστον συνετή και δεν απέβλεπεν εις απόκτησιν ψευδούς δόξης και μεγαλοσχήμων ονομάτων υπό τινων αρχηγών δια πράξεων πολλάκις αυτόχρημα κακούργων, τας οποίας όμως επιμελώς εφρόντιζον δια των εδώ ομοίων των οργάνων να περιβάλλουν με θριάμβους εθνικούς, ίνα ούτω και οι μεν και οι δε συγκαλύπτωσι τας πολλάς χρηματικάς καταχρήσεις των, εάν η δράσις αύτη ωμοίαζε προς την δράσιν των εν τω Νομώ Θεσσαλονίκης αθορύβως εργαζομένων αρχηγών, οι οποίοι ως γνωρίζω, ουδέν το έκτροπον επαρουσίασαν μέχρι τούδε – τότε ο εν τω Νομώ Μοναστηρίου ημέτερος αγών θα ήτο ακαταγώνιστος, διότι όσα μέσα διαθέτομεν ημείς (Μητροπολίτας, σιδηροδρομικούς υπαλλήλους, την υπεροχήν ημών εν ταις πόλεσι κλπ.κλπ.) οι βούλγαροι εξηντλημένοι μάλιστα ήδη, δεν έχουν να διαθέσωσιν. Εξ άλλου η εδώ επιτροπή ουδέποτε ηξίωσε να ζητήση σοβαρόν λόγον των πράξεών των από τους αρχηγούς, αλλ’ αρκουμένη εις τας ψευδείς εκθέσεις αυτών εκάστοτε αξιοί αυτούς πιστοποιητικού καλής διαγωγής. Η επιτροπή (ήτοι το Κομιτάτον) ουχί μόνον τούτου ποτ’ έπραξεν, αλλά, ωσεί πομπωδώς επιδοκιμάζουσα τας πράξεις αυτών, δια του στώματος εμφανώς αντιπροσωπεύοντος αυτήν μέλους της εις παρουσθιασθείσαν ενώπιον αυτού κατά το παρελθόν έτον διμελή επιτροπήν εκ Μακεδονίας ελθούσαν και διαμαρτυρηθείσαν δια τας εκτρόπως γινόμενα εν τω Νομώ Μοναστηρίου, μετά σατραπικού στόμφου απήντησεν ως εξής: «Ημείς δεν έχομεν ανάγκην των Μακεδόνων, αλλά της Μακεδονίας»! Και η απάντησις αύτη, της οποία γνώσιν έχομεν πλείστοι ξενόγλωσσοι Μακεδόνες, εις βάρος των οποίων ιδίως ελέχθη, συνδυαζομένη με τα ως άνω και άλλα πλείστα παρεμφερή και χείρονα γεγονότα, αριδήλως αποδεικνύει τας ματαίας μεν αλλ’ εμφανείς εξοντωτικάς προθέσεις του Κομιτάτου κατά των ξενογλώσσων πληθυσμών της Μακεδονίας και μάλιστα των σλαυοφώνων λεγομένων, οι οποίοι σλαυόφωνοι κατά τους μετριωτέρους υπολογισμούς μόνον εις τους Νομούς Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης αποτελούντες ένα συμπαγή και αδιάκοπον, ως γνωστόν πληθυσμόν εξ 600 χιλιάδων περίπου κατοίκων και προ ολίγων μόλις ετών (1880) σχεδόν πάντες υπήρξαντες ελληνόφρονες, με συνείδησιν ελληνικήν και υπηρέται της ελληνικής ιδέας δια τε της εκκλησίας και του σχολείου, δεν είναι τόσον εύκολον, υποθέτω, να εξοντωθούν, αν ακόμα και άπαντες οι Κρήτες, συν γυναιξί και τέκνοις, ήθελον επιδράμη προς τούτο εις την ωραίαν και μαγευτικήν χώραν των. Είναι αληθές ότι το ήμισυ περίπου του πληθυσμού τούτου δια των γνωστών μέσων της βουλγαρικής Εξαρχίας και του βουλγαρικού Κομιτάτου, υποβοηθούντων και ημών παντοιωτρόπως, προσεκολήθη εις το όραμα του βουλγαρισμού. Αλλ’ επίσης είναι αληθές και αναμφισβήτητον , ότι το εναπομείναν πιστόν και αφωσιωμένον εις τον πατρπαράδοτον ελληνισμόν του έτερον ήμισυ, παρέσχε μέχρι τούδε τοσαύτα και τηλικαύτα δείγματα της αφοσιώσεώς του ταύτης, ώστε είναι άξιον ουχί της μικρόν κατά μικρού ασυστόλως και προδοτικώς ενεργουμένης κατ’ αυτού υπό του ελληνομακεδονικού λεγομένου Κομιτάτου –ουδεις απολύτως Μακεδών αποτελεί μέλος του Κομιτάτου τούτου- και των οργάνων αυτού εξοντώσεως, αλλά της αμερίστου και αϊδίου ευγνωμοσύνης του όλου ελληνικού έθνους, το οποίον προτίστως δι’ αυτού επιχειρεί και μετά σθένους, αγωνίζεται ν’ αποδείξει την εν Μακεδονία υπεροχήν του ελληνισμού απέναντι του βουλγαρισμού, αναλαμβάνοντος να μειώσει και καταπνίξη ταύτην δια σειράς ακατονομάστων εγκλημάτων αποκλειστικώς εναντίον του εναπομείναντος πιστού τούτου και αφοσιωμένου ημίσεος.

Είμαι εις θέσιν να γνωρίζω, Εξοχώτατε, ότι η πλειονότης του πληθυσμού τούτου, ένεκα της κακής διαγωγής τινών σωμάτων, πρωτοστατούντων των αρχηγών αυτών, εν τω Νομώ Μοναστηρίου έχει σφόδρα ψυχρανθη προς τον αγώνα, διότι η διαγωγή αυτών κατ’ ουδέν απολύτως διαφέρει της των βουλγάρων, εις το κεφάλαιον μάλιστα της κραιπάλης, των ασελγών και ατιμωτικών πράξεων και των διαρπαγών, ως τελείως ενήμερος αμφοτέρων των δράσεων ών, δύναμαι αυθεντικώς να είπω ότι η διαγωγή τινών ημετέρων, προτίστως δε των Κρητών, υπήρξεν απείρως και ασυγκρίτως χείρων της των βουλγάρων, τοσούτω δε μάλλον, ώστε η παρουσία αυτών να θεωρήται αυτόχρημα ως επιδρομή αλλοφύλων!
Οφείλω έτι να καταστήσω γνωστόν Υμίν, Εξοχώτατε, ότι διαπράττονται και πολλαί χρηματικαί καταχρήσεις υπό τινων αρχηγών και αύται είναι καταφανείς από τας καταστάσεις, τας οποίας ούτοι υποβάλλουσιν όπου δει περί των εκτάκτων δαπανών.

Ταύτα πάντα είχον να είπω Υμίν, Εξοχώτατε, βέβαιος ων ότι θα ευαρεστηθήτε να λάβητε τα προσήκοντα μέτρα δια την τελείαν κατάπαυσιν της οικτράς ταύτης καταστάσεως, ήτις παρατεινομένη ανυπολογίστως θέλλει ζημιώσει τον ελληνισμόν εν προσεχεί μέλλοντι. Δια την κατάπαυσιν αυτής τα μέγιστα θα συντελέση και ύπαρξις ανωτάτων εποπτών της δράσεως των σωμάτων, διοριζομένων ως τοιούτων ανδρών εγνωσμένης αφιλοκέρδειας, ευσυνειδησίας, ακεραιότητος χαρακτήρος και αληθινής πατριωτικής θέρμης. Επίσης δε και η δημιουργία σοβαράς εσωτερικής οργανώσεως,άνευ της οποίας το έργον δεν θα έχη το προσδοκώμενον αποτέλεσμα και ωρισμένως θάττον ή βράδιον θα ναυαγήση. Προτίστως όμως δέον να συστηθή εις τους αρχηγούς και δι’ αυτών εις τους οπλίτας να παύσωσιν αποκαλούντες βουλγάρους τους σλαυοφώνους Μακεδόνας, δια των μυρίων μαρτυριών των οποίων ιδία και αποκλειστικώς ημείς αγωνιζόμεθα ν’ αποδείξωμεν την εθνολογικήν ημών υπεροχήν εν Μακεδονία και να εξασφαλίσωμεν ούτω την συνοχήν ημών μετά του Θρακικού ελληνισμού, αφ’ ενός, και την εκπλήρωσιν, αφ’ ετέρου, των εθνικών ημών ιδεωδών, των συνισταμένων εις την αναπέτασιν της κυανολεύκου επί της Αγίας Σοφίας.

Και εγώ μεν, Εξοχώτατε, πάνυ απογοητευμένος από την μέχρι τούδε δράσιν των Κρητών, ιδία τινών αρχηγών, αποσύρομαι οριστικώς του ιερού αγώνος και οσονούπω απέρχομαι εντεύθεν. Εύχομαι όμως, όπως ούτος εις το μέλλον καταστή συνετώτερος, αποβή δ’ ούτω και λυσιτελής, δικαιώνων τας πανελληνίους προσδοκίας.

Επί τούτοις διατελώ μετ’ απείρου προς Υμάς σεβασμού.
Ταπεινότατος

Νικόλαος Α. Πύρζας
Εν Αθήναις τη 2 Μαϊου 1906
Οδός Μαυρομιχάλη αριθ. 16Α
[Φάκελος Κ59Β, Γ.Α.Κ.]

Οι Πρώτοι Μακεδονικοί Ραδιοσταθμοί στην Ελλάδα

2011-02-18T17:29:00.004+02:00

Μακεδονική μουσική και τραγούδια μεταδίδουν, μέσω ιντερνετ, δύο ραδιοσταθμοί που δημιουργήθηκαν το προηγούμενο διήμερο από Μακεδόνες ακτιβιστές της Ελλάδας.
Είναι, όπως εμφανίστηκαν χρονικά, το

Voden Makedonsko Radio
Στη διεύθυνση http://94.75.247.151/start/avoden/

και το ράδιο του μπλογκ
Μακεδονική Παράδοση στην Ελλάδα
Στη διεύθυνση: http://macedonianculture.listen2myradio.com/

Μπορείτε να τα επισκεφθείτε μέσα από τα μπλογκ
Belomorska Macedonia
και ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ή κάνοντας κλικ στην αντίστοιχη ένδειξη της διπλανής στήλης αυτού του μπλογκ.
Το καλό είναι ότι μας δίνεται η δυνατότητα να ακούμε μακεδονικό πρόγραμμα ενώ ταυτόχρονα μπορούμε να κάνουμε εργασίες με άλλα προγράμματα ή να σερφάρουμε σε άλλες σελίδες του ιντερνετ.

Ο καθένας μας ας διαδώσει με τον τρόπο του αυτή την ευχάριστη είδηση.

Εμείς εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας στις συντρόφισσες και τους συντρόφους για την αξιέπαινη και ελπιδοφόρα αυτή προσφορά τους.

Ο Βασιλιάς Είναι Γυμνός

2011-02-10T13:41:00.012+02:00

Αυτός είναι ο τίτλος της εκπομπής Kontrachannel TV.που παρουσίασε στις 7-2-2011 το θέμα των Μακεδόνων της Ελλάδας. Αναφέρεται βέβαια στον «γυμνό» Νεοελληνικό μεγαλοϊδεατισμό, αλλά και ταιριάζει απόλυτα και στο εκπρόσωπο του Ουράνιου Τόξου στην εκπομπή.
Το βίντεο ανάρτησε το μπλογκ ABECEDAR στη διεύθυνση:

http://abecedar.blogspot.com/2011/02/h-7-2011.html

Το μεσημέρι της 9/2/11 έστειλα στο μπλογκ το παρακάτω σχετικό σχόλιο, το οποίο, όμως αρνήθηκε να αναρτήσει. Έτσι αναγκάστηκα να το αναρτήσω εγώ.

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ

Προς αποκατάσταση της αλήθειας
Τις επαφές μας με την ευρωκοινοβουλευτική ομάδα Rainbow (Ουράνιο Τόξο) τις κάναμε ως ΜΑΚΙΒΕ από τις αρχές του 1992 μέσω του Φλαμανδού ευρωβουλευτή Βίλι Κούιπερς και της Ολανδής κοινωνικής ανθρωπολόγου Ρίκι Βαν Μποσχούτεν, που εκείνη την εποχή εργαζόταν ως μεταφράστρια στο Συμβούλιο Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1980-2000) και μεταξύ των άλλων γνωρίζει και ελληνικά.
Το καλοκαίρι του ΄93, επικεφαλής 30μελούς ομάδας ακτιβιστών, έμειναν στην περιοχή Φλώρινας (Πρέσπα) και Πέλλας (Πόζαρ) για ένα δεκαήμερο ενημερώνοντάς μας και συμμετέχοντας στον αγώνα μας.

Ο Βοσκόπουλος, που απ’ ότι φαίνεται οικειοποιείται τους, κατά τον Γ.Βαλlιανάτο, «έξυπνους», χειρισμούς της αναγνώρισης του Ο.Τ. μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν συμμετείχε σ’ αυτούς. Τους χειρισμούς έκαμνε η ηγετική ομάδα της Αριδαίας. Αυτός, ως αγγλομαθής, συμμετείχε στην επίσκεψη στο Ευρωκοινοβούλιο, την οποία διοργάνωσε ο Κούιπερς, που αποσκοπούσε στην πρόκληση εντυπώσεων στην Ελλάδα. Την μετέδωσαν οι ελλαδίτες δημοσιογράφοι ως «ανθελληνική ενέργεια» και χωρίς να το θέλουν μας εξυπηρέτησαν διακινώντας την πληροφορία ότι η ΜΑΚΙΒΕ είναι διασυνδεμένη με μια από τις ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου.

Κατά τη συνεδρίαση του Κ.Σ. για το θέμα των ευρωεκλογών του 1994, ο Π. Βοσκόπουλος καταψήφισε την πρόταση δημιουργίας κόμματος και συμμετοχής στις εκλογές, αλλά μειοψήφησε. Το κύριο βάρος της δημιουργίας του κόμματος και της διεξαγωγής των εκλογών το σήκωσε η ηγετική ομάδα της Αριδαίας και ο αείμνηστος, Σερραίος φιλόλογος στην Αθήνα Τάσος Τίλιος, που επίσης απομακρύνθηκε από το κόμμα. Ο Βοσκόπουλος εκείνες τις δύσκολες μέρες, αντί να πάρει φωτιά όπως όλοι οι άλλοι, μουρμούριζε για την ορθότητα ή μη της δημιουργίας του Ο.Τ. Ο καθένας ας προβληματιστεί γιατί, ενώ ήταν αντίθετος στη δημιουργία του κόμματος, στη συνέχεια μεθόδευσε τον εκλογικό διασυρμό του, τον έλεγχό του και τη συρρίκνωσή του.
Ο Βοσκόπουλος ψεύδεται όταν λέει «δημιουργήσαμε το Ουράνιο Τόξο». Το μόνο που πραγματικά δικαιούται, είναι να λέει «καταστρέψαμε το Ο.Τ.»

Η αναφορά του δημοσιογράφου Δ.Γουσέτη στον Θ.Πάγγαλο που «είχε εκφραστεί πολύ σκαιά», αφορά το επεισόδιο με τον Υπ.Εξωτερικών της Δ.Μακεδονίας το 1998. Όταν εκείνος έθεσε το θέμα «μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα», ο Πάγγαλος απάντησε:
«Για ποια μειονότητα μιλάτε? Το Ουράνιο Τόξο μαζί με τους σταλινικούς και τους ομοφυλόφιλους πήρε 1.700 ψήφους [στη Μακεδονία]»
Αυτό είναι μια ένδειξη για το πώς χρησιμοποιούν οι διώκτες μας τον εκλογικό διασυρμό του Ο.Τ. από την ομάδα Βοσκόπουλου.

Η αναφορά που έκανε για την επικείμενη απογραφή πληθυσμού αφορούσε μόνο ανενημέρωτους ή άσχετους. Αυτό το αίτημα απαιτούσε μαζικοποίηση του μακεδονικού κινήματος. Αυτοί καμία προεργασία και κανένα σχετικό ενδιαφέρον δεν έδειξαν. Απεναντίας, υπονομεύοντας την μαζικοποίηση του Ο.Τ., υπονόμευσαν και τους επιμέρους στόχους, ένας εκ των οποίων ήταν και η καταγραφή μέσω της απογραφής πληθυσμού. Οι Αλβανοί της Μακεδονίας ανάγκασαν, με τη βοήθεια διεθνών οργανισμών, τη Δ.Μακεδονίας να κάνει έκτακτη απογραφή το 2003.

Περισσότερα στο
http://iliden.blogspot.com/2010/08/blog-post_18.html

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
1. Στην παραπάνω διεύθυνση υπάρχουν 10 σχόλια του Abecedar που, αν και με κατακρίνουν, τα δημοσίευσα. Αυτός δεν δημοσίευσε το δικό μου, επειδή αναφέρεται στο «Βασιλιά» του Ουράνιο Τόξου, που επίσης «είναι γυμνός». Δεν αναφέρθηκα στο μπλογκ Αντιμακεδονισμός, γιατί εκείνο, αν και υποστηρίζει το «Γυμνό Βασιλιά», και είναι δικαιωμά του, δεν μου έχει επιτεθεί.
2. Ο Abecedar, που ανέβασε το βίντεο και το νέο φύλο της Νόβα Ζόρα χωρίς να τα έχουν ανεβάσει ούτε στην ιστοσελίδα του Ο.Τ., ουσιαστικά παίζει το ρόλο του Γραφείου Τύπου και Προβολής της κλίκας και ως τέτοιον έχουμε δικαίωμα να τον αντιμετωπίζουμε.
3. Τον αναφέρω ως εκπρόσωπο της κλίκας, γιατί αν ήταν του κόμματος ή ευρύτερα του κινήματος θα παρουσίαζε το θέμα από εκείνη τη σκοπιά. Θα είχε ως τίτλο την θαυμάσια προβολή του ζητήματός μας από την εν λόγω εκπομπή, που είχε ως τίτλο ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ – ΕΛΛΗΝΕΣ.
4. Εκείνοι που είναι άξιοι συγχαρητηρίων και στους οποίους οφείλουμε ευγνωμοσύνη, είναι οι δύο δημοσιογράφοι. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος που οργάνωσε με άψογο τρόπο τέτοια εκπομπή και ο Διονύσης Γουσέτης που, αν και αρθρογραφεί σε μια συντηρητική εφημερίδα, μίλησε με τόλμη και παρρησία για τις μεγάλες αλήθειες που μας αφορούν.
Όχι μόνο δεν κάλεσαν στο πάνελ συνομιλητή αντιμακεδονικών απόψεων και δεν επέτρεψαν αντιμακεδονική παρέμβαση από τηλεφώνου, αλλά και συνεχώς υποβοηθούσαν τον εκπρόσωπο του Ο.Τ.
Στον Γρηγόρη Βαλλιανάτο και τον Διονύση Γουσέτη την ευγνωμοσύνη μας και τα θερμά μας συγχαρητήρια.
5. Τον αγώνα μας για την ενημέρωση του κόσμου για τις ενέργειες και τα άτομα που από μέσα εμπόδισαν το Ουράνιο Τόξο να ανταποκριθεί στον ρόλο για τον οποίο το δημιουργήσαμε, θα τον συνεχίσουμε όσες επιθέσεις κι αν δεχθούμε και όσο δυσάρεστοι κι αν γίνουμε.

Για τη δημοκρατικότητα του Βοσκόπουλου:
http://www.tastv.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=541:2011-02-18-20-55-31&catid=1:latest-news&Itemid=99

Άννα Κομνηνή: Οι Διωγμοί των Βογομίλων της Κωνσταντινούπολης

2011-01-18T12:55:00.008+02:00

Μια από τις βασικότερες πηγές πληροφόρησης για τους Μπογκομίλους είναι το βιβλίο Αλεξιάς που συνέγραψε η Άννα Κομνηνή (1083-1142).
Η Άννα ήταν το πρώτο παιδί του αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ (1081-1118) και από μικρή ηλικία βρισκόταν σε καθημερινή επαφή με τις ηγετικές μορφές της αυτοκρατορίας. Αυτό της έδωσε τη δυνατότητα να έχει άμεση σχέση με τα διαδραματιζόμενα στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και να είναι δέκτης πληροφοριών, έστω και φιλτραρισμένων, σχετικών με τα τεκταινόμενα στην αυτοκρατορία.
Σε παιδική ηλικία την αρραβώνιασαν με τον Κωνσταντίνο Δούκα, νόμιμο διάδοχο του θρόνου, και πικράθηκε πολύ όταν διαλύθηκε ο αρραβώνας κι έγινε διάδοχος ο αδελφός της Ιωάννης. Όταν, το 1118, πέθανε ο Αλέξιος Α΄, η Άννα και η μητέρα της έκαμαν το παν για να εμποδίσουν τον Ιωάννη να τον διαδεχθεί και λίγο αργότερα, φαίνεται πως η Άννα ενεπλάκη σε μια απόπειρα δολοφονίας του αδελφού της. Το αποτέλεσμα ήταν να της επιβληθεί περιορισμός σε μοναστήρι. Εκεί μπόρεσε να ασχοληθεί με τη συγγραφή της ιστορίας της διακυβέρνησης του πατέρα της, χάριν του οποίου το βιβλίο πήρε το όνομα Αλεξιάς.

Στο βιβλίο περιγράφονται η άνοδος των Κομνηνών στην εξουσία του Βυζαντινού κράτους, οι μακροχρόνιοι πόλεμοι του Αλεξίου με τους αντιπάλους από τη Δύση και την Ανατολή, οι κατά καιρούς συνωμοσίες και δολοπλοκίες εναντίον του αυτοκράτορα, η διπλωματία του και η ικανότητά του να προσεταιρίζεται εχθρούς και να διαιρεί τους συμμάχους, η αυστηρή αντιμετώπιση των "αιρέσεων", ιδιαίτερα των Μπογκομίλων, οι σχέσεις και οι διαξιφισμοί του με την Εκκλησία και ο αγώνας της διαδοχής.
Στο 15ο κεφάλαιο η Άννα αναφέρεται στους διωγμούς κατά των Μπογκομίλων.
Αποφεύγει βέβαια να αναφερθεί στις απόψεις τους, για το λόγο ότι με τη διακίνηση του βιβλίου της θα διακινούνταν και οι απόψεις των Μπογκομίλων, που, όπως λέει και η ίδια, είχαν μεγάλη απήχηση ακόμα και στον λαό της ίδιας της πρωτεύουσας.
Αποφεύγει επίσης να αναφέρει ότι ο Μπογκομιλισμός είχε και κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα, τα οποία κυρίως ενοχλούσαν την Βυζαντινή ολιγαρχία και ότι οι Μπογκόμιλοι πρωτοστάτησαν επανειλημμένα σε λαϊκές εξεγέρσεις κατά του αυτοκράτορα πατέρα της και μάλιστα το 1090 σε συνεργασία με τους Πετσενέγους απείλησαν την ίδια την Κωνσταντινούπολη.
Το γεγονός ότι αχολήθηκε ο ίδιος ο αυτοκράτορας με τον Μπογκομιλισμό, δείχνει και το μέγεθος της εξάπλωσής του, αλλά και το λόγο που αυτός ήταν ανοχλητικός για την αυταρχική εξουσία του και το Ορθόδοξο ιερατείο.

Η ίδια η περιγραφή της Άννας δείχνει και το πραγματικό χαρακτήρα της Βυζαντινής εξουσίας, αλλά και την ωμή και βίαιη επιβολή του Ρωμαιορθόδοξου δόγματος στους υπηκόους της αυτοκρατορίας.
Τους διωγμούς που εξαπέλυσαν οι Ρωμαίοι κατά των πρώτων χριστιανών, εξαπολύει τώρα το Βυζάντιο κατά των Μπογκομίλων.
Το κορυφαίο στέλεχος των Μπογκομίλων, ο Βασίλειος, εκβιάζεται να απαρνηθεί τα πιστεύω του, φυλακίζεται, βασανίζεται και τελικά ρίχνεται ζωντανός στην πυρά. Οι μαθητές του, όχι μόνο δεν μπορούν να συνεχίσουν τη διδασκαλία του Μπογκομισμού, όπως οι μαθητές του Ιησού, αλλά και περνάνε το υπόλοιπο της ζωής τους στη φυλακή.
Οι Μπογκόμιλοι υπερασπίζονταν τον πραγματικό χριστιανισμό και κατηγορούσαν το ιερατείο ότι είχε ξεφύγει τελείως από τις αρχές του. Αυτός ήταν και ο πραγματικός λόγος των διωγμών που εξαπολύθηκαν εναντίον τους.
Τα κατάλοιπα εκείνου του διεφθαρμένου Βυζαντινού καθεστώτος, μέρος του οποίου ήταν και το ιερατείο, μετακόμισε και έγινε καθεστώς στην σύγχρονη Ελλάδα και με την μαύρη προπαγάνδα δημιούργησε την ψευδή εικόνα που έχουν οι Νεοέλληνες για την «Ορθοδοξία» τους και τον Μπογκομιλισμό.

Η Άννα Κομνηνή γράφει για τους Μπογκόμιλους
και τη Βυζαντινή Ιερά Εξέταση:

15.8.1. Μετά απ' αυτά, κατά το έτος [...] της βασιλείας του, σηκώνεται μέγα νέφος αιρετικών. Το είδος της αιρέσεως ήταν νέο, ολωσδιόλου άγνωστο ως τότε στην Εκκλησία. Δύο δόγματα κάκιστα και φαυλότατα, γνωστά στην Εκκλησία από παλιά, είχαν αναμειχθεί μεταξύ τους: η ασέβεια, θα 'λεγε κανείς, των Μανιχαίων, την οποία έχουμε ονομάσει και αίρεση των Παυλικιανών, και η αχρειότητα των Μασσαλιανών. Αυτό είναι το δόγμα των Βογομίλων: ένα σύμφυρμα των Μασσαλιανών και των Μανιχαίων. Καθώς φαίνεται, υπήρχε και πριν από τα χρόνια του πατέρα μου, αλλά παρέμεινε κρυμμένο, γιατί είναι άφθαρτο το γένος των Βογομίλων στο να υποκρίνεται την αρετή. Ούτε ίχνος κοσμικού δεν θα συναντήσεις μεταξύ τους, το κακό είναι κρυμμένο κάτω από το ράσο και το καλλυμαύχι. Ο Βογόμιλος είναι πάντα σκυθρωπός και κουκουλωμένος ως τ' αυτιά, βαδίζει σκυφτός και μουρμουρίζει μες στό στόμα του, μέσα του είναι αιμοβόρος σάν λύκος.

2. Αυτό ακριβώς το φρικαλέο γένος, που ήταν φωλιασμένο σαν φίδι στην τρύπα του, με κάποιο μυστηριώδες σφύριγμα το μάγεψε ο πατέρας μου και το έβγαλε στο φως. Γιατί τώρα που είχε κάπως απαλλαγεί από τις φροντίδες των πολέμων σ' Ανατολή και Δύση, επιδόθηκε περισσότερο στά πνευματικά ζητήματα. Η αλήθεια είναι ότι ξεχώριζε απ' όλους σε όλα: στους διδακτικούς λόγους ξεπερνούσε τους ειδικευμένους στην τέχνη του λόγου, στις μάχες και στη στρατηγική ικανότητα υπερείχε απ' τους πιο θαυμαζόμενους πολεμιστές.

3. Ήδη η φήμη των Βογομίλων είχε εξαπλωθεί παντού: ένας κάποιος μοναχός Βασίλειος, ικανότατος στο να εκμεταλλεύεται την ασέβεια των Βογομίλων, μαζί με δώδεκα μαθητές του, τους οποίους και ονόμαζε αποστόλους, και κάποια γύναια κακοήθη και παμπόνηρα που είχε προσηλυτίσει, διέδιδε παντού το μίασμα τής κακίας, τό κακό, σαν φωτιά που απλώνεται, είχε διαφθείρει πλήθος ψυχές. Κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να το ανεχθεί η ψυχή του βασιλιά που προστάζει να ερευνηθούν τα σχετικά με την αίρεση. Μερικοί Βογόμιλοι οδηγήθηκαν στά ανάκτορα κι όλοι κατήγγελλαν κάποιον Βασίλειο ως κορυφαίο και πρωτοστάτη της βογομιλικής αίρεσης. Μεταξύ αυτών που είχαν συλληφθεί ήταν και κάποιος Διβλάτιος που αρνιόταν ν' απαντήσει στις ερωτήσεις. Τον υπέβαλαν λοιπόν σε βασανιστήρια κι αμέσως κατονόμασε τον εν λόγω Βασίλειο και όσους εκείνος είχε προχειρίσει αποστόλους. Ο αυτοκράτορας τότε έστειλε πολλούς ανθρώπους να ψάξουν να τον βρουν. Και να που βγαίνει στο φως ο αρχισατράπης του Σαταναήλ Βασίλειος με ένδυμα μοναχού, κάτισχνο πρόσωπο, αραιό γένι, ανάστημα ψηλό.

4. Αμέσως ο αυτοκράτορας στέλνει να τον φωνάξουν με κάποιο ευσεβές πρόσχημα. Κάνει τα πάντα για να τον παρασύρει με πειθαναγκασμό να αποκαλύψει τις μυστικές του σκέψεις: σηκώνεται απ' τη θέση του να τον υποδεχθεί, του προσφέρει κάθισμα, τον καλεί ακόμα και να καθίσει στο τραπέζι, αμολάει όλη την πετονιά για να τον ψαρέψει, σκεπάζει καλά το αγκίστρι του με κάθε λογής δολώματα και τα δίνει στο παμφάγο εκείνο κήτος να τα χάψει, μεταχειρίζεται παντοίους τρόπους για να καταφέρει τον μοναχό εκείνον (πλην πολλαχό στην κακία) να καταπιεί το χάπι υποκρινόμενος πως θέλει να γίνει μαθητής του κι όχι μόνο αυτός, αλλά κι ο αδελφός του, ο σεβαστοκράτωρ Ισαάκιος, κάνει πως δέχεται τα λόγια του σαν μαντείου χρησμούς και υπόσχεται να τον υπακούει σε όλα φτάνει να μεσολαβούσε (ο κάκιστος εκείνος Βασίλειος!) για τη σωτηρία της ψυχής του. «Εγώ, σεβασμιότατε πάτερ», του έλεγε ο βασιλιάς ζαχαρώνοντας το χάπι για να ξεράσει ο δαιμονισμένος την παραφροσύνη του, «θαυμάζω την αρετή σου• έχω όμως την αξίωση να αντιληφθώ πλήρως τα δόγματα της σεβασμιότητάς σου μια και τα δικά μας είναι φαύλα και καθόλου δεν οδηγούν στην αρετή». Στην αρχή ο Βασίλειος έκανε τον ανήξερο και καλυπτόταν από παντού με τη λεοντή —εκείνος που δεν ήταν παρά ενας γάιδαρος— και πηδούσε στο πλάι για να μην πέσει στην παγίδα των λόγων, αλλά σιγά σιγά αποχαυνωνόταν με τους επαίνους, γιατί ακόμα καί ομοτράπεζο τον έκαμε ο βασιλιάς έχοντας μάλιστα κοντά του τον αδελφό του και σεβαστοκράτορα που έπαιζε κι εκείνος το ρόλο του στο έργο.

5. Τέλος ο Βασίλειος ξέρασε τα δόγματα της αιρέσεως. Με ποιό τρόπο; Ένα παραπέτασμα χώριζε τον γυναικωνίτη από το δωμάτιο όπου βρίσκονταν οι βασιλείς με τον βδελυρό εκείνον που ξερνούσε τα πάντα λέγοντας αναφανδόν όσα είχε στην ψυχή του, πίσω από το παραπέτασμα βρισκόταν ο γραμματέας που κατέγραψε τα λεγόμενα. Κι ενώ ο ανόητος εκείνος ήταν φαινομενικά ο δάσκαλος κι ο βασιλιάς έπαιζε τον μαθητή, ο υπογραμματέας κατέγραφε τη διδασκαλία. Όλα, και τα ρητά και τα άρρητα, τα αράδιασε ο θεοκατάρατος εκείνος άνθρωπος, κανένα θεομίσητο δόγμα δεν παρέλειψε, αλλά και τη θεολογία μας παρέβλεψε κι όλη τη διοίκηση της Εκκλησίας συκοφάντησε και τους ναούς, αλίμονο, τους ιερούς ναούς μας, ονόμασε ενδιαιτήματα δαιμόνων και για το άγιο μυστήριο που τελούμε, για το σώμα και το αίμα Εκείνου που είναι ο πρώτος Αρχιερέας και το πρώτο θύμα, μίλησε με περιφρόνηση χαρακτηρίζοντάς το ως ανοησία.

6. Τι έγινε ύστερα; Απορρίπτει τη μάσκα ο βασιλιάς κι ανοίγει το παραπέτασμα, και συγκεντρώνονται όλοι οι συγκλητικοί κι όλοι οι ανώτεροι στρατιωτικοί και η σύνοδος της Εκκλησίας. Στον πατριαρχικό θρόνο της βασιλεύουσας ήταν τότε προκαθήμενος ο εν πατριάρχαις μακαριότατος Νικόλαος ο Γραμματικός. Αναγνώστηκαν τα θεοστυγή δόγματα και αποδείχτηκε αδιαμφισβήτητα η ενοχή του Βασιλείου. Κι ο ίδιος όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκε την κατηγορία, αλλά και προχώρησε παρευθύς σε απροκάλυπτες αντιλογίες διαβεβαιώνοντας πως ήταν έτοιμος ν' αντιπαραταχθεί και στην πυρά και στη μαστίγωση και σε μύριους θανάτους. Κάτι τέτοιο πιστεύουν οι παραπλανημένοι αυτοί Βογόμιλοι: πως μπορούν να υποστούν χωρίς πόνο κάθε τιμωρία γιατί τάχα οι άγγελοι θα τους αρπάξουν ακόμα κι από την πυρά. Όσο κι αν τον ονείδιζαν όλοι για την ασέβειά του, ακόμα κι εκείνοι που είχαν ακολουθήσει μαζί του την οδό της απωλείας, ο Βασίλειος παρέμενε ο ίδιος, αμετανόητος, Βογόμιλος γνησιότατος. Ας τον απειλούσε η πυρά, ας τον απειλούσαν κι άλλα μαρτύρια, αυτός παρέμενε προσκολλημένος στον δαίμονα, σε σφιχτό εναγκαλισμό με τον Σαταναήλ του. Τον έκλεισαν στη φυλακή και πολλές φορές τον οδήγησαν μπροστά στον βασιλιά και πολλές φορές εκείνος τον παρακάλεσε ν' απαρνηθεί την ασεβή του πίστη, μα άδικα: τηρούσε πάντα την ίδια στάση απέναντι στις παρακλήσεις του βασιλιά.

7. Αλλ' ας μην αντιπαρέλθουμε κάτι τερατώδες που του συνέβη προτού ο βασιλιάς αρχίσει να τον μεταχειρίζεται με αυστηρότητα. Μετά την ομολογία της ασεβείας του είχε εγκατασταθεί προσωρινά σ' ένα σπιτάκι κοντά στο παλάτι που το είχαν πρόσφατα ετοιμάσει για κείνον. Ήταν το βράδυ μετά τη σύγκληση της συνόδου. Τ' αστέρια έλαμπαν σ' έναν ασυννέφιαστο ουρανό κι η βραδιά ήταν φεγγαρόλουστη. Κατά τα μεσάνυχτα, καθώς ο μοναχός έμπαινε στο κελί του, άρχισαν αυτομάτως να πέφτουν πέτρες σαν χαλάζι πάνω στο κελί. Κανένα χέρι δεν τις έριχνε ούτε κανένας άνθρωπος λιθοβολούσε τον δαιμονισμένο εκείνον αβά• ήταν, καθώς φαίνεται, η εκδίκηση των οργισμένων δαιμόνων του Σαταναήλ που είχαν αγανακτήσει εναντίον του επειδή είχε προδώσει στον βασιλιά τα μυστήριά τους, πράγμα που θα προκαλούσε φοβερό διωγμό εναντίον της πλάνης. Κάποιος άνθρωπος ονόματι Παρασκευιώτης, που είχε αναλάβει να φρουρεί τον δαιμονισμένο εκείνον γέροντα για να τον εμποδίζει να επικοινωνεί με άλλους ανθρώπους και να τους μεταδίδει το μίασμα, ορκιζόταν με τους πιο φρικτούς όρκους ότι είχε ακούσει τους κρότους από τις πέτρες που έπεφταν και καταγής και στα κεραμίδια, είχε δει τις πέτρες να πέφτουν βροχή για ώρα πολλή, αλλά δεν είχε δει πουθενά κανέναν να τις ρίχνει. Στον αυτόματο εκείνον λιθοβολισμό προστέθηκε κι ένας ξαφνικός σεισμός: έτρεμε η γη κι έτριζε η οροφή. Ο εν λόγω Παρασκευιώτης, προτού υποψιαστεί ότι συνέβαινε κάτι δαιμονικό, διατηρούσε, καθώς έλεγε ο ίδιος, την ψυχραιμία του, βλέποντας όμως πως έβρεχε πέτρες, που λέει ο λόγος, από ψηλά κι ότι εκείνο το γερόντιο είχε χωθεί μέσα κι έμενε εκεί αποκλεισμένο, απέδωσε το φαινόμενο σε κάποιους δαίμονες και τότε πια τα 'χασε ολωσδιόλου.

15.9.1 Αυτά λοιπόν για το τερατούργημα εκείνο• θα ήθελα βέβαια να εκθέσω τα πάντα για την αίρεση των Βογομίλων, αλλά «με κωλύει και αιδώς», όπως λέει κάπου η ωραία Σαπφώ, γιατί δεν είμαι μόνο συγγραφέας, αλλά και γυναίκα και πορφυρογέννητη, το πιο τιμημένο και το πρώτο από τα βλαστάρια του Αλεξίου• ορισμένα πράγματα που φτάνουν στ' αυτιά πολλών ανθρώπων καλύτερα να τα παρασιωπώ. Όσα κι αν επιθυμώ να γράψω για να εξηγήσω καταλεπτώς την αίρεση των Βογομίλων, τα αντιπαρέρχομαι για να μη μολύνω τη γλώσσα μου.
Όσους θέλουν να μελετήσουν την όλη αίρεση τούς παραπέμπω στο βιβλίο με τον τίτλο «Δογματική πανοπλία» που έχει συντεθεί κατ' επιταγήν του πατέρα μου. Ο αυτοκράτορας είχε τότε καλέσει έναν μοναχό oνόματι Ζυγαβηνό, γνωστό στη δέσποινα και προς μητρός μάμμη μου και σ' όλους τους ανώτερους κληρικούς, που είχε φτάσει στις κορυφές της φιλολογίας χωρίς να παραμελήσει και τη ρητορική κι επίσης κατείχε όσο κανείς άλλος τα δογματικά ζητήματα, και τον πρόσταξε να εκθέσει όλες τις αιρέσεις, καθεμιά χωριστά, παραθέτοντας σε καθεμιά τις ανασκευές των άγιων πατέρων και βέβαια να εκθέσει και των Βογομίλων την αίρεση, όπως την εισηγήθηκε ο ασεβής εκείνος Βασίλειος. Το έργο αυτό ο αυτοκράτορας το ονόμασε «Δογματική πανοπλία» κι έτσι τιτλοφορείται ως τώρα το βιβλίο.

2. Αλλ' ας επιστρέψουμε στα συμβάντα που οδήγησαν στη θανάτωση του Βασιλείου. Ο αυτοκράτορας κάλεσε τους απανταχού γης οπαδούς και προσήλυτους του Βασιλείου και κυρίως τους δώδεκα λεγόμενους μαθητές και δοκίμασε και αυτών τις γνώμες• και αποδείχτηκαν πραγματικοί μαθητές του Βασιλείου. Πράγματι, το κακό είχε εισχωρήσει και στα πιο μεγάλα σπίτια και μεγάλο πλήθος είχε προσβάλει το μίασμα. Γι' αυτό λοιπόν καταδίκασε στην πυρά τους αλλόθρησκους — τόσο τον κορυφαίο όσο και τον χορό. Όταν όμως συγκεντρώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι ως Βογόμιλοι, άλλοι απ' αυτούς υποστήριζαν την αίρεσή τους κι άλλοι την αποκήρυσσαν εντελώς διαμαρτυρόμενοι σθεναρά εναντίον των κατηγόρων τους και καταδικάζοντάς την με αποτροπιασμό. Ο αυτοκράτορας δεν ήταν βέβαια διατεθειμένος να τους πιστέψει, αλλά και δεν ήθελε να καταδικαστεί κατά λάθος κανένας Χριστιανός ως Βογόμιλος κι ούτε να ξεφύγει κάποιος Βογόμιλος ως δήθεν Χριστιανός, γι' αυτό και επινόησε έναν πρωτότυπο τρόπο, με τον οποίο θα αναγνωρίζονταν σαφώς οι όντως Χριστιανοί.

3. Την επομένη λοιπόν κάθισε στον βασιλικό θρόνο. Παρευρίσκονταν πολλοί τόσο από τη σύγκλητο όσο κι από την ιερά σύνοδο κι επίσης επιφανείς Ναζιραίοι [ενν. μοναχοί] που διακρίνονταν για τη σοφία τους. Όλοι οι κατηγορούμενοι για βογομιλική αίρεση οδηγήθηκαν στη μέση κι ο αυτοκράτορας πρόσταξε να ερωτηθούν ένας ένας ακόμα μια φορά. Αλλά και πάλι ορισμένοι ομολογούσαν πως είναι Βογόμιλοι και υπεράσπιζαν με φανατισμό την αίρεσή τους, ενώ άλλοι την αρνούνταν ολωσδιόλου ονομάζοντας τους εαυτούς τους Χριστιανούς και επιμένοντας σ' αυτό παρά τις αποδείξεις που προσήγαν οι άλλοι. Τότε ο βασιλιάς, ζαρώνοντας τα φρύδια, «Σήμερα», είπε, «πρέπει ν' ανάψουν δύο καμίνια: στο δάπεδο του ενός θα καρφωθεί ένας σταυρός κι ύστερα θα δοθεί δικαίωμα εκλογής σε όλους: όποιοι θέλουν να πεθάνουν σήμερα ως Χριστιανοί θα χωριστούν από τους άλλους και θα προσέλθουν στο καμίνι με το σταυρό• όσοι παραμένουν σταθεροί στη βογομιλική αίρεση θα ριχτούν στο άλλο. Είναι καλύτερο να πεθάνει κανείς ως Χριστιανός παρά να ζει καταδιωκόμενος ως Βογόμιλος προσβάλλοντας τις συνειδήσεις του κόσμου. Πηγαίνετε λοιπόν κι ας κατευθυνθεί ο καθένας σας όπου θέλει».

4. Αυτά αποφάνθηκε ο βασιλιάς και φαινομενικά έκλεισε την υπόθεση. Άρπαξαν αμέσως τους κατηγορούμενους και τους απομάκρυναν μπροστά στα μάτια του πλήθους που συνέρρεε από παντού. Άναψαν ύστερα «καμίνους επταπλασίως», για να μιλήσω όπως ο μελωδός στο αποκαλούμενο Τζυκανιστήριον. Η φωτιά ανέβαινε ως τον ουρανό• στο ένα καμίνι στεκόταν ο σταυρός• οι ένοχοι μπορούσαν να διαλέξουν σε ποιο απ' τα δύο θα πήγαιναν με την ιδέα ότι όλοι θα καίγονταν. Βλέποντας πως ο θάνατος ήταν αναπόφευκτος, όσοι απ' αυτούς ήταν ορθόδοξοι κατευθύνθηκαν προς το καμίνι του σταυρού βέβαιοι πως τους περίμενε το μαρτύριο• οι δε αθεότατοι, παραμένοντας προσκολλημένοι στη μυσαρή αίρεση, στράφηκαν προς το άλλο.

5. Τη στιγμή που όλοι ανεξαιρέτως επρόκειτο να ριχτούν στην πυρά, όλοι οι παρευρισκόμενοι θλίβονταν για τους Χριστιανούς με την ιδέα πως τώρα πια θα τους έκαιγαν και καταφέρονταν έντονα εναντίον του βασιλιά επειδή δεν ήξεραν τι είχε κανονίσει. Μα να που μια βασιλική προσταγή προλαβαίνει τους δημίους και τους αποτρέπει από το εγχείρημα. Ο αυτοκράτορας, βεβαιωμένος τώρα εντελώς για την αθωότητά τους, άφησε ελεύθερους τους συκοφαντημένους εκείνους Χριστιανούς αφού προηγουμένως τους έδωσε πολλές συμβουλές• τους Βογομίλους τους έριξε και πάλι στη φυλακή, αφού ξεχώρισε από τους άλλους τους αποστόλους του ασεβούς Βασιλείου. Από τότε δεν παρέλειπε να τους καλεί καθημερινά για να τους διδάξει αυτοπροσώπως, συνιστώντας τους συνεχώς ν' απαρνηθούν τη μυσαρή θρησκεία τους. Επιπλέον έδωσε εντολή και σε μερικούς άλλους διακεκριμένους κληρικούς να τους επισκέπτονται καθημερινά και να τους διδάσκουν την ορθόδοξη πίστη παρακινώντας τους ν' αποκηρύξουν τη βογομιλική αίρεση. Μερικοί απ' αυτούς άλλαξαν στο καλύτερο κι απολύθηκαν από τη φυλακή κι άλλοι παρέμειναν φυλακισμένοι και πέθαναν μέσα στην κακοδοξία τους, χωρίς όμως να τους λείψει καθόλου ούτε η τροφή ούτε η ενδυμασία.

"Ούτε γαρ το πυρ κατεμάλαξε την σιδηράν αυτού ψυχήν..."

15.10.1 Τον Βασίλειο όμως, που ήταν όντως ο αρχηγός της αιρέσεως και ολωσδιόλου αμετανόητος, όλα τα διακεκριμένα μέλη της ιεράς συνόδου και οι επιφανείς μοναχοί κι ο ίδιος ο τότε πατριάρχης Νικόλαος τον έκριναν άξιο της πυράς. Μ' αυτούς συμφώνησε κι ο αυτοκράτορας γιατί πολλές φορές είχε συζητήσει μαζί του κι είχε διαγνώσει πόσο επικίνδυνος άνθρωπος ήταν και πόσο ήταν προσηλωμένος στην αίρεση. Πρόσταξε λοιπόν ν' ανάψουν στον Ιππόδρομο μια τεράστια φωτιά. Πρώτα έσκαψαν έναν πολύ βαθύ λάκκο κι ύστερα έφεραν πλήθος ξύλα, όλα δέντρα ψηλόκορμα, που, βαλμένα το ένα πάνω στ άλλο, σχημάτισαν ολόκληρο βουνό. Άναψαν τη φωτιά κι άρχισε λίγο λίγο να μαζεύεται κόσμος στο επίπεδο μέρος του Ιπποδρόμου και στα σκαλιά. Όλοι περίμεναν να δουν τι θα γινόταν. Απέναντι απ' τη φωτιά είχε στηθεί ένας σταυρός κι είχε δοθεί στον ασεβή το δικαίωμα επιλογής: αν τυχόν φοβόταν κι άλλαζε γνώμη θα μπορούσε να κατευθυνθεί προς τον σταυρό και τότε θ' αφηνόταν ελεύθερος.

2. Είχαν επίσης οδηγηθεί εκεί κι οι αιρετικοί όλοι για να δουν τον Βασίλειο, τον κορυφαίο τους. Όσο για κείνον, έδειχνε να καταφρονεί κάθε τιμωρία και κάθε απειλή• όσο στεκόταν μακριά από τη φωτιά, σάρκαζε και τερατολογούσε λέγοντας πως κάποιοι άγγελοι θα τον ανήρπαζαν μέσα από τις φλόγες κι έψαλλε χαμηλόφωνα το γνωστό Δαυιτικόν «Προς σεδε ουκ εγγιει• πλην τοις οφθαλμοις σου κατανοήσεις». Όταν όμως του άνοιξε χώρο ο κόσμος και μπόρεσε να δει ελεύθερα το φρικώδες εκείνο θέαμα της φωτιάς (από μακριά αισθανόταν την πύρα κι έβλεπε τις φλόγες ν' ανεβαίνουν και σαν να βροντάνε και τις σπίθες να πετάγονται ψηλά ως την κορυφή της λίθινης πυραμίδας που υψώνεται στο μέσο του Ιπποδρόμου), τότε ο θρασύς εκείνος άνθρωπος φάνηκε να δειλιάζει και να ταράζεται μπροστά στην πυρά. Σαν να τα είχε τελείως χαμένα, έστρεφε τo βλέμμα του πότε εδώ πότε εκεί, χτυπούσε τα χέρια, χτυπούσε τον μηρό του.

3. Αλλά και σ' αυτή την κατάσταση, μόνο να τον έβλεπες, έμοιαζε σκληρός σαν διαμάντι. Ούτε η πυρά κατάφερε να μαλάξει τη σιδερένια ψυχή του ούτε τα μηνύματα που του έστελνε ο αυτοκράτορας μπόρεσαν να τον δελεάσουν. Ίσως είχε ολωσδιόλου παραφρονήσει την ώρα εκείνη της μεγάλης ανάγκης και της συμφοράς και δεν ήταν σε θέση ν' αποφασίσει, μη μπορώντας καθόλου να ξεχωρίσει ποιο ήταν το συμφέρον του• μάλλον όμως ο διάβολος, που είχε κυριεύσει την ψυχή του, είχε σκορπίσει σ' αυτήν βαθύτατο σκότος. Σε κανένα φόβο, σε καμιά απειλή δεν αντιδρούσε ο κατάπτυστος εκείνος Βασίλειος, μόνο στεκόταν εκεί κοιτάζοντας σαν χαμένος μια την πυρά και μια τον κόσμο. Ήταν φανερό σε όλους πως είχε τρελαθεί: ούτε στη φωτιά ορμούσε ούτε πισωπατούσε καθόλου, μα έμενε παγωμένος και ακίνητος στην ίδια θέση όπου είχε σταθεί αρχικά. Ο κόσμος τώρα είχε αρχίσει να λέει διάφορα, οι μαγικές προφητείες του κυκλοφορούσαν πια από στόμα σε στόμα. Φοβήθηκαν τότε οι δήμιοι μην τυχόν ο Θεός επιτρέψει στους δαίμονες που προστάτευαν τον Βασίλειο να τελέσουν κάποια άνομη πράξη μαγείας• ίσως άρπαζαν τον άθλιο μεσ' απ' τις τόσες φλόγες για να τον μεταφέρουν σ' ένα πολυσύχναστο μέρος, όπου θα τον έβλεπε ο κόσμος σώο και αβλαβή, οπότε και θα γινόταν η έσχατη πλάνη χείρων της πρώτης. Αποφάσισαν λοιπόν να κάμουν ένα πείραμα.

4. Μια και εκείνος προφήτευε σημεία και τέρατα και καυχιόταν πως θα τον έβλεπαν να βγαίνει μέσ' απ' τις φλόγες σώο και αβλαβή, πήραν το μανδύα του κι είπαν: «Ας δούμε αν θα πάρουν φωτιά τα ρούχα σου», κι εύθύς έριξαν το μανδύα καταμεσής στο καμίνι». Τόση εμπιστοσύνη είχε ο Βασίλειος στον δαίμονα που τον παραπλανούσε, ώστε είπε: «Βλέπετε; Ο μανδύας σηκώθηκε και πετάει στον αέρα!» Τότε εκείνοι, που ήδη είχαν καταλάβει εξ όνυχος τον λέοντα, τον σήκωσαν και τον πέταξαν με τα ρούχα και τα παπούτσια καταμεσής στο καμίνι. Κι η φλόγα, σαν να ήταν οργισμένη εναντίον του, τόσο γρήγορα προχώρησε τρώγοντας τις σάρκες του ασεβούς, ώστε ούτε κνίσσα βγήκε καθόλου ούτε άλλαξε μορφή ο καπνός και μόνο μια λεπτή γραμμή καπνού φάνηκε ανάμεσα στις φλόγες. Γιατί και τα στοιχεία εξεγείρονται κατά των ασεβών• φείδονται όμως, για να πούμε την αλήθεια, των θεοφίλων, όπως κάποτε υποχωρούσαν και παραμέριζαν μπροστά στους θεοφιλείς εκείνους παίδας στη Βαβυλώνα και τους στεφάνωνε γύρω γύρω η φωτιά σαν χρυσαφένιος θάλαμος. Αλλά τον απαίσιο εκείνον Βασίλειο δεν είχαν καλά καλά προλάβει να τον πιάσουν αυτοί που τον είχαν σηκώσει κι η φλόγα φαινόταν να ορμάει μπροστά για ν' αρπάξει τον ασεβή. Όσο για τους άλλους που είχαν ακολουθήσει τον Βασίλειο στην οδό της απωλείας, το συγκεντρωμένο πλήθος, σφαδάζοντας από αγανάκτηση, απαιτούσαν να ριχτούν κι εκείνοι στην πυρά, αλλά ο βασιλιάς δεν το επέτρεψε και πρόσταξε να τους κλείσουν στις στοές και στους διαδρόμους των μεγίστων ανακτόρων. Μετά από αυτό τελείωσε η παράσταση, οι άθεοι μεταφέρθηκαν ύστερα σε άλλη ασφαλέστερη φυλακή κι αφού έζησαν κλεισμένοι εκεί αρκετό διάστημα, πέθαναν μέσα στην ασέβειά τους.

5. Γι' αυτό λοιπόν ήταν το ύστατο έργο και κατόρθωμα του αυτοκράτορα, αποκορύφωμα των μακροχρόνιων μόχθων και κατορθωμάτων του και συνάμα καινοτομία και τόλμη απίστευτη.

* Μετάφραση Αλόη Σιδέρη, Αλεξιάς, εκδ. Άγρα, 2005.

Οι Φωτιές των Χριστουγέννων και οι Βογόμιλοι

2011-01-04T18:08:00.003+02:00

Το έθιμο της Φωτιάς την προπαραμονή των Χριστουγέννων και την παραμονή της Πρωτοχρονιάς ασφαλώς είναι το πιο χαρακτηριστικό έθιμο της μακεδονικής λαϊκής παράδοσης. Το πανάρχαιο αυτό έθιμο τηρείται σε όλα σχεδόν τα μακεδονόφωνα και βλαχόφωνα χωριά και δήμους της Μακεδονίας, αλλά και σε πολλά ντόπια ελληνόφωνα της Κοζάνης, του Ρουμλουκιού, των Σερρών, της Χαλκιδικής κ.α., καθώς και σε μερικά θρακιώτικα.
Η κρατούσα εκκλησία της Ελλάδας διαδίδει ότι το έθιμο της φωτιάς συμβολίζει «τη φωτιά που άναψαν οι βοσκοί στη Βηθλεέμ για να ζεστάνουν το μικρό Χριστό».
Αυτό βέβαια δεν ευσταθεί, γιατί απλούστατα, αν ήταν έτσι, το ίδιο έθιμο θα το είχαν όλοι οι χριστιανοί, κάτι που δεν συμβαίνει.
Το έθιμο της Φωτιάς την προπαραμονή των Χριστουγέννων έχει σχέση με τις λαϊκές (παγανιστικές) εορταστικές εκδηλώσεις του χειμερινού ηλιοστασίου (21 Δεκεμβρίου).
Οι άνθρωποι όταν διαπίστωσαν την περίοδο που (περίπου) η μέρα έπαυε να λιγοστεύει και άρχιζε να αυξάνει και ο ήλιος άρχιζε να ανεβαίνει, το θεώρησαν θεϊκό γεγονός. Τότε άναβαν μεγάλες φωτιές και πανηγύριζαν τη «νίκη» του Θεού Ήλιου κατά των δυνάμεων του σκότους. Στις 25 Δεκεμβρίου τοποθετούνταν και η γέννηση του θεού Μίθρα που ήταν ταυτισμένος με τον Ήλιο. Υπόψη ότι η λατρεία του Μίθρα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι τον 5ο αιώνα μ.Χ. Υποχώρησε μετά την ανακήρυξη του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας και την απαγόρευση του Μιθραϊσμού. Ανάγλυφο του Μίθρα, του 3ου μ.χ. αιώνα, βρέθηκε κοντά στις Θέρμες Ξάνθης. Παρόλα αυτά οι λαϊκές παραδόσεις δεν ήταν εύκολο να ξεριζωθούν, κάτι που ανάγκασε τον αυτοκράτορα και τους δεσποτάδες να υιοθετήσουν πολλές από αυτές. Έτσι μόλις κατά τον 4ο αιώνα όρισαν ως ημερομηνία εορτασμού της γέννησης του Ιησού την 25η Δεκεμβρίου για να αντικαταστήσουν τις σχετικές με το χειμερινό ηλιοστάσιο και τη γέννηση του Μίθρα λαϊκές παραδόσεις και δοξασίες με τη γέννηση του Ιησού. Εξάλλου ο Χριστιανισμός είχε πολλά κοινά στοιχεία με τον Μιθραϊσμό, όπως τα ιδανικά της ταπεινότητας και της αδελφοσύνης, το βάπτισμα, τη χρήση αγιασμένου νερού, το τελετουργικό της κοινωνίας, την υιοθέτηση της 25ης Δεκεμβρίου ως άγιας ημέρας (ημέρας γενεθλίων του Μίθρα, στη γέννηση του οποίου επίσης παραβρέθηκαν βοσκοί), και στα δόγματα της αθανασίας της ψυχής, της τελικής κρίσης και της ανάστασης.

Στη Μακεδονία και τη Θράκη, όμως, υπάρχουν και άλλα λαϊκά έθιμα που δεν υπάρχουν σε άλλες περιοχές. Είναι το έθιμο του Κορμπανιού, τα Τζαμαλάρια (καρναβάλια), η Πυροβασία κλπ..

Κορμπάνι είναι το έθιμο της σφαγής κάποιου ζώου -συνήθως μοσχαριού- και της διανομής του, ωμού ή μαγειρεμένου, σε όλους τους κατοίκους. Πραγματοποιείται κυρίως κατά την εορτή του Αγίου Αθανασίου (18 Ιανουαρίου). Για την αγορά του, συνεισέφεραν χρήματα ή προϊόντα όλοι οι κάτοικοι του χωριού.
Η λέξη κορμπάν έχει αραμαϊκή προέλευση και σημαίνει κοινό ταμείο. Στα νεοελληνικά προφέρεται ως κορβανάς και σημαίνει επίσης κοινό ταμείο, αλλά κυρίως το δημόσιο ταμείο (κρατικός κορβανάς).
Το έθιμο πράγματι είναι κατάλοιπο του κοινοβιακού τρόπου ζωής που χαρακτήριζε το κοινωνικοθρησκευτικό κίνημα των Μπογκομίλων (στα ελληνικά αναφέρονται ως Βογόμιλοι). Κατάλοιπα των κοινοβιακών εκδηλώσεων των Μογκομίλων είναι και τα Τζαμαλάρια (καρναβάλια) που επίσης είναι χαρακτηριστικό έθιμο της Μακεδονίας. Πιο γνωστά είναι τα Τζαμαλάρια της Καστοριάς (Ραγκουτσάρια) και της Νάουσας (Γενίτσαροι και Μπούλες), οι Μπαμπούγεροι. Η λέξη Ραγκουτσάρια είναι παραφθορά της λέξης Ντραγκουτσάροι. (ντραγκ στα μακεδονικά σημαίνει αγαπητός, καλός). Μία από τις ονομασίες με τις οποίες είναι γνωστοί οι Μπογκόμιλοι είναι Ντραγκουβίτες που στα μακεδονικά προφερόταν Ντραγκουτσάροι. Μπούλα στα μακεδονικά της Νάουσας-Έδεσσας είναι η πολύ ωραία νύφη.

Οι Mπογκόμιλοι

Μπόγκα στα μακεδονικά σημαίνει θεός και μίλοι σημαίνει αγαπητοί. Στα ελληνικά δηλαδή θα λέγαμε τους Μογκόμιλους, Θεαγάπητους ή Θεόφιλους.
Η προπαγάνδα της κρατικοδίαιτης εκκλησίας έχει δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο Μπογκομιλισμός ήταν μια από τις «αιρέσεις» του χριστιανισμού η οποία αφορίστηκε από την «Ορθόδοξη» εκκλησία και έσβησε. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν ένα πολιτικοθρησκευτικό κίνημα που έπαιξε σοβαρότατο ιστορικό ρόλο στα Βαλκάνια από τον 9ο έως τον 15ο αιώνα.
Η κρατούσα στη Βυζαντινή αυτοκρατορία εκκλησία είχε ταυτιστεί με το φεουδαρχικό καθεστώς και απολάμβανε τα υλικά αγαθά που αυτό της προσέφερε. Από την πλευρά της η αυτοκρατορική εξουσία απαγόρευε και καταδίωκε όλα τα άλλα θρησκευτικά δόγματα και επέβαλε δια της βίας το εξαρτημένο από αυτήν δόγμα του ορθόδοξου ιερατείου. Το ιερατείο ανταπέδιδε στην πολιτική εξουσία αυτές τις παροχές, υποστηρίζοντας το δόγμα της εκ θεού εκπορευόμενης εξουσίας των αυτοκρατόρων πάνω στη γη και τους ανθρώπους και μέσω της θεοφοβίας καλλιεργούσε την υποτακτικότητα των υπηκόων. Χαρακτηριστική είναι η συχνή επανάληψη του ψαλμού «Σώσον κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος και το σόν φυλάττον δια του σταυρού σου πολίτευμα». Το πολίτευμα βέβαια που εξυμνούσαν ήταν μοναρχικό, φεουδαρχικό και δουλοκτητικό. Εξ άλλου μεγάλο μέρος των δυσβάστακτων φόρων πήγαινε στην εκκλησία. Έτσι η δυσαρέσκεια των λαών κατά της πολιτικής εξουσίας στρεφόταν και κατά της ταυτισμένης με αυτήν εκκλησιαστικής εξουσίας.

Οι Μπογκόμιλοι υποστήριζαν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι απέναντι στο Θεό και ότι από τον Θεό δεν πηγάζει καμία εξουσία ανθρώπων πάνω σε ανθρώπους. Η γη ανήκει σε όλους και όχι στους φεουδάρχες, τους ηγεμόνες και την εκκλησία.
Αμφισβητούσαν, δηλαδή, την εκ Θεού εξουσία των βασιλιάδων και των δεσποτάδων. Απέρριπταν την ιεραρχία της κρατούσας εκκλησίας, την απόδοση τιμής στις ιερές εικόνες, στο σταυρό και τα ιερά λείψανα —τα οποία θεωρούσαν ειδωλολατρία— και στους αγίους. Δεν αποδέχονταν τα εκκλησιαστικά μυστήρια, τον νηπιοβαπτισμό, την Θεία Ευχαριστία και τα δόγματα περί Αειπάρθενου και Θεοτόκου της μητέρας του Ιησού Χριστού. Απέρριπταν γενικά αυτά που θεωρούσαν ως κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία καθώς πίστευαν ότι έχουν ανθρώπινη προέλευση. Θεωρούσαν τους ναούς της επίσημης Εκκλησίας ως κατοικίες δαιμόνων.
Κατηγορούσαν το «Ορθόδοξο» ιερατείο ότι έχει ξεφύγει τελείως από τις αρχές του πραγματικού χριστιανισμού και ότι τον χρησιμοποιούν για να ασκούν κοσμική εξουσία και να εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους.
Οι ίδιοι άρχισαν να ζουν και να συμπεριφέρονται σαν τους χριστιανούς των πρωτοχριστιανικών χρόνων και να δημιουργούν παρόμοιους κοινοβιακούς θεσμούς. Σπίτια για τις οικογένειες έφτιαχναν από κοινού, όπως και μαντριά, αποθήκες, δρόμους, υδραγωγεία κλπ. Δημιουργούσαν δηλαδή μια κοινωνία αλληλεγγύης. Κατάλοιπο εκείνου του θεσμού ήταν η Ζάντρουγκα που υπήρχε ακόμα στη Μακεδονία μέχρι τα μέσα του περασμένου αιώνα. Ήταν η πλατιά οικογένεια των συγγενών της οποίας αρχηγός ήταν ο Ντέντος (παππούς). «Ζα» στα μακεδονικά σημαίνει «για» και «νρουγκ» σημαίνει τον «άλλον». Ζάντρουγκα, δηλαδή, σημαίνει «για τον άλλον». Με μια λέξη θα το λέγαμε αλληλεγγύη.

Αντίθετα από τις τελετουργίες του βυζαντινού ιερατείου, οι Μπογκόμιλοι έκαμναν συνάξεις τα βράδια, όπου συζητούσαν θεολογικά και φιλοσοφικά ζητήματα. Διοργάνωναν συχνά γιορτές με κοινά γεύματα για όλους, όπου τραγουδούσαν, χόρευαν γύρω από μεγάλες φωτιές, διοργάνωναν σατιρικές παραστάσεις ή μεταμφιέζονταν όλοι (Τζαμαλάρια ή Καρναβάλια), ασκούνταν στην πυροβασία και άλλες παραδοσιακές εκδηλώσεις διονυσιακού και βακχικού τύπου. Στις σατιρικές εκδηλώσεις περιγελούσαν τους πλούσιους και τους δεσποτάδες με τα ακριβά και φανταχτερά ρούχα και τις θεατρικές αμφιέσεις και τελετουργίες της εκκλησίας. Μέρος εκείνων των μεταμφιέσεων ήταν και η παταρίτσα με την οποία περιγελούσαν το καλογιαλισμένο κοντάρι που κρατούσαν οι βασιλιάδες και οι δεσποτάδες (ποιμαντική ράβδος) ως σύμβολο εξουσίας. «Πατ» στα μακεδονικά είναι ο δρόμος και παταρίτσα ήταν το μπαστούνι που υποβοηθούσε τους οδοιπόρους στην πεζοπορία τους. Οι δεσποτάδες το έκαναν πατερίτσα για να φαίνεται ότι έχει ρίζα το πάτερ. Η τρίτη μέρα των (Ντ)ραγκουτσαρίων της Καστοριάς είναι αφιερωμένη σε εκείνη την Παταρίτσα.
Κατάλοιπο του κοινοβιακού τρόπου κοινωνικής οργάνωσης των Μπογκομίλων, που στηρίζονταν στο κοινό ταμείο (Κορμπάν), είναι το έθιμο του Κορμπανιού και της συγκέντρωσης ξύλων για τις φωτιές και τροφίμων από όλα τα σπίτια, όπως και της διοργάνωσης σατιρικών και πυρολατρικών εκδηλώσεων στα μακεδονικά και θρακικά χωριά.
Το αυτοκρατορικό Πατριαρχείο απαγόρευε τέτοιες εκδηλώσεις και τις χαρακτήριζε ειδωλολατρικές, ελληνικές («ελληνικώ τω τρόπω») και σατανικές.

Το σημαντικότερο, όμως, από όλα ήταν το ότι οι Μπογκόμιλοι παρακινούσαν τον κόσμο να μη πληρώνει φόρους, γιατί οι βασιλιάδες, οι γαιοκτήμονες και η εκκλησία αυθαίρετα κρατούσαν τη γη, η οποία ανήκει σε όλους, να μην υπακούει στους άρχοντες και να μη τους ακολουθεί στους πολέμους.

Ο εκφυλισμός του χριστιανισμού

Από τη γέννησή του ο χριστιανισμός εκ των πραγμάτων θα αντιμετώπιζε το δίλλημα της επιλογής μεταξύ πνευματικότητας και εκκοσμίκευσης. Οι μεγάλες θρησκείες της εποχής είχαν γίνει μεγάλες επειδή τις είχε επιβάλει κάποια μεγάλη πολιτική δύναμη. Ο Ιουδαϊσμός, του οποίου παρακλάδι ήταν ο Χριστιανισμός, από τη φύση του είχε το χαρακτήρα της αντίστασης κατά του ρωμαϊκής κατοχής, καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Αμφισβητούσε την ελέω θεού αυτοκρατορική εξουσία, η οποία στηριζόταν στο ελληρωμαϊκό πάνθεο. Ο νεοεμφανιζόμενος χριστιανισμός μιλούσε για κοινωνική αλληλεγγύη, για δικαιοσύνη, για ισότητα, για τα δικαιώματα των αδυνάτων. Εκείνον το χριστιανισμό καταδίωκε το ρωμαϊκό καθεστώς, γιατί υπονόμευε την υποτακτικότητα και ανοχή των υπηκόων του στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.
Όταν άρχισε να δημιουργείται χριστιανικό ιερατείο άρχισε και ο εκφυλισμός του χριστιανισμού. Το ιερατείο αρχικά απέβαλε τα ενοχλητικά για την εξουσία χαρακτηριστικά του χριστιανισμού και άρχισε την συνεργασία μαζί του. Εκείνη η ανοχή εξασφάλισε την ανοχή του χριστιανισμού από τους Ρωμαίους και το σταμάτημα των διωγμών.
Από τις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα το ιερατείο έκανε το επόμενο βήμα. Όχι μόνο σταμάτησε να αμφισβητεί τη ρωμαϊκή εξουσία, αλλά και της έδωσε την στήριξή του και ταυτίστηκε με αυτήν. Η αυτοκρατορική εξουσία ανταπέδωσε εκείνη τη στήριξη, επιβάλλοντας τον χριστιανισμό του ιερατείου ως επίσημης θρησκείας και απαγορεύοντας τις άλλες θρησκείες και κυρίως τα άλλα χριστιανικά ρεύματα. Η διαμόρφωση του χριστιανισμού πλέον γίνεται από τις Οικουμενικές Συνόδους, τις οποίες συγκαλούσε ο εκάστοτε αυτοκράτορας και των οποίων οι αποφάσεις αποτελούσαν μέρος του ρωμαϊκού δικαίου.

Κινήματα αντίστασης

Όπως ήταν αναμενόμενο, παράλληλα με την εκκοσμίκευση της εκκλησίας και την ταύτισή της με το φεουδαρχικό καθεστώς, άρχισε να αναπτύσσεται και η αντίδραση των πραγματικών χριστιανών. Αυτή η αντίδραση σε κάποιες περιπτώσεις συνδέονταν και με την αντίσταση των λαών κατά του φεουδαρχικού ρωμαϊκού καθεστώτος και την δημιουργία ισχυρότατων επαναστατικών κινημάτων. Τα σημαντικότερα από αυτά τα πολιτικοθρησκευτικά κινήματα ήταν εκείνο των Παυλικιανών στη Μ.Ασία και των Μπογκομίλων στα Βαλκάνια.
Όσα γνωρίζουμε γι’ αυτά προέρχονται κυρίως από τις συκοφαντικές επιθέσεις της κρατικής Ορθόδοξης εκκλησίας που τα χαρακτήρισε αιρέσεις, τα αφόρισε και τα καταδίωξε.
Αίρεση σημαίνει απόκλιση από ένα δόγμα ή ακόμα και κατάργηση. Ενώ η ρωμαϊκή (βυζαντινή) «Ορθόδοξη» εκκλησία είχε ξεφύγει τελείως από τον πραγματικό χριστιανισμό και είχε καταπιεί ολότελα το δόλωμα του διαβόλου, που είναι οι απολαβές της κοσμικής εξουσίας, κατηγορούσε για κάτι τέτοιο εκείνους που προσπαθούσαν να την επαναφέρουν στο σωστό δόγμα.

Οι Παυλικιανοί είχαν πολλά κοινά στοιχεία με αυτά που προανέφερα για τους Μπογκομίλους, τους οποίους φαίνεται να επηρέασαν, αφού προηγήθηκαν χρονικά. Το κίνημα των Παυλικιανών εμφανίστηκε κυρίως στη Μ.Ασία κατά τον 7ο αιώνα. Το όνομά τους πιθανόν να οφείλεται σε κάποιον από τους ηγέτες του ονόματι Παύλο αλλά πιθανόν να οφείλεται και στη λατινική λέξη πούμπλικους (publikus}, που σημαίνει δημόσιος, κοινός. Υποστήριζαν πράγματι ότι όλα είναι δημόσια, δηλαδή ανήκουν σε όλους και όχι στον αυτοκράτορα, τους ηγεμόνες και την εκκλησία, όπως υποστήριζαν εκείνοι. Παρακινούσαν το λαό σε απείθεια και αντίσταση και γι’ αυτό έγιναν στόχος επιθέσεων από το βυζαντινό κράτος και την εκκλησία. Εκτός από τους αφορισμούς και το κάψιμο των συγγραμάτων τους υπέστησαν επιθέσεις από τον βυζαντινό στρατό, σφάχτηκαν και ρίχτηκαν στην πυρά κατά χιλιάδες. Απέκτησαν όμως μεγάλη επιρροή στη Μ.Ασία και κατάφεραν να γίνουν κύριοι μεγάλων τμημάτων της. Μετέτρεψαν «Ορθόδοξους» ναούς σε αποθήκες και σταύλους και διασκόρπισαν τις «ιερές» εικόνες, τα λείψανα και τα άλλα είδωλα. Απέκρουσαν τις επιθέσεις του αυτοκρατορικού στρατού με τη βοήθεια των Μωαμεθανών φίλων τους ηγεμόνων της Κομαγηνής και έκαναν δικό τους κράτος με έδρα την Τεφρίκη της ανατολικής Μ.Ασίας.

Σε μια από τις εξεγέρσεις του αγροτικού πληθυσμού κυρίως της Μ.Ασίας και της λαϊκής τάξης των πόλεων ηγήθηκε ο πρώην βυζαντινός στρατηγός Θωμάς ο Σλάβος (821 μ.Χ). Οι επαναστάτες κυριάρχησαν σε όλη τη Μ.Ασία και πολυόρκησαν την Κωνσταντινούπολη. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ κάλεσε σε βοήθεια τον ηγεμόνα των Βουλγάρων Ομουρτάγκ, ο οποίος το 823 εκστράτευσε κατά των επαναστατών και έσωσε το προπύργιο του φεουδαρχισμού και του σκοταδισμού από τους επαναστάτες. Μετά από αυτό οι αυτοκράτορες εξαπέλυσαν νέο κύμα διώξεων κατά των Παυλικιανών. Τους μεγαλύτερους διωγμούς εξαπέλυσε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα, σύζυγος του Θεόφιλου (829-842) και μητέρα κηδεμόνας του Μιχαήλ Γ’ (842-867).
Η Θεοδώρα επέβαλε την ειδωλολατρεία με την επαναφορά της εικονολατρείας και αντικατέστησε τον Πατριάρχη με δικό της εικονόφιλο. Εικόνες και λείψανα «αγίων», άγια ξύλα, κομποσκοίνια κλπ. πήραν ξανά τη θέση τους στις εκκλησίες μετά από 120 χρόνια. Αυτή την επέτειο της επαναφοράς της ειδωλολατρείας την εορτάζουν ως μια από τις μεγαλύτερες εορτές ως «Κυριακή της Ορθοδοξίας». Εκτιμάται ότι σφάχτηκαν ή ρίχτηκαν ζωντανοί στην πυρά περί τις 100.000 Παυλικιανοί. Η βυζαντινή προπαγάνδα έθαψε με λάσπη τον ιδεολογικό και κοινωνικό χαρακτήρα αυτών των εξεγέρσεων και παρουσιάζει τους Παυλικιανούς ως αιρετικούς προδότες που συνεργάστηκαν με Άραβες ηγεμόνες κατά του Βυζαντίου. Αποσιωπούν το γεγονός ότι εκείνη την εποχή οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου ήταν Αρμένιοι, Φρύγες και Σύριοι (Ίσαυροι) και ότι εκείνοι συνεργάστηκαν με τους Βούλγαρους, τους Χαζάρους κλπ. εναντίον τους.

Επαναστάσεις στα Βαλκάνια

Ένα ιστορικό γεγονός που καταγράφεται στις ελληνικές εγκυκλοπαίδειες, δείχνει ότι το επαναστατικό εκείνο κίνημα ξέσπασε και στα Βαλκάνια. Στο λήμμα Βρυέννιος Θεόκτιστος αναφέρεται μια εκστρατεία του εν λόγω στρατηγού του Μιχαήλ Γ’ το 849 στην Πελοπόννησο για την υποταγή των εκεί εξεγερμένων Σλάβων. Τους υπέταξε, λένε, και τους ανάγκασε να ξαναγίνουν φόρου υποτελείς.
Σε άλλα λήμματα σχετικά με το Βυζάντιο εκείνο το έτος (849) αναφέρεται και ως έτος εκχριστιανισμού των Σλάβων της Πελοποννήσου. Αυτό δείχνει ότι ο βυζαντινός στρατηγός υπέταξε τους επαναστατημένους πελοποννήσιους, αλλά και τους ανάγκασε να δεχθούν την αυτοκρατορική «ορθοδοξία». Αυτή η μέθοδος επιβολής του «ορθόδοξου» χριστιανικού δόγματος στους υπηκόους από τους στρατηγούς ήταν η πιο συνήθης και αποτελεσματική. Αυτό δείχνει ότι το αδελφό κίνημα των Παυλικιανών στα Βαλκάνια, το Μπογκομιλικό, υπήρχε και κατά τον 9ο αιώνα.
Τη δυσαρέσκεια των βαλκανικών λαών θα εκμεταλλευτούν και οι Βούλγαροι ηγεμόνες και θα δημιουργήσουν ανεξάρτητο βουλγαρικό κράτος το 852. Οι καταπιεσμένοι σλαβόφωνοι πληθυσμοί συντάχθηκαν με τους Βούλγαρους ηγεμόνες και αυτό έγινε αιτία να χαρακτηρίζουν οι Βυζαντινοί όλους τους σλαβόφωνους, μεταξύ των οποίων και τους Μακεδόνες, ως Βούλγαρους και τη γλώσσα τους ως Βουλγαρική.

Είναι φανερό ότι στην επαναστατικότητα εκείνη οφείλεται και η δημιουργία του Κυριλλικού αλφαβήτου και η μετάφραση των χριστιανικών βιβλίων στις σλαβικές γλώσσες εκείνης της εποχής.
Ένα από τα αιτήματα των Μπογκομίλων ήταν η μετάφραση των Ευαγγελίων και της Θ.Λειτουργίας στη γλώσσα κάθε λαού. Οι Βυζαντινοί, όμως, καθώς και οι Λατίνοι και οι Φράγκοι, δεν επέτρεπαν κάτι τέτοιο, γιατί υποστήριζαν ότι «ο Θεός εξέλεξε μόνο τρεις γλώσσες με τις οποίες μπορεί κανείς να τον τιμά, δηλ. την εβραϊκή, την ελληνική και τη λατινική» (τρίγλωσσο δόγμα). Ο πραγματικός λόγος βέβαια ήταν ότι αυτό εξυπηρετούσε τις δυο αυτοκρατορίες που χρησιμοποιούσαν την ελληνική και την λατινική στην επιδίωξή τους να κηδεμονεύουν όλους τους χριστιανικούς λαούς.
Όταν οι μη ελληνόφωνοι λαοί των Βαλκανίων άρχισαν να ριζοσπαστικοποιούνται και να εξεγείρονται, οι αυτοκράτορες κατάλαβαν ότι στερώντας τους το δικαίωμα να θρησκεύονται και να καλλιεργούν τη δική τους γλώσσα δεν ήταν πλέον δυνατόν να τους επιβάλουν το δικό τους χριστιανικό δόγμα και να τους κρατούν υποτελείς. Έπρεπε να κάνουν κάποιες παραχωρήσεις για να τους συγκρατήσουν. Έτσι ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ’ και ο Πατριάρχης Φώτιος ανέθεσαν στους Θεσσαλονικείς αξιωματούχους Κύριλλο και Μεθόδιο τη διαμόρφωση του Κυριλλικού αλφαβήτου και την μετάφραση των εκκλησιαστικών βιβλίων στη γλώσσα τους. Επέτρεψαν επίσης τη δημιουργία της Φιλολογικής Σχολής της Οχρίδας όπου η διδασκαλία γινόταν στην μακεδονική γλώσσα εκείνης της εποχής.

Οι διεκδικήσεις βέβαια των βαλκανικών λαών δεν εξαντλούνταν μόνο στο δικαίωμα της γλώσσας, αλλά και στο δικαίωμα κατοχής της γης, την άρνηση της βαριάς φορολογίας, της υποχρέωσης συμμετοχής στους αυτοκρατορικούς πολέμους κλπ. Έτσι μετά την κατάλυση του βουλγαρικού κράτους το 971 εξεγέρθηκαν και πάλι και δημιούργησαν δικό τους κράτος με ηγέτη τον πρώην βυζαντινό αξιωματούχο Σαμουήλ (976) με έδρα τις Πρέσπες και κατόπιν της Οχρίδας. Και αυτό το κράτος οι βυζαντινοί το αποκαλούν βουλγαρικό παρόλο που ο Σαμουήλ κατάγονταν από σλαβόφωνο Μακεδόνα πατέρα και αρμένισσα μητέρα. Υπαρχηγός του ήταν ο ηγέτης των Βλάχων των Σερβίων Κοζάνης Νικουλίτσα, ο οποίος μάλιστα μετά τον θάνατο του Σαμουήλ (1014) συνέχισε τον αγώνα μέχρι το 1018 οπότε και ηττήθηκε από τους Βυζαντινούς. Οι Βυζαντινοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν το Πατριαρχείο της Οχρίδας ως Αρχιεπισκοπή εξαρτημένη από το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης και να σεβαστούν το δικαίωμα εκκλησιασμού και μόρφωσης στη μακεδονική γλώσσα.

Διωγμοί κατά των Μπογκομίλων

Η απείθεια και η αντίσταση του λαού κατά του θεοκρατικού βυζαντινού κατεστημένου φυσικά συνεχίστηκε με ιδεολογικούς καθοδηγητές και υποκινητές τους Μπογκομίλους, όπως και οι διωγμοί εναντίον τους.
Οι σκληρότεροι διωγμοί εξαπολύθηκαν επί Αλεξίου Α’ Κομνηνού (1081-1118) και επειδή καταγράφονται από την κόρη του Άννα Κομνηνή και τον προσωπικό του θεολόγο Ευθύμιο Ζιγαβινό δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.
Οι Μπογόμιλοι αρνήθηκαν να στηρίξουν τον Αλέξιο στην εκστρατεία του κατά των Νορμανδών στα δυτικά Βαλκάνια και «τρεις χιλιάδες περίπου απ' αυτούς, που είχαν πάρει μέρος στην εκστρατεία κατά των Νορμανδών, τον εγκατέλειψαν και γύρισαν στα χωριά τους». Στη συνέχεια εκμεταλλευόμενοι την εξέγερση των Πετσενέγων που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή της σημερινής Βουλγαρίας ως σύμμαχοι των Βυζαντινών κατά των Βουλγάρων, επαναστάτησαν κατά του Αλεξίου. Μπογκόμιλοι και Πετσενέγοι νίκησαν τα αυτοκρατορικά στρατεύματα και έφτασαν μπροστά από τα τείχη της πρωτεύουσας (1090). Ο Αλέξιος αναγκάστηκε να μεταφέρει όλες τις δυνάμεις του από τη Μ.Ασία για να καταστείλει την εξέγερση.

Ο Μπογκομιλισμός ως θρησκευτικό δόγμα αποτελούσε πολιτική απειλή για το αυτοκρατορικό καθεστώς, όπως ο χριστιανισμός των πρώτων αιώνων και γι’ αυτό άρχισαν οι διωγμοί εναντίον του.
Κοινότητες Μπογκομίλων καταστράφηκαν και συγγράμματα κάηκαν, ενώ οι επώνυμοι διδάσκαλοι του Μπογκομιλισμού συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στις φυλακές, σφάχτηκαν ή ρίχτηκαν στην πυρά.
Η ίδια η Άννα η Κομνηνή περιγράφει το ρίξιμο στην πυρά του ηγέτη των Μπογκομίλων, ιατρού Βασιλείου και των κορυφαίων οπαδών του (1118). Άναψαν δυο μεγάλες φωτιές στον γεμάτο κόσμο Ιππόδρομο και έδωσαν τη δυνατότητα στους κορυφαίους Μπογκομίλους να σωθούν κινούμενοι προς έναν μεγάλο σταυρό, που συμβόλιζε την πατριαρχική «ορθοδοξία» ή προς την πυρά. Αυτοί δεν απαρνήθηκαν την πίστη τους και ρίχτηκαν στην πυρά.
Αν αυτά δεν τα περιέγραφε η ίδια η κόρη του αυτοκράτορα (Αλεξιάδα, κεφ.15ο) θα μπορούσαν να αμφισβητηθούν ως συκοφαντία. Επειδή δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, απλώς αποσιωπούνται.
Για μεν τα εγκλήματα της Καθολικής Εκκλησίας, που μέσα από την Ιερά Εξέταση έστειλε αμέτρητους αιρετικούς στην πυρά, άπειρες φορές έχουν γραφεί άρθρα και βιβλία. Στο Βυζάντιο δεν στήνονταν ούτε στοιχειώδης Ιερά Εξέταση. Οι Μπογκόμιλοι και οι Παυλικιανοί ρίχνονταν στην πυρά μετά από αφορισμό του πατριάρχη και εντολή του αυτοκράτορα.

Οι Μπογκόμιλοι υποβοήθησαν και στη δημιουργία του δεύτερου Βουλγαρικού κράτους (1185). Οι ηγεμόνες όμως της Βουλγαρίας μετά την σταθεροποίηση του καθεστώτος τους δημιούργησαν δικό τους Πατριαρχείο με έδρα το Τύρνοβο, το οποίο σε τίποτα δεν διέφερε από εκείνο του Βυζαντίου.
Το 1211 το Βουλγαρικό Πατριαρχείο χαρακτήρισε τον Μπογκομιλισμό αίρεση και άρχισαν σκληροί διωγμοί εναντίον του. Μερικοί από τους Μπογκομίλους κατέφυγαν στη Βοσνία και με τους εκεί ομοϊδεάτες τους δημιούργησαν ισχυρό αντιμοναρχικό και αντιϊερατικό κίνημα κατά του σέρβικου πατριαρχικού ηγεμονισμού. Αυτό προκάλεσε την σκληρή καταδίωξή τους από τους Σέρβους ηγεμόνες του οίκου Νεμάνια. Ο Στέφανος Νεμάνια εξαπέλυσε σκληρούς διωγμούς και έκανε μαζικές εκκαθαρίσεις των Μπογκόμιλων, ενώ υπήρξε μεγάλης κλίμακας καύση βιβλίων αδιακρίτως, σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν σώζεται κανένα σερβικό χειρόγραφο εκείνης της περιόδου.

Αποτέλεσμα όλων εκείνων των διωγμών ήταν η συνεργασία των Παυλικιανών και Μπογκομίλων με του Μωαμεθανούς. Οι Μωαμεθανοί αφενός ήταν πιο ανεκτικοί και φιλικοί στα άλλα θρησκευτικά δόγματα, αφετέρου δε ο Μωαμεθανισμός ήταν πιο κοντά στις πεποιθήσεις τους. Απαγόρευε, για παράδειγμα, και αυτός την λατρεία των εικόνων (ακόμα και αυτήν του Μωάμεθ) και άλλων θρησκευτικών αντικειμένων. Οι Παυλικιανοί συνεργάστηκαν αρχικά με τους Άραβες Μωαμεθανούς ηγεμόνες και αργότερα με τους επίσης Μωαμεθανούς Οθωμανούς. Είναι γνωστό ότι κατά την άλωση της Κωνσταντινούπολης η πλειοψηφία του στρατού του Μωάμεθ του Πορθητή αποτελούνταν από πρώην βυζαντινούς υπηκόους.
Μεγάλο μέρος των Παυλικιανών και των Μπογκομίλων θεώρησε πλησιέστερο τον Μωαμεθανισμό από την βυζαντινή «Ορθοδοξία» και εξισλαμίστηκε. Εξάλλου οι Μωαμεθανοί σέβονταν τον Χριστό ως Προφήτη του Θεού. Απλώς θεωρούσαν τον Μωάμεθ ως τον τελευταίο Προφήτη.
Στα Βαλκάνια εξισλαμισμένοι Μπογκόμιλοι είναι οι σερβόφωνοι μουσουλμάνοι της Βοσνίας, οι περί τις 60.000 Μακεδόνες Μωαμεθανοί που εκδιώχθηκαν από τη Μακεδονία κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1925 και οι Πομάκοι της Θράκης.
Μνημεία που θυμίζουν τους Μπογκομίλους είναι οι μπογκομιλικοί τάφοι με τις μεγάλες πέτρινες πλάκες που σώζονται ακόμα σε μερικά σημεία της Μακεδονίας, όπως στην Παλαιά Πέλλα, τη Χαλκηδόνα, τη Βεύη κ.α. Δυστυχώς αυτά τα μνημεία δεν έχουν την οφειλόμενη προστασία και την συντήρηση από το ελλαδικό κράτος.
Ο πολύς κόσμος αγνοεί ότι τα λαϊκά έθιμα που διατηρούνται σε Μακεδονία και Θράκη είναι κατάλοιπα μιας πολύ σπουδαίας θρησκευτικής, πολιτικής και κοινωνικής κουλτούρας. Είναι η ζώσα μαρτυρία της πολιτικής πάλης των βαλκανικών λαών κατά της φεουδαρχίας και του σκοταδισμού.

Η στρεβλή εικόνα για το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία

Οι νεοέλληνες έχουν τελείως στρεβλή εικόνα για το Βυζάντιο. Μερικοί έχουν ακούσει ότι όταν το πολιόρκησαν και το κατέλυσαν οι Σταυροφόροι και αργότερα οι Οθωμανοί, κανένας από τους λαούς που το απάρτιζαν δεν το υπερασπίστηκε και ότι απεναντίας συντάχθηκαν με τους αντιπάλους του. Δεν μπορούν να φανταστούν ότι το Βυζάντιο ήταν ένα λαομίσητο αυταρχικό κράτος και ότι οι λαοί που ήταν υποτελείς του αγωνίζονταν να απαλλαγούν από την εξουσία του.
Τα μπογκομιλικά ήθη και έθιμα χαρακτηρίζονται παγανιστικά και ταυτίζονται με την ειδωλολατρεία.
Το πώς γίνεται οι αρχαίοι Έλληνες, Λατίνοι, Φοίνικες κλπ. που πίστευαν σε ψεύτικους θεούς (ειδωλολάτρες), να δημιούργησαν τόσο αξιόλογο πολιτισμό, ενώ οι «Ορθόδοξοι» που πιστεύουν στον αληθινό, ο οποίος εννοείται τους έχει φωτίσει, έμειναν πολιτιστικά ουραγοί, δεν προβληματίζει τον νεοέλληνα.

Οι βασικές αιτίες που εμπόδιζαν τον ανθρώπινο νου να ελευθερωθεί, να ερευνήσει και να δημιουργήσει ήταν ο δογματισμός, οι θρησκευτικές προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες που επέβαλαν τα απολυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα. Μόνο όταν αποδυναμώθηκε η επιρροή της Καθολικής εκκλησίας και οι μοναρχίες στη δυτική Ευρώπη (κυρίως Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία) επικράτησε ο Διαφωτισμός. Στην καθ’ ημάς Ανατολή τη βυζαντινή θεοκρατική απόλυτη μοναρχία διαδέχθηκε η όμοιά της οθωμανική. Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι εκείνη η αλλαγή δεν συνοδεύτηκε με αποδυνάμωση της «Ορθόδοξης» σκοταδιστικής ιεραρχίας. Απεναντίας αυτή συμμάχησε με τους Οθωμανούς και απέκτησε ακόμα περισσότερα προνόμια. Εκτός από πνευματική εξουσία επί των υπηκόων της, απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη πολιτική, με κυριότερη εκείνη του ελέγχου της μόρφωσης του ποιμνίου της. Έτσι, ενώ στη δυτική Ευρώπη ο μεσαιωνικός σκοταδισμός τελείωσε τον 15ο αιώνα, στη ζώνη επιρροής της «Ορθοδοξίας» παρατάθηκε για άλλους πέντε αιώνες. Στην Ελλάδα οι λίγες αχτίδες διαφωτισμού έφτασαν μόνο χάρη στο γεγονός ότι αυτή έγινε προτεκτοράτο των Δυτικών.

Τα κατάλοιπα του βυζαντινού σκοταδιστικού κατεστημένου (ιερατείο, Φαναριώτες κλπ) μετακόμισαν στην Ελλάδα και έγιναν κράτος εν κράτει. Καθόρισαν την εθνική ιδεολογία, επέβαλαν τα εβραιοχριστιανικά ήθη-έθιμα της «ορθοδοξίας» τους, παρεμβαίνουν σε θέματα εκπαίδευσης. Έτσι κατάφεραν να δημιουργήσουν την στρεβλή εικόνα που έχει ο νεοέλληνας για το Βυζάντιο, την Ορθοδοξία και τα επαναστατικά κινήματα των Παυλικιανών και των Μπογκομίλων.
Τα προνόμια που έχουν οι κληρικοί στην Ελλάδα, δεν τα έχουν πουθενά αλλού. Η αναλογία κληρικών, μοναστηριών, ναών και ναϊσκων ανά κάτοικο είναι η μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Οι απολαβές τους το ίδιο.
Μόλις διατυπώθηκε η απειλή να φορολογηθεί η εκκλησιαστική περιουσία και τα ιδρύματα, να μειωθούν οι δεσποτάδες και οι κληρικοί, όπως συμβαίνει με όλους τους άλλους οργανισμούς και πολίτες, αντέδρασαν αμέσως. Με εγκύκλιο που μοίρασαν την προτελευταία εβδομάδα του περασμένου χρόνου στο ποίμνιό τους, καταλογίζουν στους πολιτικούς την ευθύνη για την παρούσα κρίση και τους κάνουν σκληρή κριτική. Τους έστειλαν έτσι το μήνυμα-προειδοποίηση να μη συμπεριλάβουν στα μέτρα εξυγίανσης της οικονομίας και την εκκλησία, γιατί θα χρησιμοποιήσουν τη δυνατότητά τους να επηρεάζουν το ποίμνιο και να παρεμβαίνουν στην πολιτική.
Κι όμως κανένα από τα κόμματα δεν τόλμησε να καταδικάσει εκείνη την απαράδεκτη για κληρικούς πολιτική πράξη.
Αν δεν απαλλαγεί ο τόπος από τους φορείς του βυζαντινού σκοταδισμού δεν πρόκειται να επικρατήσει ούτε αυτόν τον αιώνα ο Διαφωτισμός στον τόπο μας και ο Ελληνισμός θα παραμένει μεσαιωνικό κατάλοιπο στη σύγχρονη Ευρώπη.

Οι θέσεις και οι αγώνες των Μπογκομίλων παραμένουν πάντα επίκαιρες, ακριβώς γιατί στον τόπο μας επιβιώνει ακόμη ο βυζαντινός σκοταδισμός.
Εξάλλου οι ομοϊδεάτες των Μπογκομίλων στη δυτική Ευρώπη, οι Καθαροί, χαρακτηρίζονται από τους ιστορικούς μελετητές ως οι πρόδρομοι του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού.

Τα Χριστούγεννα και οι Ανταγωνιστές του Ιησού

2010-12-03T17:22:00.005+02:00

Γιατί και πώς δημιουργήσαμε το Ουράνιο Τόξο

2010-08-18T18:02:00.002+03:00

Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 διαμορφώθηκαν νέες ευνοϊκές συνθήκες στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάτι που έδινε τη δυνατότητα στους καταπιεσμένους Μακεδόνες της Ελλάδας να εκφραστούν ελεύθερα και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους και την αποκατάσταση των αδικιών.
Οι ευαισθητοποιημένοι Μακεδόνες είχαν να αντιμετωπίσουν δύο βασικά αίτια που παρέμεναν εμπόδιο σε αυτή την προσπάθεια. Ήταν η άγνοια και ο φόβος. Και τα δύο αίτια μπορούσαν να περιοριστούν με την ενημέρωση. Έτσι εξέδωσαν τις πρώτες μακεδονικές εφημερίδες Μογλενά και μετά Ζόρα ως βασικά εργαλεία ενημέρωσης.

Οι Μακεδόνες, αλλά και οι υπόλοιποι πολίτες οι πολίτες, σταδιακά ενημερώθηκαν ότι η Ελλάδα είχε δεσμευθεί όχι μόνο να μη συνεχίσει τις ρατσιστικές διώξεις και διακρίσεις, αλλά και να πάρει μέτρα για την προστασία των άλλων εθνικών, θρησκευτικών, πολιτιστικών κλπ, κοινοτήτων και μειονοτήτων της επικράτειά της. Το ζητούμενο πλέον ήταν να εμφανιστούν αυτές οι κοινότητες και να διεκδικήσουν οργανωμένα αυτά τα δικαιώματα.
Οι Μακεδόνες πράγματι άρχισαν να εκφράζονται ελεύθερα σε ατομικό επίπεδο, χωρίς να υφίστανται διώξεις. Οι διώκτες μας, όμως, απαντούσαν στις καταγγελίες μας στους διεθνείς οργανισμούς και την παγκόσμια κοινή γνώμη με το επιχείρημα, ότι τα αιτήματα διατυπώνονταν από μια αμελητέα μειοψηφία.
Η ικανοποίηση των αιτημάτων μας για αναγνώριση και καλλιέργεια της μακεδονικής κουλτούρας και αποκατάστασης των συνεπειών της ρατσιστικής πολιτικής, προϋπέθετε την εμφάνιση μαζικού μακεδονικού πολιτικού κινήματος.
Η μαζικοποίηση της πρώτης δημόσιας μακεδονικής πολιτικής κίνησης, της ΜΑκεδονικής ΚΙνισης Βαλκανικής Ευημερίας (ΜΑΚΙΒΕ) που δημιουργήσαμε, φάνηκε πολύ αργή και δύσκολη, κυρίως λόγω του φόβου.
Εκτιμήσαμε ότι η δημιουργία ενός εθνικού μακεδονικού κόμματος θα βοηθούσε πολύ στην κατεύθυνση αυτή. Θα έδινε την δυνατότητα στους Μακεδόνες να εκφραστούν, παρακάμπτοντας σε πρώτη φάση τον φόβο, με την μυστική ψήφο τους.
Η εμφάνιση ενός ικανοποιητικού αριθμού ψήφων, θα έδειχνε επιπλέον, ότι οι ευαισθητοποιημένοι Μακεδόνες δεν είναι μερικές δεκάδες, όπως υποστήριζαν οι διώκτες μας, αλλά τουλάχιστον μερικές χιλιάδες. Αυτό με τη σειρά του θα άλλαζε τις εντυπώσεις και θα ανέβαζε το ηθικό των καταπιεσμένων Μακεδόνων. Έτσι, ελπίζαμε ότι στις επόμενες εκλογές οι ψήφοι θα αυξάνονταν.
Εξ άλλου είχαμε και τα παραδείγματα των αλβανικών κομμάτων στη Δημ. Μακεδονίας, του ελληνικού στην Αλβανία, του τουρκικού στη Βουλγαρία, του Φλαμανδικού στο Βέλγιο, του βασικού και καταλανικού στην Ισπανία κλπ.

Η σκέψη για τη δημιουργία κόμματος πριν τις εθνικές εκλογές του 1993 εγκαταλείφθηκε λόγω του φόβου ότι θα απορριφθεί, με την ίδια λογική που απορρίφθηκε από τα αρμόδια δικαστήρια το σωματείο «Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού», που είχαν καταθέσει σύντροφοι της Φλώρινας. Εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι ακόμα και η προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, δεν είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Εμείς είχαμε διαπράξει τα ίδια «παραπτώματα», τα οποία επικαλέστηκαν για να απορρίψουν τη «Στέγη». Ανάλογη προσπάθεια που έκαναν αργότερα οι Μακεδόνες της Βουλγαρίας για τη δημιουργία κόμματος (ΟΜΟ-ΠΙΡΙΝ) απέτυχε, καθώς τα αρμόδια δικαστήρια απέρριψαν το αίτημα, κάτι που τους ανάγκασε να προσφύγουν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Η τακτική με τη δημιουργία και αυτοαναγνώριση της ΜΑΚΙΒΕ, δεν μπορούσε να εφαρμοστεί, καθώς θέλαμε αναγνώριση και της επίσημης πολιτείας. Έτσι αρχίσαμε να διερευνούμε την πιθανότητα αναγνώρισης εθνικού κόμματος μέσω του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Κινούμενοι στην κατεύθυνση αυτή συνδεθήκαμε με την ομάδα των ευρωπαϊκών εθνοτικών κομμάτων Rainbow (Ουράνιο Τόξο).
Όσο πλησίαζαν οι ευρωεκλογές του 1994, διοχετεύαμε καταλλήλως την πληροφορία, ότι πρόθεσή μας ήταν να συμμετάσχουμε στις ευρωεκλογές ως ΜΑΚΙΒΕ σε συνεργασία με τους Οικολόγους ή κάποιο ευρωαριστερό κόμμα. Αυτό το ενδεχόμενο θα το επιδιώκαμε με ειλικρίνεια, αρκεί τα αντίστοιχα ελληνικά σχήματα να δέχονταν επίσημα την ΜΑΚΙΒΕ με τις θέσεις της.
Μία εβδομάδα πριν τη λήξη της προθεσμίας κατάθεσης των δηλώσεων των κομμάτων για τις ευρωεκλογές, αρχίσαμε συνομιλίες με τους Οικολόγους Πράσινους και με την Ανανεωτική Κομμουνιστική Οικολογική Αριστερά (Α.Κ.Ο.Α) της οποίας επικεφαλής ήταν ο Γιάννης Μπανιάς. Και τα δύο κόμματα μας εξέφρασαν τις καλές προθέσεις τους, αλλά και την δυσκολία τους να σηκώσουν τόσο μεγάλο βάρος. Παρόλα αυτά εμείς διαδίδαμε προς τα έξω, ότι θα συμμετάσχουμε στις εκλογές με κάποιο από αυτά τα κόμματα. Τελικά λίγη ώρα πριν λήξει η προθεσμία (ένα τέταρτο πριν τα μεσάνυχτα) καταθέσαμε δήλωση συμμετοχής στις ευρωεκλογές ως κόμμα με το όνομα της επίσημης ομάδας του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου «Ουράνιο Τόξο». Εκτιμήσαμε, ότι θα ήταν δύσκολο στο ανώτατο δικαστήριο να απορρίψει ένα κόμμα που είναι μέλος μιας επίσημης ομάδας του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, αλλά κι αν το κάνει η ζημιά για τους διώκτες μας θα ήταν πολύ μεγάλη, ενώ εμείς θα είχαμε όφελος με την προβολή της υπόθεσής μας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Το ανώτατο δικαστήριο της Ελλάδας απέρριψε τη συμμετοχή του «Ουράνιου Τόξου» στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 1994. Ως δικαιολογία επικαλέστηκε το γεγονός ότι δεν είχαμε καταθέσει δήλωση ότι δεν θα καταλάβουμε την εξουσία δια της βίας. Εμείς ενεργοποιήσαμε αμέσως την γραμμή που είχαμε ετοιμάσει με την ευρωκοινοβουλευτική ομάδα. Την επόμενη μέρα η κυβέρνηση και το ελληνικό κοινοβούλιο δέχονταν τηλεγραφήματα από το ευρωκοινοβούλιο, τα οποία έλεγαν ότι το κόμμα που καταθέσαμε είναι εκπρόσωπος μιας από τις επίσημες ομάδες του ευρωκοινοβουλίου και ζητούσαν την συμμετοχή του στις ευρωεκλογές.
Οδηγήσαμε τους διώκτες μας στη θέση του «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Το ανώτατο δικαστήριο μετά από δυο μέρες συνεδρίασε εκτάκτως και ενέκρινε τη συμμετοχή του «Ουράνιο Τόξου».
Μέσα στα πολύ στενά χρονικά περιθώρια, η κυβέρνηση και οι εθνικιστικοί μηχανισμοί δεν είχαν τη δυνατότητα να μελετήσουν την περίπτωση και να ενεργήσουν όπως θα ήθελαν. Έτσι με την παραπλάνηση και τον αιφνιδιασμό, αναγκάσαμε το ελληνικό αντιδραστικό κράτος να κάνει κάτι που σίγουρα δεν ήθελε να κάνει. Να αναγνωρίσει το κόμμα μας.

Ο πολύ λίγος χρόνος που είχαμε μέχρι τις εκλογές δεν μας επέτρεψε να έχουμε καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Επιπλέον παραπλάνησαν και τον κόσμο. Ενώ τα ΜΜΕ είχαν δώσει μεγάλη δημοσιότητα στην αρχική απόρριψη του κόμματος, έθαψαν κυριολεκτικά την εκ των υστέρων ανακήρυξή του.
Αλλά και κατά την επίσημη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων μας «έφαγαν» περί τις 3.300 ψήφους. Τη βραδιά των εκλογών οι ψήφοι του Ο.Τ. δεν καταγράφονταν ξεχωριστά, αλλά είχαν «τσουβαλιαστεί» με καμιά δεκαριά άλλα κόμματα, ως «λοιπά κόμματα». Τα επίσημα αποτελέσματα για αυτά τα λοιπά κόμματα ανακοινώθηκαν δύο εβδομάδες αργότερα και έδιναν στο Ο.Τ. 7.250 ψήφους, εκ των οποίων οι 5.488 στη Μακεδονία. Αλλά ο συνολικός αριθμός των ψήφων των «λοιπών κομμάτων» υστερούσε κατά 3.300 ψήφους από εκείνον που είχαν ανακοινώσει το βράδι των εκλογών. Η περίπτωση της Πέλλας, την οποία είχαμε τη δυνατότητα να διασταυρώσουμε, έδειξε από ποιο κόμμα είχαν αφαιρεθεί εκείνες οι ψήφοι. Η νομαρχία είχε ανακοινώσει 1.601 ψήφους για το Ο.Τ., ενώ το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε, μετά από δύο εβδομάδες, 1.350.
Η διαμαρτυρία μας σε διεθνείς οργανισμούς ανάγκασε τους αρμοδίους να μην επαναλάβουν εκείνη τη μεθόδευση.

Για τις επόμενες εκλογές δεν θα υπήρχε κανένας από αυτούς τους αρνητικούς λόγους. Στοιχειώδη σοβαρότητα αν είχε η ηγεσία του κόμματος, η εκλογική άνοδος ήταν δεδομένη. Ένα τμήμα, όμως, της ηγεσία του κόμματος επέδειξε μια ακραίας μορφής ανευθυνότητα. Το μετέτρεψε σε κόμμα που ούτε εκφράζει, ούτε εμπνέει, ούτε καν έχει την εμπιστοσύνη των Μακεδόνων και των δημοκρατικών πολιτών. Την μετατροπή αυτή την έκανε μια οργανωμένη υπό τον Π.Βοσκόπουλο μειοψηφία με μεθοδεύσεις, αιφνιδιασμούς, εκβιασμούς και δολοπλοκίες.
Επιγραμματικά μόνο θα αναφέρω (προς το παρόν) την εκλογική συνεργασία στην οποία το οδήγησε στις εκλογές του 1996 με το ακροαριστερό και αμφιλεγόμενο κόμμα της ΟΑΚΚΕ. Χωρίς καμία συζήτηση και εξουσιοδότηση από τα αρμόδια όργανα είχαν κάνει επαφές με την ΟΑΚΚΕ και είχαν αποφασίσει την κοινή κάθοδο. Επειδή, όμως, ήξεραν πολύ καλά ότι κάτω από φυσιολογικές συνθήκες δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να περάσει η πρότασή τους από το Κ.Σ., χρησιμοποίησαν την τακτική του αιφνιδιασμού και εκβιασμού. Δεν ενημέρωσαν για τις επαφές τους, που είχαν γίνει τέσσερις μήνες νωρίτερα, τα αρμόδια όργανα με σκοπό τον αιφνιδιασμό τους. Τα μέλη της Π.Γ. από την Πέλλα μεταξύ των οποίων και ο υπεύθυνος του γραφείου, που εννοείται ενημερώνει και τα άλλα μέλη του Κ.Σ., έμαθαν για τις επαφές μόλις την προηγούμενη ημέρα της συνεδρίασης. Τα μέλη του Κ.Σ., πολλά από τα οποία ενημερώθηκαν μόλις κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, δεν είχαν τον καιρό να κάνουν τις επαφές τους με τον κόσμο μας και να πολυσκεφτούν την αποδοχή εκείνης της συνεργασίας από το εκλογικό σώμα.
Σε εκείνο το αιφνιδιασμένο Κ.Σ. του πέταξαν και έναν εκβιασμό: «Αν αρνηθούμε τη συνεργασία θα μας κατηγορήσουν ως εθνικιστές που δεν θέλουν συνεργασία με άλλα ελληνικά κόμματα και Έλληνες». Έτσι πέτυχαν οριακή πλειοψηφία.
Ενώ όλοι οι μηχανισμοί των αντιπάλων μας αγωνίζονταν να μειώσουν την εκλογική επιρροή του κόμματος, η κλίκα Βοσκόπουλου τους προσέφερε ένα μεγάλο δώρο. Οδήγησε το Ο.Τ. σε μια συνεργασία την οποία ούτε το 1% του κόσμου μας ήθελε. Το μεγαλύτερο κακό βέβαια ήταν η γελοιοποίηση της ηγεσίας του κόμματος και η απώλεια της εμπιστοσύνης.

Στη συνέχεια με τι ίδιες μεθόδους πέτυχαν και την αλλαγή του ιδεολογικοπολιτικού προφίλ του κόμματος.
Επειδή καταψηφίστηκε η πρότασή τους για αντικατάσταση του γράφοντος από τη θέση του υπεύθυνου του γραφείου και της εφημερίδας (πήρε 3 ψήφους σε σύνολο 17), απαίτησαν την αντικατάσταση του Κ.Σ.: «Ή αλλάζει το Κ.Σ. ή φεύγουμε». Προκειμένου να περισωθεί η ενότητα, πέρασε και αυτός ο εκβιασμός. Στη συνέχεια, όμως, φαίνεται πως κατάλαβαν, ότι ακόμα και να αλλάξει το Κ.Σ. δεν μπορούσαν να πετύχουν τους στόχους τους. Έτσι προχώρησαν σε άλλη μια αυθαιρεσία. Ενώ υπήρχε απόφαση που έδινε στη γενική συνέλευση μόνο το δικαίωμα εκλογής νέου Κ.Σ., αυτοί κατέθεσαν προς συζήτηση και έγκριση ένα ιδεολογικοπολιτικό μανιφέστο, το οποίο στα στοιχειωδώς σοβαρά και δημοκρατικά κόμματα θα ήθελε μακροχρόνια εσωκομματική συζήτηση και επεξεργασία από σοβαρές επιτροπές τις οποίες έχουν δικαίωμα να συγκροτήσουν μόνο τα αρμόδια όργανα. Αυτοί το έκαναν μόνοι τους και τελείως αυθαίρετα.
Το μανιφέστο συνέταξε ένα πρώην μέλος του ΚΚΕ μ-λ που ούτε Μακεδόνας είναι, ούτε έζησε ποτέ στη Μακεδονία, και κατά συνέπεια αγνοεί παντελώς την ψυχοσύνθεση, τις ευαισθησίες και τα βιώματα των Μακεδόνων.

Για να μπορέσουν να το περάσουν στη Γ.Σ., εκτός από τον εκβιασμό «ή περνάει ή φεύγουμε», έφεραν και τους φίλους και συγγενείς τους. Η πλειοψηφία δεν αντέδρασε και πάλι «χάρη της ενότητας» και του φόβου μη χάσει τα κελεπούρια. Χαρακτηριστικά αναφέρω την περίπτωση του Σ. Αναστασιάδη, που έφερε στη συνέλευση τα τρία αδέρφια του, τις γυναίκες τους, τον πατέρα του, την κόρη του και τον ανεψιό του, που τότε ήταν 15-16 χρονών, και 2-3 εργαζομένους στην εταιρία του, οι οποίοι ήταν όλοι ανεξαιρέτως πολιτικά τελείως άσχετοι.. Όταν σήκωνε το χέρι να ψηφίσει, σηκώνονταν μια ντουζίνα άλλα χέρια και μηδένιζαν τις ψήφους μιας ντουζίνας συνετών και πολιτικοποιημένων μελών.
Ήμασταν διατεθειμένοι να τους ικανοποιήσουμε την εγωϊστική επιθυμία τους να «παίξουν» και να βάλουν στο μανιφέστο τις «επαναστατικές σάλτσες» τους, αρκεί να αφαιρούσαν κάποιους όρους που θεωρούσαμε ότι θα ενοχλούσαν τον κόσμο μας και 2-3 άρθρα (σε σύνολο περίπου 70) τα οποία θεωρούσαμε ότι θα κάνουν ζημιά. Οι προτάσεις μας απορρίπτονταν οριακά με την αυθαίρετα και αντικαταστατικά διαμορφωμένη πλειοψηφία.
Όσοι δεν ήθελαν να νομιμοποιήσουν εκείνη την εξωφρενική γελοιοποίηση της οργάνωσης και είχαν στοιχειώδη πολιτική υπευθυνότητα και αυτοσεβασμό, αποχώρησαν σταδιακά χαρακτηρίζοντας τις αποφάσεις της συνέλευσης καταστατικά και πολιτικά απαράδεκτες. Τα 2/3 των μελών αποχώρησαν αθόρηβα το επόμενο διάστημα.
Αν υποθέσουμε ότι τότε δεν καταλάβαιναν που θα οδηγούσε εκείνη η πολιτική και εκείνες οι ενέργειες, η πανωλεθρία στις ευρωεκλογές του 1999 φάνηκε πολύ καθαρά που οδηγούσε. Όμως, όχι μόνο δεν έκαναν κάτι για να αλλάξουν την καθοδική πορεία του κόμματος , αλλά αντιδρούσαν και σε κάθε πρόταση αναθεώρησης του ιδεολογικοπολιτικού του προφίλ και της ανασυγκρότησής του, κάτι που συνεχίζουν να κάνουν μέχρι και σήμερα.

Αποκαλυπτικό για τον τρόπο που βλέπουν το κόμμα, είναι το σχόλιο που υπάρχει στην προηγούμενη ανάρτηση με στοιχεία «Ανώνυμος 9/8/10 – 12:28» και είναι προφανές ότι είναι κάποιου μέτοχου ή τρόφιμου της εταιρίας, που συμπυκνώνει όσα παγίως υποστηρίζουν:

«το ουράνιο τόξο είναι κόμμα που μάχεται για την αναγνώριση από το ελληνικό κράτος της μακεδονικής εθνοτικής και γλωσσικής ταυτότητας των μακεδόνων της ελλάδος.
ουδεμία ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ούτε για την διεκδίκηση ούτε πολύ περισσότερο για την εκπροσώπηση επιδιώκει.
δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλο πλήν των μελών του, των οπαδών του και των ψηφοφόρων του.
το πόσα κατάφεραν και το πόσα δεν έκαναν αλλά μπορούσαν, το αν κάνουν πραγματικό αγώνα ή όχι αφορά τους παραπάνω , στους οποίους λογοδοτούν και κανένα άλλο.
πολύ περισότερο δεν αφορά όσους εδώ και καιρό έχουν διαφωνήσει.
ο καθένας στο δρόμο του...»

Απαραίτητη προϋπόθεση για «αναγνώριση από το ελληνικό κράτος» ήταν η μαζικοποίηση του Ουράνιου Τόξου, την οποία οι ίδιοι υπονόμευσαν από μέσα.

Λόγω του άγχους που τους δημιούργησε η απειλή την οποία εκφράζουμε για τα συμφέροντα και τους ανομολόγητους στόχους τους, κάνουν μια κυνική ομολογία.
Λένε ότι το Ο.Τ., όπως το κατάντησαν, «δεν εκπροσωπεί κανέναν άλλο πλήν των μελών του, των οπαδών του και των ψηφοφόρων του.»
Τα μέλη που απέμειναν είναι εκείνα που εμπόδισαν το κόμμα να ανταποκριθεί στον ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκε, εκείνα που το εκμεταλλεύονται για δικό τους όφελος και εκείνα που εκπροσωπούν την αιτία που αυτή η οργανωμένη μειοψηφία μπόρεσε να ρημάξει το Ο.Τ. από μέσα.

Το γεγονός ότι απομακρύνθηκαν τα περισσότερα από τα ιδρυτικά μέλη, όχι μόνο δεν τους προβληματίζει, αλλά και αντιδρούν πεισματικά στην προοπτική επανένταξής τους. Το ίδιο και οι οπαδοί και ψηφοφόροι που απομακρύνθηκαν. Ελάχιστοι από τους οπαδούς και ψηφοφόρους που απέμειναν είναι ικανοποιημένοι από αυτό. Οι περισσότεροι από αυτούς το κάνουν επειδή δεν υπάρχει κάτι καλλίτερο.
Εκείνοι που δημιούργησαν το Ο.Τ., το έκαναν με σκοπό να εκφράσει το σύνολο του λαού μας και των αντιρατσιστών συμπαραστατών μας. Προς εκείνους λένε επίμονα: «ο καθένας τον δρόμο του». Δηλαδή «κάντε οτιδήποτε, εκτός από το να μπήτε στα πόδια μας και να μας χαλάσετε τη δουλειά που στήσαμε».

Τώρα ήρθε η ώρα να δώσουμε τη δική μας απάντηση:
«Οι δημιουργοί του Ουράνιου Τόξου έχουν, όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να ασχολούνται με αυτό, και μάλιστα πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
Μπήκατε στο δρόμο, που άλλοι άνοιξαν για το Ουράνιο Τόξο και το κίνημα γενικώς, γίνατε το μεγαλύτερο εμπόδιο στην πορεία του και ως τέτοιοι θα αντιμετωπιστείτε.
Τέλος θα απολογηθείτε, θέλοντας και μη, εκεί που έχετε χρέος να απολογηθείτε: στον Λαό και στην Ιστορία».

Επικίνδυνη Ανοχή σε Ρατσιστικές Επιθέσεις

2010-08-11T10:03:00.002+03:00

ΓΙΑΝΝΙΤΣΑ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010

ΟΧΙ δεν είναι εικόνες από τη Ναζιστική Γερμανία της δεκαετίας του ’30. Ούτε καν η εικόνα της Αθήνας ή της Κρήτης όπου οι νεοναζί μόνο τον τελευταίο χρόνο, μέσα από τους φασιστικούς πυρήνες που ίδρυσαν (με την ανοχή - απάθεια της τοπικής κοινωνίας αλλά και την εκκωφαντική απουσία της αστυνομίας) προχώρησαν σε δεκάδες εμπρησμούς και δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες και αγωνιστές κοινωνικών κινημάτων (μόνο το 2009 καταγράφηκαν επίσημα 50 δολοφονικές επιθέσεις).
Είναι η εικόνα της πόλης μας, τα Γιαννιτσά. Είναι η εικόνα της βεβήλωσης του Οθωμανικού μνημείου (Γαζί Εβρενός) από τους νεοναζί φασίστες, για δεύτερη φορά μέσα σε ένα χρόνο, φτύνοντας κατάμουτρα τον πολιτισμό της πόλης, την ίδια την κοινωνία. Στέλνουν μήνυμα ότι είναι εδώ, δεν φοβούνται τίποτα και κάνουν σαφές έτσι, πως το επόμενο διάστημα μπορούν να προχωρήσουν και σε δολοφονικές επιθέσεις εναντίον ανθρώπων, μετά τη δολοφονική επίθεση στον πολιτισμό. Επενδύουν στο φόβο, την ανοχή των Αρχών και την αδιαφορία της κοινωνίας για να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο.
Εξάλλου εδώ και καιρό δραστηριοποιούνται καλυμμένοι μέσα από τον ΣΦΑΓ, ψαρεύοντας νέους και πλασάροντας ναζιστικά σύμβολα στις κερκίδες και ταυτόχρονα έχουν γεμίσει την πόλη με συνθήματα ξενοφοβικά, ρατσιστικά, εθνικιστικά, αδιαφορώντας πλήρως για τον αντιρατσιστικό νόμο 927/1979, σύμφωνα με τον οποίο:

«1. Οστις δημοσίως, είτε προφορικώς είτε διά του τύπου ή διά γραπτών
κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενεργείας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βίαν κατά προσώπων ή ομάδος προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκισιν μέχρι δύο ετών ή με χρηματικήν ποινήν ή και διύ αμφοτέρων των ποινών τούτων.
2. Διά των εν παρ. 1 ποινών τιμωρείται και όστις συνιστά ή συμμετέχει
εις οργανώσεις, αι οποίαι επιδιώκουν ωργανωμένην προπαγάνδαν ή
δραστηριότητας πάσης μορφής τεινούσας εις φυλετικάς διακρίσεις.

Με το αρθ.39 παρ. 4 Ν.2910/2001 ΦΕΚ Α` 91/2.5.2001 Οι πράξεις που περιγράφονται στα άρθρα 1 έως 3 του Ν. 927/1979
(ΦΕΚ 139 Α) διώκονται αυτεπαγγέλτως»

Τα αντανακλαστικά της κοινωνίας μας πρέπει να αντιδράσουν γρήγορα. ΤΩΡΑ. Αύριο, όταν αρχίσουμε να μετράμε δολοφονικές επιθέσεις σε ανθρώπους, θα είναι αργά. Εάν το υποτιμήσουμε ως απλά περιθωριακό φαινόμενο, θα έχουμε διαπράξει μεγάλο λάθος. Είναι ευθύνη όλων να προστατέψουμε τον τόπο μας, τα παιδιά μας, το μέλλον μας.
mak. ger.

To Ουράνιο Τόξο Παραφωνία του Πολιτιστικού Κινήματος

2010-08-06T10:39:00.003+03:00

Δεν είναι και τόσο ωραίο μέσα στα ιστορικοπολιτικά ζητήματα που παρουσιάζει αυτό το μπλοκ να βάζουμε εσωτερικά ζητήματα του μακεδονικού κινήματος, αλλά δεν βρίσκω και σωστότερο τρόπο να προβάλω τις παρατηρήσεις μου.
Παραβρέθηκα και φέτος στο πανηγύρι της Μελίτης που όπως κάθε χρόνο περιλάμβανε πλούσιο πολιτιστικό πρόγραμμα. Εκείνο όμως που μου έκανε για άλλη μια φορά αρνητική εντύπωση ήταν η ανόητη και ανεύθυνη παρέμβαση του Ουράνιου Τόξου. Στον χώρο των πολιτιστικών εκδηλώσεων κάποιοι μοίραζαν επιδεικτικά εφημερίδα Νόβα Ζόρα. Δεν είμαι καθόλου αντίθετος να την μοιράζουν αλλά είμαι αντίθετος με τον τρόπο και τον τόπο που την μοίραζαν. Δηλαδή μέσα στον ίδιο χώρο των εκδηλώσεων. Την μοίραζαν σαν να παραβρίσκονταν σε φοιτητική ή πολιτική εκδήλωση. Και βέβαια μπορούσαν να αξιοποιήσουν την ευκαιρία του πανηγυριού να μοιράσουν την εφημερίδα τους αλλά να το έκαναν με πιο σωστό και κομψό τρόπο. Να έστηναν τον πάγκο τους έξω από την είσοδο του σχολείου και να την προσέφεραν σε όποιον έδειχνε ενδιαφέρον και όχι όπως μοιράζουν τα διαφημιστικά φυλλάδια των πολυκαταστημάτων. Και το μεγάλο κακό δεν είναι ο τρόπος που την μοιράζουν. Η εφημερίδα είναι ταυτισμένη στα μάτια του κόσμου της περιοχής με ανθρώπους που εκμεταλλεύονται το κίνημα για να κάνουν μπίζνες στη Μακεδονία. Αν και το περιεχόμενο της εφημερίδας είναι στο μεγαλύτερο του μέρος τετριμμένο, θεωρώ ότι είναι καλό να κυκλοφορεί. Το καλό αυτό όμως είναι πολύ μικρότερο από το κακό γεγονός ότι την εκδίδουν, την διακινούν και την εκμεταλλεύονται άτομα που έχουν χάσει την αξιοπιστία και την εκτίμηση του κόσμου μας. Με την εφημερίδα δεν μπορούν να επαναφέρουν ούτε τον μισό από τον κόσμο που διώχνουν με την συμπεριφορά τους. Και απορώ όπως και πολλοί άλλοι Μακεδόνες, δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν γίνει ξένο σώμα για τον λαό μας και σε τι κατάσταση έχουν οδηγήσει αυτό το κόμα? Μόνο οι μπίζνες τους ενδιαφέρουν? Εκτός αν το οδήγησαν συνειδητά εκεί. Και τέλος πάντων αν δε καταλαβαίνουν οι κύριοι υπεύθυνοι, δεν υπάρχουν κάποιοι εκεί μέσα που καταλαβαίνουν? Στοιχειώδη ευθιξία αν είχαν θα είχαν αντιδράσει ή θα είχαν παραιτηθεί προ πολλού. Και από ότι διάβασα σε προηγούμενη ανάρτηση απέρριψαν την πρόταση να αναδιοργανωθεί το κόμα με την πρόσκληση όλων των παλιών. Και μόνο το γεγονός ότι κρατάνε πεισματικά το κόμα υπό τον έλεγχό τους αν και το έχουν καταξευτελίσει δημιουργεί στον κόσμο υποψίες. Ας μη λεκιάζουν τουλάχιστον τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Όλα αυτά με κάνουν να πιστεύω ότι ένα καινούργιο κόμα ή μια άλλη οργάνωση θα συσπειρώσει πολύ κόσμο και θα δώσει νέα ώθηση στο κίνημα. Αδέρφια Μακεδόνες πρέπει να μιλήσουμε και να αντιδράσουμε αλλιώς γι΄αυτή την κατάντια θα είμαστε υπεύθυνοι και εμείς.
28/7/10 20:51

Το παραπάνω κείμενο είναι αναδημοσίευση σχολίου της προηγούμενης ανάρτησης.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΚΑΡΑΤΑΣΟ

Ανώνυμε 28/7/10 20:51
Δημοσίευσα το σχόλιο σου με αρκετή καθυστέρηση, επειδή απουσίαζα.
Θα συνεχίσω να δημοσιεύω σχετικά σχόλια, γιατί θεωρώ ότι έχουμε υποχρέωση να ενημερώνουμε τον κόσμο για την εξαπάτηση και ξεδιάντροπη εκμετάλλευση των ομοεθνών μας από αυτή την τυχοδιωκτική κλίκα. Εξ άλλου όσα συνέβησαν και συμβαίνουν είναι μέρος της σύγχρονης ιστορίας. Είναι η τρέχουσα ιστορία.
Ακριβώς επειδή το θεωρώ σημαντικό, αναδημοσιεύω το σχόλιό σου και σε κύρια ανάρτηση. Αν έμενε μόνο σαν σχόλιο στην παλιά ανάρτηση, ελάχιστοι θα το διάβαζαν. Επιπλέον θεωρώ ότι είναι καλό να ξέρουν τι συμβαίνει και οι μη Μακεδόνες φίλοι μας, για να μην απορούν για την αμεληταία απήχηση αυτού του Ουράνιου Τόξου στον λαό μας.
Φέτος μπόρεσα να πάω στο πανηγύρι της Μελίτης μόνο την παραμονή και δεν είχα την ευκαιρία να συζητήσω με φίλους και συναγωνιστές. Πέρυσι, όμως, μου εξέφρασαν παρόμοιες παρατηρήσεις και ήταν θέμα συζήτησης σε αρκετά «πηγαδάκια».

Το ζήτημα που βάζεις να κάνουμε νέα οργάνωση ή νέο κόμμα δεν το θεωρώ προς το παρόν απαραίτητο.
Κάνουμε ενημερωτική δουλειά, διακινούμε εφημερίδες και βιβλία, αρθρογραφούμε στο ιντερνετ κλπ. χωρίς να μας είναι απαραίτητη η ύπαρξη οργάνωσης ή κόμματος. Εξ άλλου μην αγνοούμε το γεγονός ότι η κακή πορεία του Ουράνιου Τόξου λειτουργεί και ως κακό προηγούμενο για τη δημιουργία νέου κόμματος.

Για τους καιροσκόπους του Ουράνιου Τόξου η προσκόλληση και εκμετάλλευση του πολιτιστικού κινήματος είναι ο μόνος τρόπος επιβίωσής τους. Στο πολιτικό κίνημα, που άλλοι δημιούργησαν με αγώνες και θυσίες, αυτοί προσκολλήθηκαν ως παράσιτα, το διέσυραν και το ξεζούμησαν. Ξέρουν πολύ καλά ότι αν κάνουν οποιαδήποτε πολιτική εκδήλωση μόνοι τους, θα φανεί η γύμνια τους.
Κατά την παρουσίαση του Αμπεσένταρ που έκαναν στη Μελίτη το 2007, κατά τη διάρκεια του πανηγυριού, στην απέναντι από τον χώρο των πολιτιστικών εκδηλώσεων αίθουσα, ήταν ολοφάνερη η αδιαφορία και περιφρόνηση του κόσμου. Το ίδιο συνέβη και με τα εγκαίνια των γραφείων στην Έδεσσα πριν ένα χρόνο, όπου ούτε ένας Εδεσσαίος δεν παραβρέθηκε.
Ακριβώς επειδή δεν μπορούσαν να παρουσιάσουν κάποια δική τους μαζική πολιτική εκδήλωση στους δημοσιογράφους που οι ίδιοι έφερναν από τη Δ. Μακεδονίας, τους οδηγούσαν σε πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Στο πανηγύρι της Μελίτης συνήθως υπάρχουν δημοσιογράφοι και αρκετοί Μακεδόνες οικονομικοί μετανάστες. Ήταν μια ευκαιρία για αυτοπροβολή (μάρκετιγκ). Αν έστηναν τον πάγκο της Νόβα Ζόρα έξω από τον χώρο των εκδηλώσεων, όπως λες, θα αποκαλύπτονταν η γύμνια τους. Το ότι προβοκάρουν αυτές τις εκδηλώσεις με την συμπεριφορά τους, δεν τους ενοχλεί καθόλου, αν και κάποιοι από αυτούς δεν αποκλείεται να το επιδιώκουν.
Για να μη θεωρηθεί ότι πουλάω πνεύμα «έξω από τον χορό», ζητώ να θυμηθούν οι παλιοί τον τρόπο με τον οποίο διακινούσαμε την «Ζόρα» και στα πανηγύρια. Μερικοί από εμάς είχαμε στον σακίδιό μας μερικές εφημερίδες και τις διακινούσαμε διακριτικά.
Βασική αρχή μας ήταν η μη ανάμειξη του πολιτικού κινήματος στο πολιτιστικό. Καθήκον του πολιτικού κινήματος ήταν η εξασφάλιση συνθηκών ελεύθερης έκφρασης του πολιτιστικού κινήματος και σε καμιά περίπτωση η ανάμειξη σε αυτό και ειδικά η εκμετάλλευσή του.

Επειδή όταν μιλάμε για εκμετάλλευση, το μυαλό πολλών πάει μόνο στην εταιρία Αναστασιάδη – Παρίση, πρέπει να πούμε ότι δεν είναι οι μοναδικοί που το κάνουν. Η οικογένεια Βοσκόπουλου είναι η πρώτη που το δίδαξε. Ο πατέρας του Π. Βοσκόπουλου έκανε αντιπαροχές και πωλούσε καταστήματα και διαμερίσματα. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 χρεοκόπησε και δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του προς τους επίδοξους αγοραστές οι οποίοι είχαν δώσει προκαταβολές. Η προσφυγή των εξαπατημένων αγοραστών στα δικαστήρια είχε αναγκάσει τον πατέρα του Π.Β. να αυτοεξοριστεί στην Μπίτολα και να μην επιστρέφει στη Φλώρινα, γιατί υπήρχε δικαστική απόφαση σύμφωνα με την οποία θα συλλαμβάνονταν και θα οδηγούνταν στη φυλακή.
Παρ’ όλα αυτά έστησαν στην Μπίτολα επιχείρηση εμπορίας οικοδομικών υλικών και κατασκευής και πώλησης κατοικιών. Εκεί υποστήριζαν ότι διώκονταν στην Ελλάδα επειδή ο Π.Β. έκανε αγώνα για τους Μακεδόνες!!!. Φυσικά δεν έλεγαν στον κόσμο την αλήθεια, ότι δηλαδή οι δικαστικές διώξεις είχαν προηγηθεί και οφείλονταν στην εξαπάτηση πελατών.

Η αλήθεια είναι ότι, όταν ο Π.Β. μπήκε στην οργάνωση το ’92 δεν προβληματιστήκαμε όσο έπρεπε για το πώς ένας νέος αρχιτέκτονας που ξεκινούσε τότε την επαγγελματική του καριέρα και η οικογενειακή του επιχείρηση είχε πρόσφατα χρεοκοπήσει, έδειξε τόση αυτοθυσία και εκτέθηκε «υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα των Μακεδόνων».
Όταν μας κατάφερε το πισώπλατο χτύπημα το ΄96, ξανασκεφτήκαμε την όλη συμπεριφορά του, αλλά ήταν πλέον αργά.
Όταν εμείς είχαμε στραμμένη την προσοχή μας στο μέτωπο με τους διώκτες μας, εκείνος έκανε δημόσιες σχέσεις στα μετόπισθεν χαϊδεύοντας και κολακεύοντας τον κάθε πολιτικό τσαρλατάνο, το κάθε ψώνιο, υποβοηθώντας τον κάθε καιροσκόπο και ροκανίζοντας τους πρωτεργάτες του κινήματος. Χρησιμοποίησε έντεχνα και μεθοδικά τους αριστεριστές «επαναστάτες» και οδήγησε με μεθοδεύσεις σταλινικού τύπου το Ο.Τ. στις δικές τους καταστροφικές επιλογές, αν και ο ίδιος δεν είναι αριστερός. Οι μπίζνεσμεν του κόμματος ήταν φυσικό να συνταχθούν με αυτή την κλίκα, καθώς ο Π.Β. είχε φροντίσει όλο αυτό το διάστημα να κάνει τις διασυνδέσεις του στη Δ. Μακεδονίας.
Σταδιακά και μεδοδικά δημιουργήθηκε ένα κακοήθες καρκίνωμα μαφιόζικου τύπου. Έτσι όταν διέσυραν εκλογικά, πολιτικά και οργανωτικά το κόμμα το ’96, ελάχιστοι αντιστάθηκαν στις αυθαιρεσίες, τις μεδοδεύσεις, τους αιφνιδιασμούς και τις δολοπλοκίες τους. Όλη η δραστηριότητά τους αποσκοπούσε στο να ελέγξουν το κόμμα και να πάρουν την εφημερίδα από την Πέλλα στη Φλώρινα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που εκδότη της Νόβα Ζόρα όρισαν τον επιχειρηματία Αναστασιάδη ο οποίος είναι πολιτικά τελείως άσχετος και δεν ξέρει να γράφει ούτε το όνομά του. (Αν κάποιος νομίζει ότι τα παραλέω λόγω αγανάκτησης, μπορεί να το διαπιστώσει αυτοπροσώπως επιδιώκοντας κάποια επαφή μαζί του).

Γιατί το έκαναν αυτό?

Όταν το 1991 χρειαστήκαμε για την νομότυπη διακίνηση της εφημερίδας «Μογλενά» τον μέχρι τότε «υπεύθυνο σύμφωνα με το νόμο», Γιώργο Σίλε, γαμπρό του Αναστασιάδη, δεν τον βρίσκαμε πουθενά και ούτε κάποιος από την οικογένεια Αναστασιάδη προθυμοποιήθηκε να αναλάβει υπεύθυνος της εφημερίδας. Λόγω της έξαρσης του εθνικισμού εξαφανίστηκαν όλοι. Έτσι την εφημερίδα ανέλαβε η ομάδα της Αριδαίας.
Όταν το ΄94 χρειαστήκαμε κάποιον να πάει στην Αθήνα για την κατάθεση της δήλωσης του κόμματος, δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους «πολλούς της Φλώρινας» και πήγε κάποιος από τους λίγους της Αριδαίας. Μια εβδομάδα αργότερα χρειάστηκε κάποιος να πάει στην Αθήνα για να καταθέσει τα πιστοποιητικά των υποψηφίων, αλλά και πάλι δεν προθυμοποιήθηκε κάποιος από τους «πολλούς της Φλώρινας» και πήγε πάλι κάποιος άλλος από τους λίγους της Πέλλας.
Η συμμετοχή των «πολλών της Φλώρινας» στην ύλη της εφημερίδας ποτέ δεν ξεπέρασε το 10%. Κι όμως ο Βοσκόπουλος από το ’94 προωθούσε την ιδέα της μεταφοράς της έδρας της εφημερίδας στη Φλώρινα, «γιατί έχουμε πιο πολλά μέλη να την δουλέψουν».
Ο πραγματικός λόγος βέβαια ήταν το γεγονός ότι η εφημερίδα, όπως και το κόμμα, είχαν καθιερωθεί στη κοινή γνώμη της Δημ. Μακεδονίας ως σύμβολα αγώνα κατάλληλα προς εμπορική εκμετάλλευση.
Και δεν αποκλείω καθόλου το ενδεχόμενο να παίχτηκε και κάποιο πολιτικό παιχνίδι εξωτερικών παραγόντων, που ήθελαν να εκτρέψουν το Ουράνιο Τόξο από την σχετικά καλή πορεία του. Έτσι με μεθοδεύσεις, δολοπλοκίες, συκοφαντίες, αιφνιδιασμούς, εκβιασμούς κλπ. επενδυμένες με πολιτικό (επαναστατικό, διεθνιστικό, ευρωπαϊκό) μακιγιάζ κατάφεραν το σκοπό τους. Σταμάτησαν την ανοδική πορεία του κόμματος, αλλά προώθησαν την ανοδική πορεία των επιχειρήσεών τους. Έτσι εκείνοι που εμπόδισαν από μέσα το κόμμα να ανταποκριθεί στο ρόλο για τον οποίο δημιουργήθηκε, χάρη στις δημόσιες σχέσεις και το κατάλληλο μάρκετιγκ έχουν δημιουργήσει μια τελείως απατηλή εικόνα στην Δ. Μακεδονίας και τη διασπορά.
Ο πατέρας Βοσκόπουλος εξαπάτησε μερικούς πελάτες του, ο γιός Βοσκόπουλος εξαπάτησε ολόκληρο λαό. Για τους μπίζνεσμεν Ανσατσιάδη, Παρίση, Ιωάννου κλπ. τα έγραψα στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης «Κοινή Γλώσσα – Σχόλια για Ουράνιο Τόξο», που θα βρείτε στην ετικέτα «Ουράνιο Τόξο», στη διπλανή στήλη.

Αυτό που επισημαίνεις: «Στοιχειώδη ευθιξία αν είχαν, θα είχαν αντιδράσει ή θα είχαν παραιτηθεί προ πολλού», δείχνει τα κίνητρα και τα κριτήρια με τα οποία λειτουργούν. Στοιχειώδη υπευθυνότητα και πραγματικό ενδιαφέρον αν είχαν, θα είχαν παραιτηθεί τον Ιούνιο του 1999, οπότε φάνηκε η ζημιά που είχαν κάνει. Στην χειρότερη περίπτωση θα το είχαν κάνει μετά τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009.
Όχι μόνο δεν παραιτήθηκαν, αλλά απέρριψαν και προτάσεις για ανασυγκρότηση του κόμματος με συστράτευση όλων των παλαιών και νέων μελών.
Η τετράμηνη «λευκή απεργία» του Βοσκόπουλου ήταν απλώς ένα μήνυμα προς «τα συνεταιράκια» που διανοήθηκαν ότι μπορούσαν να τον παραγκωνίσουν. Η λήξη της «λευκής απεργίας» του δείχνει ότι το συνδικάτο παραμένει αραγές. Ο σκοπός για τον οποίο κάποιοι μεθόδευσαν τον έλεγχο του κόμματος και τα κοινά συμφέροντα, φάνηκαν πιο ισχυρά από τις διαφορές τους.
Σήμερα ξέρουν πολύ καλά, ότι οι ίδιοι τους όχι μόνο δεν μπορούν να οδηγήσουν το κόμμα σε ανάκαμψη, αλλά ούτε καν να σταματήσουν την συνεχή συρρίκνωσή του. Κι όμως το κρατάνε πεισματικά κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχό τους και είναι ευνόητο γιατί. Για κάποιους είναι η παχιά αγελάδα.
Είναι ευνόητο και το γιατί προσπαθούν να βγάλουν στο προσκήνιο κάποια νέα πρόσωπα. Ξέρουν ότι είναι φθαρμένοι και προσπαθούν να αλλάξουν την βιτρίνα τους. Εκμεταλλεύονται την άγνοια και την απειρία μερικών ή τις βλέψεις κάποιων άλλων, ειδικά εκείνων που γοητεύτηκαν από τις εμποροπολιτικές επιτυχίες τους. Κάποια από αυτά ήδη τα έχουν «κάψει».
Ευτυχώς η συμπεριφορά τους έχει προβληματίσει πολύ κόσμο και δεν είμαστε πλέον «φωνή βοώντος εν τη ερήμω» όπως ήμασταν πριν μερικά χρόνια.

Η Παραχάραξη της Ιστορίας ως Πολιτικό Εργαλείο του Νεοελληνικού Σοβινισμού

2010-07-06T12:08:00.003+03:00

Η κατάχρηση της δράσης του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τους Νεοέλληνες εθνικιστές με ανάγκασε να καταφύγω στην αρχαία ιστορία, κυρίως του Αρριανού, για να δείξω πώς στην πραγματικότητα αντιμετώπισαν οι αρχαίοι Έλληνες τους αρχαίους Μακεδόνες.
Ο βομβαρδισμός που δέχθηκα, μέσω σχολίων, με τα ιστορικά «αδιάσειστα» στοιχεία για την «ελληνικότητα» των αρχαίων Μακεδόνων, με ανάγκασε να ρίξω μια πρώτη ματιά στο ιστορικό οπλοστάσιο των αυτόκλητων κληρονόμων των αρχαίων Ελλήνων.
Ξαναδιαβάζοντας το 7ο βιβλίο του Ηρόδοτου, διαπίστωσα ότι οι αρχαιόπληκτοι νεοέλληνες μειοδοτούν όταν υποστηρίζουν ότι μόνο οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Δωριείς. Δωρικής καταγωγής, σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Ηρόδοτος, ήταν και οι Πέρσες.
Γράφει ο Ηρόδοτος:
«ἔστι δὲ ἄλλος λόγος λεγόμενος ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα, ὡς Ξέρξης ἔπεμψε κήρυκα ἐς Ἄργος πρότερον ἤ περ ὁρμῆσαι στρατεύεσθαι ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα• 2 ἐλθόντα δὲ τοῦτον λέγεται εἰπεῖν “ἄνδρες Ἀργεῖοι, βασιλεὺς Ξέρξης τάδε ὑμῖν λέγει. ἡμεῖς νομίζομεν Πέρσην εἶναι ἀπ᾽ οὗ ἡμεῖς γεγόναμεν παῖδα Περσέος τοῦ Δανάης, γεγονότα ἐκ τῆς θυγατρὸς ΚηφέοςἈνδρομέδης. οὕτω ἂν ὦν εἴημεν ὑμέτεροι ἀπόγονοι. οὔτε ὦν ἡμέας οἰκὸς ἐπὶ τοὺς ἡμετέρους προγόνους στρατεύεσθαι, οὔτε ὑμέας ἄλλοισι τιμωρέοντας ἡμῖν ἀντιξόους γίνεσθαι, ἀλλὰ παρ᾽ ὑμῖν αὐτοῖσι ἡσυχίην ἔχοντας κατῆσθαι. ἢν γὰρ ἐμοὶ γένηται κατὰ νόον, οὐδαμοὺς μέζονας ὑμέων ἄξω».

MET: Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή στην Ελλάδα, ότι δηλαδή ο Ξέρξης έστειλε κάποιον κήρυκα στο Άργος, πριν ακόμα αρχίσει την εκστρατεία κατά της Ελλάδας. Αυτός όταν έφτασε λέγεται ότι είπε: «Άνδρες Αργείοι, ο βασιλιάς Ξέρξης αυτά λέει σε σας: Εμείς οι Πέρσες πιστεύουμε ότι καταγόμαστε από τον Πέρση, πατέρας του οποίου ήταν ο γιός της Δανάης, ο Περσέας, και μητέρα του η Ανδρομέδα, κόρη του Κηφέα. Έτσι είμαστε απόγονοι των ίδιων με εσάς. Άρα, δεν είναι σωστό να πολεμήσουμε ενάντια στον λαό από τον οποίο καταγόμαστε, όπως και για εσάς θα ήταν σφάλμα να βοηθήσετε άλλους να μας αντισταθούν, αλλά να παραμείνετε αμέτοχοι στην επερχόμενη σύγκρουση. Αν τα πράγματα έλθουν όπως τα ελπίζουμε, δεν υπάρχει άλλος λαός που θα τιμώ περισσότερο από εσάς». (Βιβ.7ο, εδάφιο 150)
Αλλά και το Μαντείο των Δελφών, στο οποίο προσέφυγαν οι Σπαρτιάτες, στην προφητεία του ανέφερε ότι η Σπάρτη κινδυνεύει να καταστραφεί από τους απογόνους του Περσέα. Αυτό σημαίνει ότι και στην Ελλάδα υπήρχε αυτή η εκδοχή.

Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιούν οι αρχαιόπληκτοι νεοέλληνες για να τεκμηριώσουν την Δωρική καταγωγή της μακεδονικής βασιλικής δυναστείας.
Αναφέρουν ότι ο Αλέξανδρος Α’ για να εξασφαλίσει την συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 460 π.Χ., στους οποίους υπόψη συμμετείχαν μόνο Έλληνες, έπεισε την επιτροπή ότι είναι Έλληνας, καταθέτοντας τον μύθο περί καταγωγής της μακεδονικής βασιλικής δυναστείας από τον Τήμενο (Τημενίδες), ο οποίος ήταν απόγονος του Αργείου Ηρακλή (υπήρχε και Ηρακλής της Τύρου και τουλάχιστον άλλος ένας της Αιγύπτου).
Σύμφωνα με τον μύθο, «Έβδομος πρόγονος αυτού του Αλεξάνδρου ήταν ο Περδίκκας που έγινε βασιλιάς των Μακεδόνων με τον ακόλουθο τρόπο. Τρία αδέλφια από τη γενιά του Τημένου, ο Γαυάνης, ο Αέροπος και ο Περδίκκας, κατέφυγαν από το Άργος στους Ιλλυριούς• από εκεί πέρασαν στην Άνω Μακεδονία και έφτασαν στην πόλη Λεβαία. Εκεί υπηρέτησαν έναντι αμοιβής τον βασιλιά, ο ένας φροντίζοντας τα άλογα, ο δεύτερος τα βόδια, ενώ ο πιο μικρός από αυτούς, ο Περδίκκας, τα μικρότερα ζώα.»
Εκείνο το τσομπανόπουλο, λοιπόν, ο Περδίκας, έγινε πρώτος βασιλιάς των Μακεδόνων. Είναι σαν να λέμε ότι βασιλιάς της σημερινής Ελλάδας κατάφερε να γίνει ένας Αλβανός, Βούλγαρος ή Πακιστανός οικονομικός μετανάστης.

Εκείνο τον μύθο δέχθηκε η επιτροπή των Ο.Α. και νομιμοποίησε την συμμετοχή του Αλεξάνδρου του Α’, προφανώς για διπλωματικούς λόγους. Κατά την εισβολή των Περσών στην Ελλάδα είχε δείξει φιλελληνική στάση και η απειλή μιας νέας εισβολής ήταν πολύ πιθανή. Άρα η συμμαχία του Αλεξάνδρου ήταν επιδιωκόμενη.
Το γεγονός ότι μέχρι εκείνη την Ολυμπιάδα δεν συμμετείχαν οι Μακεδόνες, κάτι που σημαίνει ότι δεν τους θεωρούσαν Έλληνες, και ότι ο Αλέξανδρος Α’ έμεινε γνωστός στην ιστορία ως «ο Φιλέλλην», κάτι που σημαίνει ότι επίσης δεν τον θεωρούσαν Έλληνα, δε σημαίνει τίποτα για τους αρχαιοκάπηλους.

“Δωρικόν τε καὶ Μακεδνὸν ἔθνος”

Αυτή την αναφορά του Ηρόδοτου χρησιμοποιούν ως βασικό αποδεικτικό στοιχείο για να αποδείξουν την δωρική καταγωγή των Μακεδόνων.

A' "ἐστρατεύοντο δὲ οἵδε• ἐκ μὲν Πελοποννήσου Λακεδαιμόνιοι ἑκκαίδεκα νέας παρεχόμενοι, Κορίνθιοι δὲ τὸ αὐτὸ πλήρωμα παρεχόμενοι καὶ ἐπ᾽ Ἀρτεμισίῳ• Σικυώνιοι δὲ πεντεκαίδεκα παρείχοντο νέας, Ἐπιδαύριοι δὲ δέκα, Τροιζήνιοι δὲ πέντε, Ἑρμιονέες δὲ τρεῖς, ἐόντες οὗτοι πλὴν Ἑρμιονέων Δωρικόν τε καὶ Μακεδνὸν ἔθνος, ἐξ Ἐρινεοῦ τε καὶ Πίνδου καὶ τῆς Δρυοπίδος ὕστατα ὁρμηθέντες." (βιβλ.Η, εδ. 43)
(Συγκροτούσαν δε το στόλο τον ελληνικό στη Μάχη της Σαλαμίνας οι εξής: Από την Πελοπόννησο οι Λακεδαιμόνιοι με 16 πλοία, οι Κορίνθιοι, με τον ίδιο αριθμό πλοίων, το οποίον έδωσαν και εις το Αρτεμίσιον. Οι Σικυώνιοι, με δέκα πλοία, οι Επιδαύριοι με δέκα, οι Τροιζήνιοι με πέντε, οι Ερμιονείς με τρία. Όλοι αυτοί, εκτός των Ερμιονέων, ανήκουν στο Δωρικό και Μακεδνόν έθνος, ελθόντες στην Πελοπόννησο από τον Ερινεόν και την Πίνδον)

B' "τούτοισι ἐλθοῦσι τοῖσι ἔπεσι ὁ Κροῖσος πολλόν τι μάλιστα πάντων ἥσθη, ἐλπίζων ἡμίονον οὐδαμὰ ἀντ᾽ ἀνδρὸς βασιλεύσειν Μήδων, οὐδ᾽ ὦν αὐτὸς οὐδὲ οἱ ἐξ αὐτοῦ παύσεσθαι κοτὲ τῆς ἀρχῆς. μετὰ δὲ ταῦτα ἐφρόντιζε ἱστορέων τοὺς ἂν Ἑλλήνων δυνατωτάτους ἐόντας προσκτήσαιτο φίλους, 2 ἱστορέων δὲ εὕρισκε Λακεδαιμονίους καὶ Ἀθηναίους προέχοντας τοὺς μὲν τοῦ Δωρικοῦ γένεος τοὺς δὲ τοῦ Ἰωνικοῦ. ταῦτα γὰρ ἦν τὰ προκεκριμένα, ἐόντα τὸ ἀρχαῖον τὸ μὲν Πελασγικὸν τὸ δὲ Ἑλληνικὸν ἔθνος. καὶ τὸ μὲν οὐδαμῇ κω ἐξεχώρησε, τὸ δὲ πολυπλάνητον κάρτα. 3 ἐπὶ μὲν γὰρ Δευκαλίωνος βασιλέος οἴκεε γῆν τὴν Φθιῶτιν, ἐπὶ δὲ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν τε καὶ τὸν Ὄλυμπον χώρην, καλεομένην δὲ Ἱστιαιῶτιν• ἐκ δὲ τῆς Ἱστιαιώτιδος ὡς ἐξανέστη ὑπὸ Καδμείων, οἴκεε ἐν Πίνδῳ Μακεδνὸν καλεόμενον• ἐνθεῦτεν δὲ αὖτις ἐς τὴν Δρυοπίδα μετέβη καὶ ἐκ τῆς Δρυοπίδος οὕτω ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη. (βιβλ.Α, εδ 57-58)
(Ύστερα έβαλε μπρος ο Κροίσος, βασιλιάς των Λυδίων να εξετάσει ποιοι .. ανάμεσα στους Έλληνες .. ήσαν οι δυνατότεροι, που θα μπορούσε να κάνει φίλους. Και ψάχνοντας βρήκε πως ξεχώριζαν οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι, οι πρώτοι ανάμεσα στους Δωριείς, οι δεύτεροι ανάμεσα στους Ίωνες, Γιατί τα έθνη αυτά ήσαν τα πιο γνωστά oι Αθηναίοι ποτέ ως τώρα δεν ξεσηκώθηκαν από τον τόπο τους, ενώ οι άλλοι ήταν πολυπλάνητοι (οι Δωριεις). Γιατί όσο βασίλευε ο Δευκαλίων, κατοικούσαν (οι Δωριείς) στη Φθιώτιδα, στα χρόνια πάλι του Δώρου, του γιου του Έλληνα, τη χώρα στις πλαγιές της Όσσας και του Ολύμπου που τη λεν Ιστιαιώτιδα. Και αφότου και από την Ιστιαιώτιδα τους ξεσήκωσαν οι Καδμείοι, κατοικούσαν στην Πίνδο με το όνομα έθνος Μακεδνόν. Από εκεί πάλι άλλαξαν τόπο και πήγαν στη Δρυοπίδα και από εκεί έφτασαν πια εκεί που είναι, δηλαδή στην Πελοπόννησο, και ονομάστηκαν έθνος Δωρικό.)

Ο Ηρόδοτος σαφώς αναφέρει για το Δωρικό έθνος ότι από τη Φθιώτιδα μετακόμισε στη Θεσσαλία και από εκεί στην Πίνδο. Εκεί έμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα και μετακόμισε στην Δρυοπίδα (Φωκίδα) και την Πελοπόννησο.
Επειδή η τελευταία μετακόμιση (κάθοδος) των Δωριέων ήταν από την Πίνδο, η οποία αποτελεί το νοτιοδυτικό σύνορο της Μακεδονίας, πιθανόν να τους αποκαλούσαν και Μακεδνούς (προερχόμενους από την Μακεδονία). Το γεγονός ότι αυτό το όνομα δεν διατηρήθηκε, δείχνει ότι ήταν επίκτητο.
Πουθενά δεν αναφέρεται ότι κάποιο τμήμα των Δωριέων μετακινήθηκε από την Πίνδο προς την Μακεδονία και απετέλεσε τους Μακεδόνες.
Αν υποθέσουμε ότι οι ιστορικοί παρέλειψαν να καταγράψουν μετακόμιση Δωριέων στη Μακεδονία, οι Δωριείς εκείνης της εποχής δεν έπρεπε να το ξέρουν και να αντιμετωπίζουν τους Μακεδόνες ως ομοεθνείς τους?
Δεν το ήξεραν εκείνοι και το ξέρουν κάποιοι άλλοι 25 αιώνες μετά?

Η Είσοδος των Περσών στην Ελλάδα κατά τον Ηρόδοτο

Το να είναι κάποιοι ομοεθνείς, έχει κάποιο νόημα όταν συμπεριφέρονται ως ομοεθνείς απέναντι στους εξωτερικούς κινδύνους.
Όταν, περί το 513 π.Χ. εισέβαλαν οι Πέρσες στην Θράκη και την Μακεδονία, οι Έλληνες έμειναν τελείως απαθείς.
Όταν το 480 π.Χ. ξεκίνησε η εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας, όχι μόνο οι Θράκες και οι Μακεδόνες ήταν σύμμαχοι των Περσών, αλλά και οι Θεσσαλοί προσκάλεσαν τον Ξέρξη και του υποσχέθηκαν βοήθεια.
Ο Ηρόδοτος γράφει:
«τοῦτο μὲν ἀπὸ τῆς Θεσσαλίης παρὰ τῶν Ἀλευαδέων ἀπιγμένοι ἄγγελοι ἐπεκαλέοντο βασιλέα πᾶσαν προθυμίην παρεχόμενοι ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα• οἱ δὲ Ἀλευάδαι οὗτοι ἦσαν Θεσσαλίης βασιλέες.»
(Αυτό υποβοηθήθηκε με την άφιξη των αγγελιαφόρων από τους Αλευάδες της Θεσσαλίας, οι οποίοι προσκαλούσαν τον βασιλέα και υπόσχονταν να παράσχουν ότι είναι δυνατόν κατά της Ελλάδας. Αυτοί οι Αλευάδες ήταν βασιλείς της Θεσσαλίας.) (Βιβλίο 7ο, εδάφιο 6.)

Περιγράφοντας την πορεία του Ξέρξη δίπλα από τα παράλια της Θράκης και της Μακεδονίας, αναφέρει ως ελληνικές πόλεις μόνο τις ελληνικές αποικίες που είχε στα αριστερά του.
Για την πεδιάδα των εκβολών του Αξιού γράφει:
«εἰσὶ δὲ κατὰ ταῦτα τὰ χωρία καὶ λέοντες πολλοὶ καὶ βόες ἄγριοι, τῶν τὰ κέρεα ὑπερμεγάθεα ἐστὶ τὰ ἐς Ἕλληνας φοιτέοντα.»
(Είναι δε χαρακτηριστικό ότι και λιοντάρια πολλά και άγρια βόδια των οποίων τα κέρατα είναι πολύ μεγαλύτερα από εκείνα που συναντώνται στους Έλληνες)(βιβλ.7ο, εδ.126)
Αυτό δείχνει καθαρά ότι δεν θεωρούσε Έλληνες τους κατοίκους της περιοχής.

Όταν ο Ξέρξης ήταν στην Πιερία, «ὁ μὲν δὴ περὶ Πιερίην διέτριβε ἡμέρας συχνάς• […] οἱ δὲ δὴ κήρυκες οἱ ἀποπεμφθέντες ἐς τὴν Ἑλλάδα ἐπὶ γῆς αἴτησιν ἀπίκατο οἳ μὲν κεινοί, οἳ δὲ φέροντες γῆν τε καὶ ὕδωρ».
(Όταν έφτασε στην Πιερία, παρέμεινε πολλές ημέρες. … Οι δε κήρυκες οι αποσταλέντες στην Ελλάδα για να ζητήσουν υποταγή, επέστρεψαν άλλοι μεν με άδεια χέρια, άλλοι δε φέροντες γην και ύδωρ.) (βιβλ.7ο, εδ.131)
Αν θεωρούσε την Πιερία και γενικώς την Μακεδονία μέρος της Ελλάδας, θα έγραφε ότι έστειλε κήρυκες στη νότια Ελλάδα και όχι στην Ελλάδα.

Στο συνέδριο που συγκάλεσαν οι Έλληνες στον Ισθμό, αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στα στενά των Θερμοπυλών, διότι: «ταύτην ὦν ἐβουλεύσαντο φυλάσσοντες τὴν ἐσβολὴν μὴ παριέναι ἐς τὴν Ἑλλάδα τὸν βάρβαρον,…»
(Διότι εκτίμησαν ότι φυλάσσοντας αυτά, δεν θα επιτρέψουν την εισβολή των βαρβάρων στην Ελλάδα,…) (βιβλίο 7ο, εδ.175)

«ἡ δὲ αὖ διὰ Τρηχῖνος ἔσοδος ἐς τὴν Ἑλλάδα ἐστὶ τῇ στεινοτάτη ἡμίπλεθρον.»
(Η δε είσοδος στην Ελλάδα μέσω Τραχίνου [χωριό δίπλα στις Θερμοπύλες] είναι στενή όσο μισό πλέθρο.) (7ο, εδ.176)
«τὸ μέν νυν τεῖχος τὸ ἀρχαῖον ἐκ παλαιοῦ τε ἐδέδμητο καὶ τὸ πλέον αὐτοῦ ἤδη ὑπὸ χρόνου ἔκειτο• τοῖσι δὲ αὖτις ὀρθώσασι ἔδοξε ταύτῃ ἀπαμύνειν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος τὸν βάρβαρον.»
(Το μεν αρχαίο τείχος που από παλιά είχε κτισθεί και το μεγαλύτερο μέρος αυτού ήδη λόγω πολυκαιρίας είχε πέσει. Τώρα δε αποφάσισαν να το ανακατασκευάσουν για να αποκρούσουν από την Ελλάδα τον βάρβαρο) (7ο, εδ.176)
Εκεί τοποθετεί ο Ηρόδοτος την είσοδο στην Ελλάδα και σίγουρα όχι στο Έβρο που είναι σήμερα. Ούτε καν στα Τέμπη.

Η σύγχρονη Ελλάδα πήρε τη μισή Μακεδονία και μέρος της Θράκης επειδή ευνοήθηκε από την εξέλιξη των πολεμικών και διπλωματικών συγκρούσεων των αρχών του περασμένου αιώνα και επειδή υπονόμευσε το μακεδονικό απελευθερωτικό κίνημα. Πάντως σίγουρα όχι βάσει ιστορικού δικαίου, το οποίο τότε ούτε καν επικαλέστηκε.
Χρησιμοποιεί την παραχαραγμένη αρχαία Ελληνική και Μακεδονική ιστορία, μόνο και μόνο για να καταπατήσει τα δικαιώματα των Μακεδόνων της επικράτειάς της και για να εκβιάζει τη Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Σέρνει τους υπηκόους της σ’ αυτό το σοβινιστικό της παιχνίδι, σερβίροντάς του μια παραποιημένη και χαλκευμένη ιστορία.
Η αποκάλυψη αυτής της ιστορικής απάτης θα απεγκλωβίσει σε μεγάλο βαθμό τους συμπολίτες μας και θα τους κάνει αντάξιους του αρχαιοελληνικού όρου «δημοκρατικός πολίτης».

Μέγας Αλέξανδρος: ο Καταπέλτης του Νεοελληνικού Σοβινισμού και Παραλογισμού

2010-06-15T11:23:00.009+03:00

«Πραγματοποιήθηκε και φέτος η καθιερωμένη εκδήλωση «Αλεξάνδρου Μνήμη» που διοργανώνει ο σύλλογος «Ίων Δραγούμης» Έδεσσας.
Το απόγευμα της Πέμπτης 10 Ιουνίου, μπροστά στο άγαλμα του Μακεδόνα Βασιλιά Αλέξανδρου, στην Έδεσσα, καμιά εικοσαριά μέλη και φίλοι του συλλόγου … κατέθεσαν συμβολικά 33 τριαντάφυλλα στον χλοοτάπητα του αγάλματος, ως ελάχιστο δείγμα της αναγνώρισης της προσφοράς του στον Ελληνισμό.»

Τον περασμένο Δεκέμβριο μαζεύτηκαν από όλη τη χώρα περί τα 150 μέλη της Χρυσής Αυγής και μετά από πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Έδεσσας κατέληξαν στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπου έψαλαν τον εθνικό ύμνο της Ελλάδας και φώναξαν συνθήματα για την «ελληνικότητα της Μακεδονίας».
Οι Εδεσσαίοι τους κοίταζαν αδιάφορα, περίεργα και απορημένα.
Υπάρχουν κάποιοι που δεν ξέρουν ότι η μισή Μακεδονία εδώ και 97 χρόνια είναι ελληνική?
Μήπως κάποιοι κήρυξαν την απόσχισή της και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι εμείς? Μήπως μέλη του Ουράνιου Τόξου ή της ΜΑΚΙΒΕ κατέλαβαν τα Τέμπη και ζητάνε διαβατήρια και βίζες?

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτές τις ομάδες γραφικές, αν η αρχαιολαγνεία στην Ελλάδα δεν ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, οπότε αναζωπυρώθηκε το Μακεδονικό, η ιστορία της Μακεδονίας έγινε το κυρίαρχο και αγαπημένο εργαλείο εθνικής πολιτικής, ενώ ο Μεγαλέξανδρος έγινε ο καταπέλτης με τον οποίο μας βομβαρδίζουν ανελέητα.
Έτσι φτάσαμε στο σημείο που, σε τηλεοπτική ψηφοφορία, ο Μεγαλέξανδρος ανακηρύχθηκε ο «μεγαλύτερος Έλληνας όλων των εποχών».
Συγκεκριμένα την παρουσίαση και την ψηφοφορία διενήργησε ο τηλεοπτικός σταθμός Σκάϊ από τον Μάϊο του 2008 έως τον Μάϊο του 2009. Σε σύνολο 700.000 ψηφοφόρων ο Μέγας Αλέξανδρος πήρε 127.011 ψήφους, οι διεθνώς αναγνωρισμένοι Σωκράτης (63.423 ψ.), Αριστοτέλης (59.500 ψ.) έμειναν πίσω και από τον Καραμανλή που αναδείχθηκε 4ος (αν είναι δυνατόν).
Άλλοι σπουδαίοι Έλληνες έμειναν ακόμη πιο πίσω: Όμηρος 17ος, Πυθαγόρας 21ος, Αρχιμήδης 24ος, Θουκιδίδης 43ος, Ευκλείδης 44ος, Επίκουρος 63ος, Ευριπίδης 80ος κλπ.

Έλληνας ή Βάρβαρος –αλλόγλωσσος?

Κύρια πηγή πληροφοριών για τον βίο και τα έργα του Αλέξανδρου είναι το βιβλίο «Αλεξάνδρου ανάβασις», γραμμένο τον 2ο μ.Χ. αιώνα από τον ελληνιστή Φλάβιο Αρριανό.
Οι πληροφορίες για τον Αλέξανδρο, όμως, που φτάνουν στους πολίτες είναι τόσο φιλτραρισμένες ώστε σχεδόν όλοι να τον θεωρούν ως τον μεγαλύτερο Έλληνα εκπολιτιστή.
Οι αρχαίοι Έλληνες τον θεωρούσαν βάρβαρο, όπως και τους Μακεδόνες υπηκόους του. Οι προηγούμενοι από αυτόν βασιλιάδες της Μακεδονίας ενσωμάτωσαν στο βασίλειό τους περιοχές και λαούς που επίσης δεν θεωρούνταν Έλληνες (Παίονες, Αγριάνες, Θράκες, Ιλλυριούς κλπ.). Εξ άλλου η μητέρα του Ολυμπιάδα ήταν Ιλλυριή πριγκίπισσα (Μολοσσή).
Τους Έλληνες τους ένωσε όπως «ένωσε» και άλλους λαούς στο βασίλειό του. Τους νίκησε στη μάχη της Χαιρώνειας (2 Αυγούστου 338) και τους ανάγκασε να τον αναγνωρίσουν ως ηγεμόνα τους (ηγεμών των Ελλήνων), όπως ακριβώς ανάγκασε αργότερα τους Πέρσες να τον αναγνωρίσουν ως Βασιλιά (Κύριο) της Ασίας ή τους Αιγύπτιους ως Φαραώ της Αιγύπτου. Ακόμα και οι αρχιερείς της Ιερουσαλήμ τον αναγνώρισαν ως μέγα Αρχιερέα.

Μετά τον ξαφνικό θάνατο του Φιλίππου, οι Έλληνες επιχείρησαν να αποσκιρτήσουν και χρειάστηκε να κατέβει με το στρατό του μέχρι την Πελοπόννησο για να θυμηθούν το πάθημά τους στην Χαρώνεια και να ανανεώσουν τη συμφωνία τους.
Όταν εκστράτευσε κατά των Τριβαλλών και κυκλοφόρησε η φήμη ότι σκοτώθηκε, οι Θηβαίοι με παρότρυνση των Αθηναίων εξεγέρθηκαν, σκότωσαν τους Μακεδόνες διοικητές και ανάγκασαν τη μακεδονική φρουρά να κλειστεί στην ακρόπολη της Καδμείας.
Όπως γράφει ο Αρριανός, οι Θηβαίοι εξεγέρθηκαν, για «ελευθερίαν τε (και παρρησίαν) προϊσχόμενοι, παλαιά και καλά ονόματα, και της βαρύτητος των Μακεδόνων ήδη ποτέ απαλαγήναι». (για να απαλλαγούν από το δισβάσταχτο ζυγό των Μακεδόνων, προβάλλοντας τις παλιές και ωραίες λέξεις ελευθερία και ελευθερία λόγου).
Ο Αλέξανδρος εκστράτευσε εκ νέου, κατέλαβε την πόλη των Θηβών και την κατέστρεψε συθέμελα. «ένθα δη οργή ουχ ούτως τι οι Μακεδόνες, αλλά Φωκείς τε και Πλαταιείς και οι άλλοι δε Βοιωτοί ουδέ αμυνόμενους τους Θηβαίους έτι ουδενί κόσμω έκτεινον, τους μεν εν ταις οικίαις επισπίπτοντες, ους δε ες άλκην τετραμένους, τους δε και προς ιεροίς ικετεύοντας, ούτε γυναικών ούτε παίδων φειδόμενοι». (Και τότε, με οργή, όχι τόσο οι Μακεδόνες, όσο οι Φωκείς και οι Πλαταιείς και οι υπόλοιποι Βοιωτοί, σκότωναν αδιακρίτως τους Θηβαίους που δεν αμύνονταν καν, άλλους μέσα στα σπίτια τους, άλλους πάνω στη μάχη, ακόμη κι εκείνους που κατέφευγαν ικέτες στα ιερά, δίχως να λυπηθούν ούτε τις γυναίκες ούτε τα παιδιά).

Τις Πλαταιές Βοιωτίας ο Αρριανός τις αναφέρει ως «και του χωρίου της ερημώσεως, εν ότω οι Έλληνες παραταξάμενοι Μήδους απώσαντο της Ελλάδος τον κίνδυνον». (περιοχή όπου οι Έλληνες απέκρουσαν τους Μήδους και απώθησαν τον κίνδυνο από την Ελλάδα). Δηλαδή θεωρούσαν βόρεια σύνορα της Ελλάδας την περιοχή των Πλαταιών.
H καταστροφή της Θήβας τρομοκράτησε τους Έλληνες και τους ανάγκασε να μην αμφισφητήσουν την ηγεμονία του. Δεσμεύτηκαν να δώσουν στον Αλέξανδρο ως ομήρους νέους από όλες τις αριστοκρατικές οικογένειες και μισθοφόρους.
Κατά την εκστρατεία στην Ασία, οι Έλληνες που μάχονταν στο πλευρό των Περσών ήταν δεκαπλάσιοι περίπου από τους μισθοφόρους που είχε μαζί του ο Αλέξανδρος.
Στην μάχη της Ισσού ο Δαρείος «και πρώτους μεν του οπλικού τους Έλληνας τους μισθοφόρους έταξεν ες τρισμυρίους κατά την φάλαγγα των Μακεδόνων» (πρώτους από τους βαριά οπλισμένους παρέταξε τους περίπου τριάντα χιλιάδες Έλληνες μισθοφόρους απέναντι από την φάλαγγα των Μακεδόνων).
Τους Έλληνες που είχε μαζί του δεν τους χαρακτηρίζει συμμάχους, αλλά Έλληνας μισθοφόρους. «προκαταλάβειν και φυλάσσειν την πάροδον, δους αυτώ των τε συμμάχων τους πεζούς και τους Έλληνας τους μισθοφόρους και τους Θράκας, ών Σιτάλκης ηγείτο, και τους ιππέας δε τους Θεσσαλούς» (να προκαταλάβει και να φυλάσσει την διάβαση, δίνοντας σε αυτόν [στον Παρμενίωνα] τους πεζούς συμμάχους και τους Έλληνες τους μισθοφόρους και τους Θράκες των οποίων ηγείτο ο Σιτάλκης, και τους Θεσσαλούς ιππείς).

Ο Αρριανός τονίζει την ένταση της σύγκρουσης μεταξύ Ελλήνων και Μακεδόνων, «και τι και τοις γένεσι τω τε Ελληνικώ και τω Μακεδονικώ φιλοτιμίας ενέπεσεν ες αλλήλλους» (καθώς και ανάμεσα στα γένη, το Ελληνικό και το Μακεδονικό φανατισμός προκλήθηκε μεταξύ τους). Δηλαδή τονίζει ρητά το διαφορετικό γένος και το μίσος που υπήρχε ανάμεσά τους.
Με την κατάληψη του στρατοπέδου του Δαρείου, μεταξύ των αιχμαλώτων βρέθηκαν και οι πρέσβεις που είχαν στείλει στον Δαρείο οι Έλληνες (Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, Θηβαίοι). «τους δε πρέσβεις των Ελλήνων οι προς Δαρείον προ της μάχης αφιγμένοι ήσαν, επεί και τούτους εαλωκέναι έμαθεν, παρ’ αυτόν πέμπειν εκέλευεν.» (Τους δε πρέσβεις των Ελλήνων οι οποίοι είχαν φτάσει πριν από την μάχη στον Δαρείο, επειδή έμαθε ότι και αυτοί αιχμαλωτίστηκαν, διέταξε να τους στείλουν σε αυτόν).

Στην τελική μάχη με τον Δαρείο στα Γαυγάμηλα οι Έλληνες ήταν και πάλι πρωταγωνιστές: «οι δε Έλληνες οι μισθοφόροι παρά Δαρείον τε αυτόν εκατέρωθεν και τους άμα αυτώ Πέρσας κατά την φάλαγγα αυτήν των Μακεδόνων ως μόνοι δη αντίρροποι τη φάλαγγι ετάχθησαν». (Οι δε Έλληνες μισθοφόροι παρατάχθηκαν εκατέρωθεν του ίδιου του Δαρείου και των Περσών που ήταν μαζί του [επιτελών] απέναντι ακριβώς από την φάλαγγα των Μακεδόνων, ως μοναδικοί ικανοί να την αντιμετωπίσουν).
Είναι δυνατόν αν θεωρούσαν τους Μακεδόνες ως Έλληνες να εμπιστευθεί ο Δαρείος την ασφάλειά του στους Έλληνες?

Στην ίδια μάχη «του τε δεξιού οι τε Αρμενίων και Καππαδοκών ιππείς προετετάχατο και άρματα δρεπανηφόρα πεντήκοντα». (Μπροστά από το δεξιό κέρας οι ιππείς των Αρμενίων και των Καππαδόκων παρετάχθησαν και πενήντα άρματα δρεπανηφόρα)
Αυτοί οι Καππαδόκες (Κατπατούκοι στη δική τους γλώσσα) είναι οι πρόγονοι αυτών που ήρθαν στην περιοχή μας ως Πόντιοι (Καππαδοκία του Πόντου), Καππαδόκες (Μεγάλη ή Συρική Καππαδοκία), Λαζοί, Καραμανλήδες κλπ.
Και ενώ σε εκείνη τη σύγκρουση ήταν όλοι στο πλευρό των Περσών, σήμερα έγιναν όλοι υπερασπιστές του Αλεξάνδρου και αυτόκλητοι κληρονόμοι των Μακεδόνων.

Κατά την εισβολή του Αλεξάνδρου στη Μικρά Ασία δεν αναφέρεται απολύτως κανένα περιστατικό εξέγερσης των Μικρασιατών Ελλήνων κατά των Περσών και βοήθειας προς τους Μακεδόνες.
Μετά την μάχη του Γρανικού (όπου οι Καππαδόκες συμμετείχαν υπό τον Μιθροβουζάνη) και την καταστροφή όσων πόλεων αντιστέκονταν, οι ηγεμόνες μερικών πόλεων άρχισαν να παραδίδονται χωρίς αντίσταση. Αναφέρεται η παράδοση των Σάρδεων, πρωτεύουσας της Λυδίας, του Γόρδιου, πρωτεύουσας της Φρυγίας, της Εφέσου κ.α.
Η παλιά ελληνική αποικία της Μιλήτου είχε ως φρούραρχο, διορισμένο από τον Δαρείο, τον Έλληνα Ηγίστρατο.
Αυτός αρνήθηκε να παραδώσει την πόλη ελπίζοντας σε βοήθεια από τις περσικές δυνάμεις. Υπόψη ότι το περσικό ναυτικό αποτελούνταν κυρίως από το ναυτικό των Κυπρίων, δηλαδή των άλλων «Έλλήνων», και των Φοινίκων. Μόλις όμως ο Αλέξανδρος πολιόρκησε την πόλη και είδε ότι περσική βοήθεια δεν φτάνει, πρότεινε στον Αλέξανδρο να χρησιμοποιεί το λιμάνι της Μιλήτου από κοινού με τους Πέρσες. Ο Αλέξανδρος απέρριψε την πρόταση και ζήτησε αποκλειστική κυριαρχία την οποία απέρριψε ο Ηγίστρατος. Ακολούθησε πολιορκία και κατάληψη της πόλης.

Την μεγαλύτερη όμως αντίσταση πρόβαλε η Αλικαρνασσός.
Στην ελληνική ιστορία αναφέρεται ως αποικία των Δωριέων και ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Δωρικής Εξάπολης που είχε σχηματίσει με τις επίσης δωρικές αποικίες της Ρόδου. Αρχηγός των χερσαίων περσικών δυνάμεων των παραλίων της Μικράς Ασίας και ολόκληρου του περσικού ναυτικού ήταν ο Μέμνων ο Ρόδιος.
Η ισχυρή αντίσταση ανάγκασε τον Αλέξανδρο να χάσει τρεις περίπου μήνες για την κατάληψή της. Όταν οι υπερασπιστές της κατάλαβαν ότι δεν είναι δυνατόν να αντέξουν άλλο, έβαλαν φωτιά στην πόλη για να μη πέσει ακέραια στα χέρια του Αλέξανδρου και την εγκατέλειψαν με τα πλοία.

Η στάση αυτή των Αλικαρνασσαίων και του Μέμνωνα έχει ιδιαίτερη σημασία.
Η όλη προπαγάνδα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας στηρίζεται στην άποψη ότι οι Μακεδόνες ήταν Δωρικό φύλο.
Αν ήταν έτσι, με τους Αλικαρνασσείς και τους Ρόδιους, όχι μόνο ήταν αμφότεροι Έλληνες, αλλά ανήκαν και στο ίδιο Ελληνικό φύλο, το Δωρικό.
Δεν έπρεπε λοιπόν αμέσως μετά την εμφάνιση του Αλεξάνδρου να εξεγερθούν κατά των Περσών και να συνταχθούν με τους ομοεθνείς τους?
Ο Αρριανός μας πληροφορεί ακόμη ότι «Εκ δε τούτου ο Μέμνων του τε ναυτικού παντός ηγεμών δε βασιλέως Δαρείου καθεστικώς και της παραλίου ξυμπάσης, ως ες Μακεδονίαν τε και την Ελλάδα αποστρέψων τον πόλεμον, Χίον μεν λαμβάνει…» (Έπειτα απ’ αυτά ο Μέμνων, που τον είχε διορίσει ο βασιλιάς Δαρείος διοικητή όλου του ναυτικού και όλων των παραλίων, για να μεταφέρει τον πόλεμο στην Μακεδονία και την Ελλάδα, κατέλαβε τη Χίο…)
Οι δυνάμεις του Μέμνωνα δηλαδή επιχείρησαν για λογαριασμό των Περσών να μεταφέρουν τον πόλεμο κατά των Μακεδόνων στην Μακεδονία και την Ελλάδα, τις οποίες κατονομάζει ως ξεχωριστές χώρες.
Στα πλαίσια αυτά αναφέρει ο Αρριανός ότι «και παρ’ αυτούς αφικνείται Άγις ο Λακεδαιμονίων βασιλεύς επί μιάς τριήρους, χρήματα τε αιτήσον ες τον πόλεμον και δύναμιν ναυτικήν τε και πεζικήν όσην πλείστην αξιώσων συμπέψαι οι ες την Πελοπόννησον». (Προς αυτούς ήρθε με μια τριήρη ο βασιλιάς των Λακεδαιμονίων Άγις για να ζητήσει χρήματα για τον πόλεμο και να αξιώσει να του στείλουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερες ναυτικές και πεζικές δυνάμεις στην Πελοπόννησο)

Οι Λακεδαιμόνιοι (Σπαρτιάτες) ήταν επίσης Δωριείς και εννοείται ότι αν θεωρούσαν τους Μακεδόνες Έλληνες και μάλιστα Δωριείς, έπρεπε να συνταχθούν μαζί τους.
Ενάμισο αιώνα αργότερα, όταν δυνάμωσε στα δυτικά η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όλες οι ελληνικές πόλεις συμμάχησαν μαζί της κατά των Μακεδόνων.
Οι Έλληνες δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις έδειξαν εμπράκτως και συνεχώς, ότι είχαν μεγαλύτερη συμπάθεια στους Πέρσες και τους Ρωμαίους από ότι στους Μακεδόνες.
Με λίγα λόγια μας λένε ότι οι Έλληνες της εποχής του Αλεξάνδρου δεν ήξεραν ότι οι Μακεδόνες είναι ομοεθνείς τους και το ξέρουν κάποιοι άλλοι που ζούνε είκοσι πέντε αιώνες αργότερα!!!

Όλοι εκείνοι οι Μικρασιατικοί λαοί που πολέμησαν στο πλευρό των Περσών (Λυδοί, Φρύγες, Κίλικες, Καππαδόκες -συμπεριλαμβανομένων των Ποντίων-, Βυθινοί, Κάρες, Παφλαγόνες κλπ.) θα εξελληνιστούν στη συνέχεια μερικώς και μέσω του χριστιανισμού θα εκρωμαιϊστούν.
Όσοι από εκείνους δεν εξισλαμίστηκαν και δεν εκτουρκίστηκαν ήρθαν κυρίως στη Μακεδονία και μας εμφανίζονται ως Έλληνες και νόμιμοι κληρονόμοι της Μακεδονίας.
Οι τότε αντιμακεδόνες μας εμφανίζονται ως Μακεδόνες.
Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά μας αμφισβητούν τα δικαιώματά μας στον τόπο μας, γιατί δεν μπορούμε, λέει, να αποδείξουμε ότι είμαστε απόγονοι των Μακεδόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επειδή δεν μιλάμε την ίδια με εκείνους γλώσσα.
Οι Μακεδόνες εκείνης της εποχής, πέρα του ότι ήταν επιμειξία Ιλλυριών, Παιόνων, Θρακών κλπ. στη συνέχεια αναμείχθηκαν και με Λατίνους, Σλάβους, Αρμένιους, Πέρσες κλπ. Άλλοι εξελληνίζονταν, άλλοι εκσλαβίζονταν, άλλοι εκλατινίζονταν.
Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να αποδείξεις ποια είναι η σχέση των σημερινών Μακεδόνων με εκείνους της εποχής του Αλεξάνδρου. Αλλά και απολύτως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει στους σύγχρονους Μακεδόνες το δικαίωμα στην σύγχρονη ταυτότητά τους και τον τόπο τους.
Οι Μακεδόνες δεν χρωστάνε απολύτως σε κανέναν και δεν έχουν υποχρέωση να δίνουν εξετάσεις σε κανέναν.

Επειδή δεν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία που να δείχνουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τους Μακεδόνες ομοεθνείς τους, οι σύγχρονοι αυτόκλητοι κληρονόμοι τους καταφεύγουν σε αποδείξεις στηριζόμενοι σε μύθους.
Θα αναφερθώ μόνο σε έναν, γιατί νομίζω δείχνει παραλογισμό που δεν χωνεύεται με τίποτα.
Αναφερόμενοι στο γεγονός ότι στους Ολυμπιακούς αγώνες συμμετείχαν μόνο Έλληνες και ότι από την εποχή του Αλεξάνδρου του Α’ συμμετείχαν και οι Μακεδόνες βασιλείς και επομένως, υποστηρίζουν, ήταν και εκείνοι Έλληνες.
Αναφέρουν όμως όλοι, ότι οι Έλληνες αθλητές έκαναν ένσταση για τη συμμετοχή του Αλεξάνδρου Α’ στους αγώνες γιατί ήταν βάρβαρος. Το βάρβαρος σήμαινε αλλόγωσσος - μη Έλληνας. Ο Αλέξανδρος, λένε, έπεισε την επιτροπή ότι είναι Έλληνας, ισχυριζόμενος ότι ο ιδρυτής της βασιλικής δυναστείας Τήμενος ήταν απόγονος του Ηρακλή που κατάγονταν από το Άργος της Πελοποννήσου.
Είναι γνωστό ότι όλοι οι βασιλιάδες για να στηρίξουν την εξουσία τους, υποστήριζαν ότι είχαν καταγωγή από κάποιον ημίθεο που ήταν γιός κάποιου θεού. Αυτό σήμερα είναι γνωστό ότι είναι μύθος και ότι ο Ηρακλής ήταν μυθικό πρόσωπο.
Αυτόν τον μύθο χρησιμοποίησε ο Αλέξαδρος Α’ και έγινε δεκτός στους Ολυμπιακούς και τον δέχονται ευχαρίστως και οι Νεοέλληνες.
Αυτό, όμως, το περιστατικό από μόνο του είναι άλλο ένα στοιχείο που δείχνει ότι οι Έλληνες θεωρούσαν τους Μακεδόνες αλλόφυλους και αλλόγλωσσους. Το ποια σκοπιμότητα οδήγησε τους Έλληνες να δεχθούνε τον Αλέξανδρο Α’ στους Ολυμπιακούς πρέπει να αναζητηθεί στην ιστορική συγκυρία. Ήταν η περίοδος αμέσως μετά την Περσική εισβολή στην Ελλάδα και το ενδεχόμενο μιας νέας ήταν ανοιχτό. Επί πλέον υπήρχαν πολλές ελληνικές αποικίες στα παράλια της Μακεδονίας. Η φιλία επομένως των Μακεδόνων ήταν πολιτική ανάγκη και η απόφαση για συμμετοχή στους Ολυμπιακούς ήταν καθαρά διπλωματική πράξη.
Μην ξεχνάμε ότι ο Αλέξανδρος Α' είναι καταγραμμένος στην ιστορία ως Αλέξανδρος ο Φιλέλλην. Δεν μπορεί να ήταν Έλληνας και να τον χαρακτήρισαν Φιλέλληνα!!!

Εδώ ο Κλίντον πριν μερικά χρόνια δήλωσε ότι είναι και αυτός Έλληνας και όχι μόνο δεν του το αμφισβήτησε κανένας, αλλά και έγινε δεκτό με ευχαρίστηση.
Ο άνθρωπος κατάλαβε ότι είμαστε επιρεπείς στο δούλεμα και μας το έκανε.
Η γνώση και αποδοχή της αληθινής ιστορίας θα αποκαταστήσει τουλάχιστον την αξιοπρέπεια των Μακεδόνων και θα κάνει τους άλλους να τους αποδίδουν τον οφειλόμενο σεβασμό και να συμπαρασταθούν στον αγώνα τους για εθνική ισοτιμία.

Τα Ιστορικά Δίκαια των Μακεδόνων και των άλλων Βαλκανικών Λαών

2010-06-09T17:19:00.006+03:00

Στο ερώτημα, ποιός και πώς δημιούργησε την αρχαιολατρεία στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, δίνει μια απάντηση το παρακάτω βίντεο

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ

2010-06-08T16:34:00.001+03:00

Τραγούδι του Γρηγόρη Μπιθικώτση που ζήτησε σχολιαστής να αφιερώσει σε όλους τους Μακεδόνες

Greco Mascara

2010-06-04T12:46:00.004+03:00

Ένας Έλληνας σχολιάζει τους σύγχρονους Έλληνες
Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση των αιτίων της παρούσας οικονομικής κρίσης στη χώρα μας κάνει ο Γιάννης Μιλιώκας.
Η αυτοκριτική και ο αυτοσαρκασμός ήταν βασικά χαρακτηριστικά των αρχαίων Ελλήνων.

Κοινή Γλώσσα - Σχόλια για Ουράνιο Τόξο

2010-06-02T15:32:00.005+03:00

Η Κοινή ή «κοινή» (διάλεκτος) είναι η γλώσσα της αυτοκρατορίας. Η βάση είναι η Αττική διάλεκτος, με λίγο από Ιονική, αλλά η μεγαλύτερη διαφορά είναι η πολύ απλουστευμένη γραμματική, η οποία συνέβη δεδομένου ότι όλο και περισσότεροι μη Έλληνες ομιλητές της ελληνικής, έμαθαν τη γλώσσα.
Ένα ολόκληρο τμήμα του συστήματος των ρημάτων (ο ευκτικός χρόνος) εξαφανίστηκε, εκτός από μια χούφτα καθορισμένων φράσεων, και λειάνθηκαν από τις παρατυπίες τους τα ανώμαλα ρήματα και τα ουσιαστικά. Εισήγαγε επίσης πολύ λεξιλόγιο, από τα λατινικά και από τις σημιτικές γλώσσες.
Ενώ υπάρχει κάποια λογοτεχνία στην Κοινή, και ιδιαίτερα τα μυθιστορήματα όπως του Χαρίτωνα το «Καλλιρρόη» και του Αχιλλέα Tatius το «Τα κατά Λευκίππην και Κλειτοφώντα», κατά πολύ σημαντικότερη εργασία σε αυτήν την διάλεκτο είναι η Καινή Διαθήκη. Οι ιστορικοί βρίσκουν, επίσης, αυτήν την διάλεκτο χρήσιμη. Όχι μόνο μερικές ιστορίες γράφονται σε αυτήν (ο Πολύβιος, αν και «αττικίζει», έρχεται στο μυαλό), αλλά οι πάρα πολλοί μη-λογοτεχνικοί πάπυροι που βρίσκονται στην Αίγυπτο είναι στην Κοινή, και είναι ανεκτίμητο παράθυρο στην καθημερινή ζωή της αυτοκρατορικής Αιγύπτου.
Το Septuagint, η Παλαιά Διαθήκη που μεταφράζεται στα ελληνικά από Αλεξανδρινούς Εβραίους, είναι επίσης στην Κοινή, αλλά καλύτερα να θεωρηθεί περισσότερο ως μια ερμηνεία και λιγότερο ως μετάφραση. Η σύνταξη και ο ιδιωματισμός σε αυτήν οφείλουν περισσότερο στην εβραϊκή και αραμαϊκή απ΄ότι στην ελληνική γλώσσα. Είναι επίσης το γεγονός που πολλοί από τους συντάκτες της Καινής Διαθήκης ήξεραν την Παλαιά Διαθήκη, έτσι αυτό επηρέασε το στυλ της γραφής τους, και φυσικά έτσι την διατύπωναν όταν αναφερόταν στην Παλαιά Διαθήκη.
Ξεκίνημα με την Κοινή, πλεονεκτήματα: μπορείτε να διαβάσετε την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο: είναι η γλώσσα των πατέρων της εκκλησίας, καθώς επίσης και η βάση της λογοτεχνικής γλώσσας της βυζαντινής αυτοκρατορίας.
Ξεκίνημα με την Κοινή, μειονεκτήματα: λόγω της απλοποίησης της μορφολογίας και της σύνταξης της Κοινής, αν πάει κανείς πίσω να διαβάσει τα αττικά ή επικά ελληνικά είναι πολύ πιο δύσκολο από ότι να ξεκινήσει από την άλλη κατεύθυνση.
Μετάφραση από τα αγγλικά.
Το υπόλοιπο άρθρο εδώ: http://www.aoidoi.org/artikles/dialects.html
----------------------------------------

Επειδή πολλοί Έλληνες πιστεύουν ότι ομιλούν την αρχαία Ελληνική γλώσσα και γι’ αυτό διεκδικούν κληρονομικά δίκαια στην αρχαία ελληνική ιστορία (και στη μακεδονική, φυσικά), εδώ μπορούν να διαπιστώσουν ότι αυτό που ομιλούν σήμερα είναι η Κοινή γλώσσα (κοινή σε όλους τους λαούς της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου), και όχι κάποια αρχαία ελληνική διάλεκτο.
Τη στιγμή που η γλώσσα ήταν Κοινή και πέρασε μόνο λόγω θρησκείας στους Ελληνορθόδοξους λαούς των Βαλκανίων, της Μικράς Ασίας και του Πόντου (λόγω του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης), δεν αποδεικνύει σε καμιά περίπτωση την αρχαία καταγωγή των σημερινών ομιλούντων την επίσημη γλώσσα του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.
Γι’ αυτό οι σημερινοί Έλληνες ενώ μπορούν να διαβάσουν με κάποια άνεση την Κοινή, για τα αρχαία ελληνικά χρειάζονται μετάφραση όπως ο κάθε σύγχρονος άνθρωπος που ομιλεί κάποια σύγχρονη γλώσσα.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από τη νέα εφημερίδα
ЗАДРУГА - ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
που εξέδωσε αυτές τις μέρες η
«ΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΔΕΣΣΑΣ».

Την ηλεκτρονική της έκδοση μπορείτε να τη βρείτε στην ένδειξη
"Задруга – KOINOTHTA” στην «λίστα ιστολογίων μου» που υπάρχει στην διπλανή στήλη ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
http://www.scribd.com/doc/32191345/efimerida-maios

Κροκοδείλια δάκρυα για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης

2010-05-28T18:55:00.002+03:00

Στις 29 Μαΐου 2010 συμπληρώνονται 557 χρόνια από την άλωση της Πόλης από τους Οθωμανούς το 1453. Είναι ημέρα «μνήμης και πένθους» (αποφράς ημέρα) κυρίως για την εκκλησία και τα προσφυγικά σωματεία.
Η κιτρινόμαυρη σημαία με τον δικέφαλο αετό έχει αναγορευτεί σε δεύτερη εθνική σημαία μετά την επίσημη γαλανόλευκη. Οι εφημερίδες και οι τηλεοπτικοί σταθμοί ήδη προανήγγειλαν σχετικά αφιερώματα.
Ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος θεωρείται ως μία από τις μεγαλύτερες μορφές του «γένους», και αν δεν είχε κάνει το λάθος να ταχθεί υπέρ της ένωσης των εκκλησιών και να αναγνωρίσει τα πρωτεία του πάπα της Ρώμης (Ουνίτης - Ενωτικός), σίγουρα θα είχε ανακηρυχθεί και άγιος.
Οι θρύλοι για τον «μαρμαρωμένο βασιλιά, που θα αναστηθεί και θα ξαναπάρει την Πόλη», είναι ακόμα ζωντανοί.

Γιατί, όμως, η εκκλησία και τα προσφυγικά σωματεία θεωρούν το «Βυζάντιο» ως κάτι δικό τους;

Το Βυζάντιο, που τότε αποκαλούνταν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, πολλές δεκαετίες πριν το 1453 είχε περιοριστεί ουσιαστικά στα τείχη της Κωνσταντινούπολης.
Η οικονομία του στηρίζονταν κυρίως στην στρατηγική θέση της Πόλης. Ήταν εμπορικό και διαμετακομιστικό κέντρο, κάτι που απέφερε σημαντικά κέρδη και φόρους. Επιπλέον έσοδα είχε από τα διόδια που επέβαλαν στα διερχόμενα από τον Βόσπορο πλοία, τις λιμενικές διευκολύνσεις κλπ.
Ακριβώς επειδή είχε αυτόν τον χαρακτήρα, οι βασικότερες παροικίες ήταν εκείνες των τότε ναυτηλιακών και εμπορικών δυνάμεων της δυτικής Μεσογείου: Γενοβέζων, Βενετών, Καταλανών, Ισπανών, Φράγκων κλπ.
Η ναυτική υπεροπλία εκείνων των δυνάμεων, μαζί με τα ισχυρά (απόρθητα) τείχη, ήταν το βασικό αμυντικό στήριγμα της Πόλης απέναντι στην Οθωμανική αυτοκρατορία, που εκείνη την εποχή είχε μεταφέρει την πρωτεύουσά της στην Αδριανούπολη.
Ο τυπικά «Αυτοκράτορας των Ρωμαίων» ήταν φόρου υποτελής στον Σουλτάνο και ουσιαστικά αιχμάλωτός του , αφού εκείνος έλεγχε και τις δύο πλευρές της Προποντίδας. Επιπλέον ο Σουλτάνος έκτισε στα βόρεια της πόλης, στις ευρωπαϊκές ακτές του Βοσπόρου, στο πιο στενό σημείο του, ένα ισχυρό φρούριο (Ρούμελι Χισάρ). Τα κανόνια που τοποθετήθηκαν εκεί ήταν ό,τι πιο προηγμένο είχε να επιδείξει η πολεμική τεχνολογία της εποχής. Έτσι ανάγκαζε τα διερχόμενα πλοία να πληρώνουν φόρο διέλευσης, κάτι που μείωσε τα έσοδα της Πόλης, αλλά έθιξε και τα συμφέροντα των δυτικών ναυτηλιακών συμμάχων της. Έγινε φανερό πλέον, ότι ο Σουλτάνος δεν θα ανεχόταν στο μέσον της αυτοκρατορίας του έναν άλλο ηγεμόνα.

Στην ίδια την Πόλη βασίλευε η παρακμή, η διαφθορά, η πολιτική αποσύνθεση και οι θρησκευτικές έριδες. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε προσχωρήσει στον μοναχισμό, με αποτέλεσμα το κράτος να στερηθεί εργατικά χέρια και στρατεύσιμους για την υπεράσπισή του. Μόνο μέσα στην πόλη υπήρχαν, όπως λέγεται, περί τα 300 μοναστήρια με 10.000 καλόγερους, ενώ διάφορες αναφορές και εκτιμήσεις ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό ακόμα ψηλότερα, την ίδια στιγμή που οι υπερασπιστές της ήταν λιγότεροι από 10.000. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά στη συντριπτική τους πλειοψηφία αντιστρατεύονταν την ένωση με την Καθολική εκκλησία, κάτι που θα εξασφάλιζε την βοήθεια των Δυτικών.
Ο αυτοκράτορας υποστήριζε τις αποφάσεις της Συνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας (1439), βάσει των οποίων είχε συμφωνηθεί η ένωση των δύο εκκλησιών. Οι εκπρόσωποι του πάπα μαζί με την ενωτική μερίδα και με την παρουσία του βασιλιά και του πατριάρχη Γρηγορίου, συλλειτούργησαν από κοινού στην Αγία Σοφία, στις 12 Δεκεμβρίου 1452, και διακήρυξαν πανηγυρικά την ένωση των εκκλησιών.
Αυτό όμως αρνήθηκαν να το δεχτούν οι ανθενωτικοί και άρχισαν να προπαγανδίζουν και να ξεσηκώνουν τον κόσμο εναντίον της. Ο δε Γεώργιος Σχολάριος, ο μετέπειτα πρώτος πατριάρχης της άλωσης (ως Γεννάδιος), επικεφαλής των ανθενωτικών, από το κελί του στην μονή του Παντοκράτορος εκτόξευε απειλές και κατάρες για την προδοσία της πίστεως και έκαιγε βιβλία εθνικών φιλοσόφων όπως του ελληνιστή Πλήθωνα. Ανθενωτικός ήταν και ο πρωθυπουργός Μέγας Δούκας Λουκάς Νοταράς ο οποίος είπε το περίφημο εκείνο: «Κρειττότερόν εστιν ειδέναι εν μέση τη πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν λατινικήν.» (Είναι προτιμότερο να δούμε να κυριαρχεί στην μέση της Πόλης το φακιόλι των Τούρκων παρά την καλύπτρα των Λατίνων.)
Καλλιεργούσαν την ηττοπάθεια και διέδιδαν ότι «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψη». Ως τέτοιο «θείο» σημάδι μάλιστα, ερμήνευσαν μια έκλειψη σελήνης που συνέβη την 23η Μαΐου 1453, σπέρνοντας τον πανικό και ενισχύοντας τις υπονομευτικές ενέργειες. Μετά την πτώση της Πόλης ο Γεννάδιος διακήρυττε δημοσίως: «Δεν βλέπετε ότι η Ορθοδοξία εθριάμβευσεν; Από του νυν, ουδέν πλέον φοβείται».

Ο Σουλτάνος αντάμοιψε πλουσιοπάροχα αυτές τις υπηρεσίες των ανθενωτικών. Ανακήρυξε τον Γεννάδιο Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης και, εκτός από πνευματικό, τον αναγνώρισε και ως εθνικό ηγέτη όλων των χριστιανών της επικράτειάς του. Ο πατριάρχης δηλαδή αντικατέστησε τον αυτοκράτορα, αλλά ως υποτελής του Σουλτάνου στην πράξη έγινε Υποσουλτάνος με αυξημένες διοικητικές και πολιτικές αρμοδιότητες. Έτσι, από αυτήν την «απιστία» των ανθενωτικών προς τον Ρωμαίο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, δημιουργήθηκε το «Ρωμαϊκό Γένος» (Ρουμ μιλέτ – Ρωμιοσύνη).
Παραποιώντας την αλήθεια και μετατρέποντας τον εκκλησιαστικό μηχανισμό σε σχολείο πλύσης εγκεφάλων, έκαναν μερικούς από τους Ρωμιούς υπηκόους τους να πιστεύουν ότι είναι ένα «Γένος» και μάλιστα να είναι και περήφανοι γι΄αυτό. Και ενώ, όχι μόνο δεν υπερασπίστηκαν την Πόλη, αλλά και υποβοήθησαν στην κατάληψή της από τους Οθωμανούς, σήμερα κλαίνε με κροκοδείλια δάκρυα και εκθειάζουν τον τελευταίο αυτοκράτορα τον οποίο τότε είχαν προδώσει.

Ο τελευταίος Αυτοκράτορας της Ρωμιοσύνης

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος ή Κωνσταντίνος Δραγάτσης ήταν γιος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου και της Έλενας Δραγάτση (Ντραγκάτς – Драгач), κόρης του Σέρβου άρχοντα των Σερρών. Πήρε όχι μόνο το όνομα του Σλάβου παππού του Κωνσταντίνου, αλλά κράτησε και το επώνυμό του Δραγκάτσης (Ντραγκάτς).
Εκείνη την εποχή οι Σέρβοι ηγεμόνες είχαν υπό την κατοχή τους όλη την Μακεδονία, την Θεσσαλία, και τη Δυτική Θράκη. Δηλαδή οι Μακεδόνες πρόγονοί μας ήταν υπήκοοι των Σέρβων και κατά συνέπεια αναφέρονταν ως Σέρβοι. Ο τελευταίος επομένως αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης από άποψη καταγωγής ήταν Σλαβορωμιός.
Ο Κωνσταντίνος αυτοπροσδιορίζονταν και υπέγραφε ως αυτοκράτωρ των Ρωμαίων. Εκείνη την περίοδο η επικράτειά του περιορίζονταν στα όρια της Κωνσταντινούπολης και του Δεσποτάτου του Μυστρά στην ανατολική Πελοπόννησο (Μοριάς), όπου ήταν ακόμα ζωντανή η σλάβικη γλώσσα. Ίσως δεν είναι καθόλου τυχαίο που το 1427 ανέλαβε την δεσποτεία της Βόστιτσας (σημερινό Αίγιο) και κατόπιν την διοίκηση του Δεσποτάτου του Μυστρά.

Η Κωνσταντινούπολη ήταν μία πόλη-κράτος κατά το πρότυπο της Βενετίας, της Γένοβας κλπ. οι οποίες είχαν υπό την κυριαρχία τους όλα σχεδόν τα νησιά του Αιγαίου, τον δυτικό Μοριά, την Ρούμελη και την Ήπειρο. Ο αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης δεν θεωρούσε αυτές τις περιοχές δικές του και δεν τις διεκδικούσε από τους Φράγκους, Λατίνους και Καταλανούς κατόχους τους.
Όπως μας πληροφορεί ο βυζαντινός ιστορικός της άλωσης Γεώργιος Φραντζής, ο πατέρας του Κωνσταντίνου πούλησε το 1423 την Θεσσαλονίκη στους Βενετούς έναντι 50.000 δουκάτων. Επειδή όμως οι καλόγεροι της πόλης δεν ήθελαν την υπαγωγή τους στην Καθολική εκκλησία, αντέδρασαν όπως οι συνάδελφοί τους της Κωνσταντινούπολης.
Για τον ηγούμενο της μονής Βλατάδων Θεσσαλονίκης, υπάρχουν στοιχεία (Κ. Ν. Σάθα Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη Βενετία 1872, τ. Α’) πως συνεργάστηκε με τους Οθωμανούς. Οι καλόγεροι με επιστολή τους το 1430 στον Μουράτ Β΄ που πολιορκούσε την Θεσσαλονίκη, τον συμβούλεψαν να αποκόψει τους σωλήνες του υδραγωγείου της πόλης που ερχόντουσαν από τον Χορτιάτη. Ο Σουλτάνος ακολούθησε τις οδηγίες τους, η Θεσσαλονίκη έπεσε και ευγνωμονών τους έδωσε και άλλα προνόμια, τσιφλίκια, ακίνητα στην πόλη και φοροαπαλλαγές, τα οποία διατηρούν μέχρι σήμερα.
Οι καλόγεροι και οι δεσποτάδες αποδείχτηκαν οι μεγαλύτεροι χαμαιλέοντες. Ήξεραν ότι οι Οθωμανοί δεν έθιγαν τα συμφέροντα όσων υποτάσσονταν οικειοθελώς και έσπευδαν πρώτοι να δηλώσουν υποταγή.
Σήμερα είναι αυτοί που μας πουλάνε πατριωτισμό, γιατί τα προνόμια που έχουν στην Ελλάδα, πουθενά αλλού οι συνάδελφοί τους δεν έχουν. Το πρόσφατο σκάνδαλο της μονής Βατοπαιδίου απεκάλυψε τα μεσαιωνικά προνόμια που απολαμβάνουν οι μονές, οι εκκλησίες και οι μητροπόλεις.
Η ικανότητά τους να επηρεάζουν τις μάζες, κάνει τους πολιτικούς να μη τολμούν να θίξουν αυτά τα προνόμια.
Σήμερα που γίνονται τόσες απολύσεις και περιορισμός των εργαζομένων στο δημόσιο, κανένας δεν τολμάει να μιλήσει για περιορισμό των κληρικών, σε μια εποχή μάλιστα που τα μέσα επικοινωνίας και μεταφοράς επιτρέπουν σε έναν κληρικό να εξυπηρετήσει περισσότερες εκκλησιαστικές κοινότητες.
Συγχωνεύουν δήμους και νομαρχίες για την εξοικονόμηση πόρων και δεν τολμούν να συγχωνεύσουν μητροπόλεις σε επίπεδο περιφερειών, αφού οι μητροπολίτες είναι υψηλόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι.

Την Μακεδονία για τη οποία σήμερα φωνάζουν ότι "είναι μία και ελληνική ότι δεν μπορεί να ανήκει και σε σλαβόφωνους", ο αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ’ Καντακουζηνός την παραχώρησε μαζί με την Θεσσαλία και τη Δυτική Θράκη στον Σέρβο ηγεμόνα Στέφανο Δουσάν (Συμφωνία Σκοπίων 1342).
Όταν εισβάλανε οι Οθωμανοί στα Βαλκάνια, το Βυζάντιο είχε Συνθήκη φιλίας μαζί τους. Έτσι, όταν οι άλλοι βαλκανικοί λαοί, μεταξύ των οποίων και οι πρόγονοι των σημερινών Μακεδόνων, Θεσσαλών και Δυτικοθρακών, υπό την ηγεσία των Σέρβων ηγεμόνων, πήγαν να αντιμετωπίσουν τους κατακτητές στη μάχη του Μαρίτσα (Έβρου 1371), οι Βυζαντινοί έμειναν τελείως αδιάφοροι.
Όταν το 1453 οι Οθωμανοί πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας δεν είχε κανέναν Βαλκανικό ή Μικρασιατικό χριστιανικό λαό ή ηγεμόνα ως σύμμαχο. Εξαργύρωσε την μέχρι τότε συμπεριφορά του απέναντί τους. Ούτε αυτός νοιάζονταν για εκείνους, ούτε εκείνοι γι’ αυτόν.

Στο τέλος Μαρτίου 1453, σε μια απογραφή που διενεργήθηκε από τον Γεώργιο Φραντζή, διαπιστώθηκε ότι στην Κωνσταντινούπολη υπήρχαν διαθέσιμοι για την άμυνα 4.983 Ρωμαίοι στρατιώτες, πολλοί από τους οποίους ήταν μισθοφόροι, και λιγότεροι από 2.000 αλλοδαποί. Ανάμεσα στους ξένους ήταν 700 Γενουάτες με αρχηγό τον Γενουάτη Ιωάννη Ιουστινιάνη (Giovanni Giustiniani) ενισχυμένοι και από 200 άντρες του Πελοπονήσιου καρδινάλιου Ισίδωρου, που είχε έρθει ως απεσταλμένος του πάπα της Ρώμης.
Το λιμάνι και την αλυσίδα που έφραζε τον Κεράτιο κόλπο την φύλαγαν μεγάλα Βενετικά και Γενοβέζικα πλοία, καθώς οι Βυζαντινοί δεν είχαν καθόλου ναυτικό. Ακόμα και τα πλοία που πέντε χρόνια νωρίτερα είχαν μεταφέρει τον Κωνσταντίνο από τον Μυστρά στην Κωνσταντινούπολη ήταν Καταλανικά.
Υπεύθυνος της άμυνας της πόλης ήταν ο Γενουάτης Giovanni Giustiniani (Ιωάννης Ιουστινιάνης). Άλλωστε, η εικόνα που προκύπτει από τα περισσότερα χρονικά, είναι ότι αυτοί που αντιστάθηκαν περισσότερο ήταν οι Γενουάτες μισθοφόροι παρά οι ίδιοι οι Βυζαντινοί. Αυτός ο ήρωας, όμως, δεν τιμάται από τους σημερινούς θιασώτες του Βυζαντίου επειδή ήταν Λατίνος.
Υπεύθυνος για τα πυροβόλα, τις μηχανές ρίψης υγρού πυρός, τους πύργους και τις επισκευές των τειχών ήταν ο Γερμανός μηχανικός Ιωάννης Γκράντ. Ήταν δηλαδή με σημερινούς όρους ο διοικητής του Μηχανικού. Η καταγωγή του όμως τον καταδίκασε στην αφάνεια.

Απεναντίας ο Σουλτάνος Μωάμεθ ο Πορθητής είχε στο πλευρό του πολλούς Ρωμιούς συμμάχους, όπως οι εξισλαμισμένοι Ζαγανός πασάς και Μαχμούτ Μπέης κ.α. Το μεγάλο κανόνι με το οποίο γκρέμισε τα τείχη, το κατασκεύασε ο Ούγγρος Ουρβανός στήν Αδριανούπολη. Ο τελευταίος βασιλιάς του Πόντου Δαυίδ ήταν υποτελής στον Μωάμεθ και η συνθήκη συμμαχίας που είχε μαζί του, εκτός από τον φόρο υποτέλειας, προέβλεπε και την παραχώρηση 800 Ποντίων μισθοφόρων στον οθωμανικό στρατό.
Οι σημερινοί βυζαντινολόγοι της Ελλάδας αποφεύγουν να αναφερθούν στις αιτίες που το Βυζάντιο κατά τους τελευταίους αιώνες δεν είχε συμμάχους μεταξύ των χριστιανικών λαών και ηγεμόνων της περιοχής.
Το αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, γιατί πρέπει να εξηγήσουν γιατί αυτοί οι λαοί και οι ηγεμόνες δεν ένιωθαν το Βυζάντιο περισσότερο δικό τους από ότι τους Οθωμανούς.
Αλλά και η βοήθεια που είχε ο τελευταίος αυτοκράτορας από τους Δυτικούς, δεν οφείλονταν στην χριστιανική αλληλεγγύη, αλλά στο γεγονός ότι η Κωνσταντινούπολη εξυπηρετούσε τα δικά τους συμφέροντα στην περιοχή.

Μετά την άλωση της πόλης ο μηχανισμός του πατριαρχείου με τη στήριξη του Σουλτάνου έγραψε την ιστορία και τους θρύλους όπως ήθελε και την επέβαλε στο ποίμνιό του το οποίο μετέτρεψε σε Ρωμαίικο Γένος.
Μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όλος αυτός ο μηχανισμός κόλλησε σαν βδέλλα στο νεοελληνικό κράτος και επέβαλε αυτήν την απατηλή άποψη για τον ρόλο και τον χαρακτήρα του Βυζαντίου και του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.
Σήμερα εκείνοι που υποβοήθησαν την άλωση της Πόλης, εκείνοι μοιρολογούν με κροκοδείλια δάκρυα για τον χαμό της.

Διεθνές Συνέδριο για τους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στο Σόροβιτς (Αμύνταιο)

2010-05-18T19:55:00.003+03:00

Θέμα του συνεδρίου είναι:
«Η πολιτισμική κληρονομιά του έργου των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, ως παράγοντας ενότητας ανάμεσα στους λαούς της Ν.Α. Ευρώπης»
και θα πραγματοποιηθεί στο Πνευματικό Κέντρο Αμυνταίου στις 21 και 22 Μαΐου.
Συνδιοργανωτές είναι:

• ΔΗΜΟΣ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ
• ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ
ΣΠΟΥΔΩΝ
«ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΙΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΤΗΣ
ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»
ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
• Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος και
Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Η πολιτισμική κληρονομιά των δύο Θεσσαλονικέων είναι σεβαστή από όλους τους λαούς, όχι μόνο της Ν.Ε., όπως λένε οι οργανωτές, αλλά και από τους λαούς της Β.Α. Ευρώπης. Ένα από τα θέματα του συνεδρίου μας πληροφορεί την «.. αναβίωση και θεσμοθέτηση του εορτασμού της 24ης Μαΐου (ημέρας μνήμης των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου) ως ημέρας των Σλαβικών γραμμάτων και του πολιτισμού στη Ρωσία».
Το γεγονός αυτό δείχνει γιατί οι οργανωτές προβάλουν αυτήν την «πολιτισμική κληρονομιά… ως παράγοντα ενότητας των λαών της Ν.Α.» και όχι των λαών όλης της Ανατολικής Ευρώπης.
Είναι η χρήση πολιτιστικών στοιχείων για την εξυπηρέτηση πολιτικών σκοπών.
Ο εορτασμός στην Ελλάδα γίνεται με το Γρηγοριανό ημερολόγιο στις 11 Μαΐου.
Το 1980 ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ τους ανακήρυξε σε συμπροστάτες της Ευρώπης μαζί με τον Άγιο Βενέδικτο.

Μέχρι το 1991, οπότε αναζωπυρώθηκε το Μακεδονικό, στην Ελλάδα δεν αποδίδονταν κανενός είδους τιμές στους δύο Θεσσαλονικείς ιεραποστόλους.
Η γραφή που δημιούργησε ο Κύριλλος, και γι’ αυτό ονομάστηκε Κυριλλική, ήταν υπό διωγμό, όπως και η μακεδονική γλώσσα στην οποία έκαναν τις πρώτες μεταφράσεις των εκκλησιαστικών βιβλίων.
Εικόνες που υπήρχαν σε εκκλησίες μακεδονικών χωριών με κυριλλική γραφή απομακρύνθηκαν και καταστράφηκαν, ενώ οι αντίστοιχες τοιχογραφίες επικαλύφθηκαν ή καταστράφηκαν.
Φτάσαμε στο σημείο να επιβληθεί η άποψη ότι η μακεδονική γλώσσα «είναι ένα προφορικό ιδίωμα οικιακής χρήσης που δεν έχει γραφή».
Η αλήθεια που τώρα άρχισε να βγαίνει στο φως, λέει πως, όχι μόνο έχει γραφή, αλλά την γραφή που δημιουργήθηκε για να την εκφράσει, την υιοθέτησαν και άλλοι λαοί.

Με την ανεξαρτητοποίηση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας το 1991 θυμήθηκαν ξαφνικά τους θεσσαλονικείς ιεραποστόλους και άρχισαν να τους τιμούν και να προβάλουν το έργο τους.
Τον Μάιο του 1993, το Υπουργείο Παιδείας με εγκύκλιό του έδωσε εντολή να τιμάται η γιορτή «με εκκλησιασμό όλων των μαθητών» και «ομιλία για τη ζωή και το έργο των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου».
Στη Θεσσαλονίκη σε χρόνο ρεκόρ χτίστηκε εκκλησία προς τιμήν τους.
Αλλά αντί να τους τιμήσουν όπως έπρεπε, επιτρέποντας και καλλιεργώντας την «πολιτισμική τους κληρονομιά» στον τόπο όπου εκείνοι την θεμελίωσαν, συνέχισαν να την «επικαλύπτουν», όπως τις προηγούμενες δεκαετίες τις κυριλλικές τοιχογραφίες, με κάλπικα χρώματα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά άρχισαν εναγωνίως να τους καπηλεύονται.
Ότι έχει κάποια ακτινοβολία από το παρελθόν δικό τους είναι και πρέπει να το εκμεταλλευτούν αυτοί.

Κατά τον περσινό εορτασμό ανακοίνωσαν ότι "Tην 30.3.2009 συστήθηκε στην Ελλάδα το «Κέντρο Μελέτης Πολιτιστικής Κληρονομιάς Κυρίλλου και Μεθοδίου» με έδρα την Θεσσαλονίκη. Το εν λόγω συνέδριο πραγματοποιείται ακριβώς στα πλαίσια αυτής της διαστρεύλωσης και εκμετάλλευσης.
Το Σόροβιτς (Αμύνταιο Φλώρινας) βρίσκεται σε μια περιοχή, όπου η πολιτισμική κληρονομιά των Κυρίλλου και Μεθοδίου ήταν και παραμένει ακόμα ζωντανή. Κανένας φυσικός κληρονόμος της Κυριλλικής κληρονομιάς δεν έχει καλεστεί να συμμετάσχει στο συνέδριο ως εισηγητής. Δεν έχει καλεστεί ούτε κάποιος ακαδημαϊκός από τη Δημοκρατία Μακεδονίας ή από την Αρχιεπισκοπή Οχρίδας, την φιλολογική σχολή της οποίας ίδρυσαν οι μαθητές του Κυρίλλου και Μεθοδίου, Άγιοι Κλήμεντ και Ναούμ.

Εκτός από τους ελλαδίτες εισηγητές θα υπάρχουν και μερικοί ξένοι. Είναι οι:
Prof. Dr. Kenanov Dimitahr, (Veliko Tahrnovo)
Prof. Dr. Miltenova Anisava (Sofia)
Dr. Pirivatrić Srđan, (Beograd)
Prof. Dr. Popov Georgi (Sofia)
Dr. Skoviera Andrej (Bratislava)
Subotin – Golubovic Tatjana, Vanredni Prof. Univerzitet u
Beogradu Filozofski Fakultet Odeljenje za Istoriju
Todorov Todor, Sapundzieva Vanja, (Veliko Tahrnovo)

Όπως βλέπετε, οι πέντε είναι από Βουλγαρία: Kenanov Dimitahr, Todorov Todor, Sapundzieva Vanja (Veliko Tahrnovo), Miltenova Anisava, Popov Georgi (Sofia), δύο από Σερβία: Subotin – Golubovic Tatjana, Pirivatrić Srđan, (Beograd) και ένας από Σλοβακία.
Ο λόγος που έβαλαν στην πρόσκληση την πόλη και όχι την χώρα προέλευσης των εισηγητών είναι προφανής. Δεν ήθελαν να φαίνεται ότι η πλειοψηφία των ξένων εισηγητών προέρχεται από τη Βουλγαρία και συγκεκριμμένα από τη Σόφια και το Βελίκο Τύρνοβο, που είναι και η ιστορική πρωτεύουσά της. Στο νομό Λάρισας υπάρχει συνώνυμη πόλη (Τύρναβο) της οποίας το όνομα είναι σλάβικο.

Τα δύο τελευταία χρόνια υπάρχει πολύ στενή συνεργασία Ελλάδας – Βουλγαρίας στο Μακεδονικό.
Πέρυσι έγινε η κοινή έκδοση της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ (ΕΜΣ) με τα ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ του βιβλίου «Το Μακεδονικό και η Βουλγαρία, Πλήρη τα απόρρητα βουλγαρικά έγγραφα 1950 – 1967». (Εκδ. Οίκος Αδελφών Κυριακίδη, Θες/νίκη 2009).
Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου μάλιστα έγινε στο Πολεμικό Μουσείο την Τετάρτη 29 Απριλίου 2009 παρουσία πολλών επισήμων από τις δύο χώρες.
Οι Βούλγαροι, εκτός από την παραπάνω έκδοση έχουν διοχετεύσει πάμπολα γραπτά «ντοκουμέντα» που εμφανίζουν τους Μακεδόνες, και ειδικά τους αυτονομιστές της ΕΜΕΟ, ως Βούλγαρους. Είναι αυτά τα «ντοκουμέντα» που μέσω της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών και παρεμφερών ευαγών ιδρυμάτων έχουν διοχετευθεί και έχουν πλημμυρίσει πρόσφατα τα αντιμακεδονικά μπλογκ. Οι αδαείς μπλόγκερ τα άρπαξαν ως «ατράνταχτα στοιχεία» και μόλις τους λες ότι οι Μακεδόνες ανάλογα με την εκκλησία στην οποία προσχωρούσαν χαρακτηρίζονταν Βούλγαροι ή Έλληνες χωρίς αυτό να έχει σχέση με εθνική καταγωγή, κάνουν πως δεν άκουσαν ή δεν κατάλαβαν. Τα περισσότερα μάλιστα έγγραφα «ντοκουμέντα» είναι της περιόδου κατά την οποία οι βουλγαρίζοντες βερχοβιστές είχαν διαβρώσει και ελέγξει την ΕΜΕΟ.
Οι πρώην θανάσιμοι εχθροί έχουν συμμαχήσει στο Μακεδονικό και υποστηρίζουν με κάθε τρόπο, ότι Μακεδονικό έθνος δεν υπάρχει και οι Μακεδόνες είναι ή Βούλγαροι ή Έλληνες.

Στο εν λόγω συνέδριο θα υπάρχει και Έκθεση μνημειακού, φωτογραφικού και αρχειακού υλικού με θέμα: “Οι Έλληνες φωτιστές των Σλάβων,
Κύριλλος και Μεθόδιος, το ιεραποστολικό τους έργο και η
διαχρονική του συνέχεια”.
Είναι προφανές ότι για άλλη μια φορά προσπαθούν να εμφανίσουν τους Κύριλλο και Μεθόδιο ως Έλληνες. Φυσικά στο εξωτερικό κανένας δεν τους πιστεύει και αυτή η προπαγάνδα κατασκευάζεται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Κανένας σοβαρός ιστορικός δεν υποστηρίζει ότι εκείνη την εποχής υπήρχε λαός ή κάποια άτομα που να αυτοπροσδιορίζονταν ως Έλληνες. Ο όρος αυτός είχε μόνο θρησκευτικό χαρακτήρα και χαρακτήριζε τους πιστούς στις αρχαιοελληνικές θρησκευτικές δοξασίες, τις οποίες χαρακτήριζαν ειδωλολατρικές. Οι Βυζαντινοί εκείνης της εποχής όταν έλεγαν κάποιον Έλληνα εννοούσαν ειδωλολάτρη. Είχε δηλαδή υποτιμητικό χαρακτήρα.

Οι σημερινοί Βούλγαροι τους εμφανίζουν ως Βούλγαρους, καθώς όλους τους σλαβόφωνους πληθυσμούς από τον Δούναβη μέχρι το Αιγαίο τους θεωρούσαν ομοεθνείς τους. Οι Βούλγαροι εκείνη την εποχή κατοικούσαν στην περιοχή μεταξύ Δούναβη και της οροσειράς Στάρα Πλάνινα, δηλαδή στο σημερινό βόρειο μισό της Βουλγαρίας. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει το ενδεχόμενο κάποιοι Βούλγαροι να είχαν εγκατασταθεί και στη Θεσσαλονίκη. Οι χρονογράφοι όμως της εποχής μιλάνε για Σλάβους. Και η έννοια Σλάβος φυσικά είχε την έννοια της γλωσσικής ταυτότητας και όχι της εθνικής. Ότι σημαίνει, δηλαδή, Έλληνας ή Λατίνος που φανερώνουν γλωσσική και όχι εθνική ταυτότητα.
Αν η ένοια Σλάβος είχε εθνικό χαρακτήρα, οι Μακεδόνες θα είχαν ως ομοεθνείς περίπου 500 εκατομύρια άτομα και δεν θα τολμούσε να τους πειράξει κανένας.

Σε πρόσφατη ανάρτηση του μπλογκ Akritas παρατίθεται
«Απόσπασμα από τον βιβλίο του Φαίδωνα Μαλιγκούδη «Ελληνισμός και Σλαβικός κόσμος», εκδόσεων Βάνιας, σελ 121-132», όπου αυτός προσπαθεί να πείσει ότι η φράση που περιέχεται στην βιογραφία του Μεθοδίου:«Selunene vbsi cisto slovenbsky besedujut». Δηλαδή: «Σεις λοιπόν είστε Θεσσαλονικείς και όλοι οι Θεσσαλονικείς ομιλούν συχνά τη Σλαβική», δεν αποδίδεται σωστά και δεν είναι αξιόπιστη μαρτυρία για τη σλαβοφωνία των Θεσσαλονικέων εκείνης της εποχής. Φτάνει στο σημείο να αντικαθιστά το чисто (cisto), που σημαίνει καθαρά με το често, που σημαίνει συχνά, για να μειώσει την έκταση της σλαβοφωνίας. Αν δεν μιλούσαν οι Σαλονικείς σλαβονικά, τότε ποιος ονόμασε τον βόρειο άνεμο που την χτυπάει Βαρδάρη?

Ας θέσουμε λοιπόν στους αυτόκλητους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων (οι οποίοι διακρίνονταν για την κριτική τους σκέψη) και βάζοντας σε δοκιμασία την κριτική τους σκέψη, να μας απαντήσουν:

- Είναι δυνατόν οι Σλάβοι να εγκαταστάθηκαν σε όλη την Μακεδονία και σε όλα τα Βαλκάνια και να μην εγκαταστάθηκαν και στη Θεσσαλονίκη?

- Ας δεχθούμε ότι κατά τον 6ο αιώνα εγκαταστάθηκαν ως γεωργοί και κτηνοτρόφοι στις αγροτικές περιοχές. Κατά τον 10ο αιώνα που έζησαν οι Κύριλλος και Μεθόδιος, δηλαδή μετά από τέσσερις περίπου αιώνες, είναι δυνατόν πολλοί από αυτούς να μην μορφώθηκαν, να μη μπήκαν στον κρατικό μηχανισμό της πολυεθνικής Ανατολικορωμαϊκής Aυτοκρατορίας, να μην ασχολήθηκαν και με το εμπόριο αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων κλπ και ως τέτοιοι να μην εγκαταστάθηκαν στην πόλη?
- Ένας Έλληνας (δηλαδή ελληνομαθής) είναι δυνατόν να έμαθε τόσο καλά την σλαβική της Μακεδονίας, την στιγμή που δεν διδάσκονταν αυτή σε κανένα σχολείο, σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί να μεταφράσει τα εκκλησιαστικά βιβλία από τα ελληνικά στα μακεδονικά εκείνης της εποχής?
- Η μετάφραση εκείνη δεν νομίζετε ότι ήταν κάτι αδιανόητο για κάποιον που δεν γνώριζε άριστα την μακεδονική? Οι μόνοι, λοιπόν, που την γνώριζαν άριστα ήταν εκείνοι που την είχαν ως μητρική γλώσσα.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι οι μορφωμένοι, οι εκκλησιαστικοί, οι διοικητικοί, οι έμποροι κλπ. εκτός από τη μητρική τους γλώσσα μιλούσαν και την επίσημη βυζαντινή ελληνική.

- Αυτοί οι σλαβόγλωσσοι, λοιπόν, και ταυτόχρονα ελληνομαθείς δεν είναι φυσικό να είναι οι πλέον κατάλληλοι να δημιουργήσουν αλφάβητο για την μητρική τους γλώσσα?

- Αν ήταν Έλληνες οι Θεσσαλονικείς ιεραπόστολοι, με την έννοια του ελληνόφωνου βυζαντινού, γιατί προσχώρησαν στην Καθολική εκκλησία?
- Γιατί ο Κύριλλος παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του δίπλα στον Πάπα της Ρώμης και μάλιστα τάφηκε στον προσωπικό του τάφο?
- Γιατί ο Μεθόδιος χειροτονήθηκε επίσκοπος Μοραβίας από τον Πάπα και όχι από τον Πατριάρχη?
- Και τέλος, γιατί αφού δεν υπάρχουν ούτε καν ενδείξεις ότι ήταν Έλληνες ή Βούλγαροι, τους διεκδικεί η Ελλάδα και η Βουλγαρία?

Οι οργανωτές του συνεδρίου του Αμυνταίου αν σκόπευαν στην ανάδειξη της πολιτισμικής κληρονομιάς των Κυρίλλου και Μεθοδίου, το πρώτο που έπρεπε να κάνουν, ήταν να προσκαλέσουν του πολιτισμικούς και εθνικούς απογόνους τους, δηλαδή τους Μακεδόνες της περιοχής. Αν δεν προωθήσουν την Κυριλλομεθοδιανή πολιτισμική κληρονομιά στον τόπο όπου γεννήθηκε, όχι απλώς δεν τους τιμούν, αλλά και τους υποτιμούν, καθώς προσπαθούν να τους καπηλευτούν.
.

"Μπήκαν στην Πόλη οι Οχτροί..."

2010-05-17T15:58:00.003+03:00

Τραγούδι του αείμνηστου Νίκου Ξυλούρη
με στίχους που ταιριάζουν απόλυτα στην στάση των Μακεδόνων απέναντι στους "φίλους" που μας "ελευθέρωσαν" ... από τους "οχτρούς"